Bomma Thys....

Roestbruine bladerrokken aan de bomen.

Geen loof of kleur om in te schuilen.

Alleen maar stam.

Steeds meer kern,

steeds minder franjes.

Wil ook wel boom zijn in dit park…

heb een kerstwens.
dat ene kleine lichtje dat
aanwezig is in mijn hart .
dat lichtje van hoop en vriendschap
dat geef ik nu door aan jou
opdat je het zou bewaren
daar in je hart.
en warmte moet het je geven
opdat je het nimmer koud zult hebben.
en licht, ja veel licht
opdat je nooit bang hoeft te zijn in het donker.
maar vooral liefde
zodat je het kunt doorgeven aan degene
die zo dierbaar voor jou is…

Walking in the snow during the whole afternoon, and thinking about a Buddha quote: "An idea that is developed and put into action is more important than an idea that exists only as an idea." At this stage, I don't have any idea, my life consists on contemplating nature…

promulgated by Paulo Coelho

General provisions:

A – Whereas the saying “all is fair in love and war” is absolutely correct;

B – Whereas for war we have the Geneva Convention, approved on 22 August 1864, which provides for those wounded in the battle field, but until now no convention has been signed concerning those wounded in love, who are far greater in number;

It is hereby decreed that:

Article 1 – All lovers, of any sex, are alerted that love, besides being a blessing, is also something extremely dangerous, unpredictable and capable of causing serious damage. Consequently, anyone planning to love should be aware that they are exposing their body and soul to various types of wounds, and that they shall not be able to blame their partner at any moment, since the risk is the same for both.

Article 2 – Once struck by a stray arrow fired from Cupid’s bow, they should immediately ask the archer to shoot the same arrow in the opposite direction, so as not to be afflicted by the wound known as “unrequited love”. Should Cupid refuse to perform such a gesture, the Convention now being promulgated demands that the wounded partner remove the arrow from his/her heart and throw it in the garbage. In order to guarantee this, those concerned should avoid telephone calls, messages over the Internet, sending flowers that are always returned, or each and every means of seduction, since these may yield results in the short run but always end up wrong after a while. The Convention decrees that the wounded person should immediately seek the company of other people and try to control the obsessive thought: “this person is worth fighting for”.

Article 3 – If the wound is caused by third parties, in other words if the loved one has become interested in someone not in the script previously drafted, vengeance is expressly forbidden. In this case, it is allowed to use tears until the eyes dry up, to punch walls or pillows, to insult the ex-partner in conversations with friends, to allege his/her complete lack of taste, but without offending their honour. The Convention determines that the rule contained in Article 2 be applied: seek the company of other persons, preferably in places different from those frequented by the other party.

Article 4 – In the case of light wounds, herein classified as small treacheries, fulminating passions that are short-lived, passing sexual disinterest, the medicine called Pardon should be applied generously and quickly. Once this medicine has been applied, one should never reconsider one’s decision, not even once, and the theme must be completely forgotten and never used as an argument in a fight or in a moment of hatred.

Article 5 – In all definitive wounds, also known as “breaking up”, the only medicine capable of having an effect is called Time. It is no use seeking consolation from fortune-tellers (who always say that the lost lover will return), romantic books (which always have a happy ending), soap-operas on the television or other such things. One should suffer intensely, completely avoiding drugs, tranquilizers and praying to saints. Alcohol is only tolerated if kept to a maximum of two glasses of wine a day.

Final determination:
Those wounded in love, unlike those wounded in armed conflict, are neither victims nor torturers. They chose something that is part of life, and so they have to accept both the agony and the ecstasy of their choice.
And those who have never been wounded in love will never be able to say: “I have lived”. Because they haven’t.

De dood is niets.

Ik ben maar aan de andere kant.

Ik ben mijzelf,

Jij bent jezelf.

Wat we waren voor elkaar

zijn we nog altijd.

Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.

Spreek tegen mij zoals weleer,

op dezelfde toon,

niet plechtig, niet triest.

Lach om wat ons samen heeft doen lachen,

bid, glimlach,

denk aan mij, bid met mij.

Spreek mijn naam uit thuis

zoals je altijd gedaan hebt,

zonder hem te benadrukken,

zonder zweem van droefheid.

Het leven is wat het altijd is geweest,

de draad is niet gebroken.

Waarom zou ik uit je gedachten zijn?

Omdat je me niet neer ziet?

Nee, ik ben niet ver,

juist aan de andere kant van de weg.

Zie je, alles is goed.

Je zult mijn hart opnieuw ontdekken

en er de tederheid terugvinden,

zuiverder dan ooit.

Dus, droog je tranen

en ween niet als je van me houdt.

Augustinus

We live in a messed up world...

When I count my blessings,

I count you twice.

Ik droom een onmogelijke droom

Ik zoek wat geen mens nog gelooft

Een woord dat de wereld verandert

Een zee die de dood overstroomt

Ik zoek naar 't eind van de tijd

Ik reis, ik reis lichtjaren ver

Ik sterf voor een hemel op aarde

Ik leef als

een vallende ster

Ik weet dat de dood op een dag op mij wacht

Dus zoek ik naar liefde

Ook al breek ik mijn hart

Ik buig en ik barst

Maar ik geef het niet op

Want de droom van een betere wereld brandt in mijn kop

En ik weet dat ik leef op gevoel

Als een idealist

Maar ik sterf zonder spijt

Want ik weet dat ik niets heb gemist

Op een dag zal de wereld het zien

Dat de mens die in liefde gelooft

De macht van een wapen kan breken

Voor een droom is geen hemel te hoog

Ik eer de plaats in jou waarin het hele universum is.

Ik eer de plaats in jou die liefde is,

waarheid, licht en vrede.

Als jij daar bent, in jou, waar liefde is,

waarheid, licht en vrede

en ik ben daar, in mij, waar liefde is,

waarheid, licht en vrede,

dan zijn we Eén

The Dream Keeper

Bring me all of your dreams,

you dreamer,

bring me all your

heart melodies

that I may wrap them

in a blue cloud-cloth

away from the too-rough fingers

of the World.

Want er is dat gebied,

dat ergens, die plek.

Tussen nu en straks,

oud en nieuw, vast en vrij,

zo tussen jou en mij.

Dat wacht

als de zon op de morgen

en als de maan op de nacht

Dat in het volste vertrouwen

leeg is

Zodat al dat ik ga zijn en worden

ergens kan beginnen.

Het gevoel kwelt me en neemt bezit van me, als een ziekte.

Het bedekt me als een tweede huid…

Ik ben bang…

Alles is veranderd…

Ik denk dat ik hiervoor dood was…

Zij heeft mij tot leven gewekt, me geraakt in mijn diepste wezen…

Ze heeft mijn vlees opengelegd, me ontsloten…

Alles is veranderd…

Mijn verstand laat mij mijn belofte houden…

Maar mijn gevoel heeft geen “uit”knop…

Ik weet het allemaal niet meer…

Waarom…?

Waarom nog verder leven…?

Voor wie of wat…?

Als het geen zin heeft…?

Alles is veranderd…

Bij tijden ben ik woest op het wrede bestaan dat mij is opgedrongen…

Wil ik gillen schreeuwen uit protest…

Maar het blijft allemaal binnen, waar het me pijn doet…

Woedende tranen worstelen om gehuild te worden…

Ik laat ze niet stromen want ik wil de controle niet verliezen…

Maar hoe lang houd ik het nog vol…?

Alles is veranderd…

Lopen doet vergeten…

Sporten…

Taiko…

Fysieke pijn is een uitlaatklep…

Pijnstillers en drank…

Niets voelen…

 Alles is veranderd… en ik ben bang…

Je n'irai pas faire ces voyages
Dont j'avais tant et plus rêvé
Je n'irai pas faire ces voyages
Je n'ai plus envie d'm'en aller

Partir ça n'en valait la peine
Que si tu venais avec moi
Partir ça n'en vaut plus la peine
Puisqu'il faudrait partir sans toi

Que m'importe dès lors
La muraille de Chine
Si je dois être seul
Pour en faire le tout
Que m'importent Java
Les îles Philippines
Sumatra, Bornéo
Ceylan ou Singapour
Que m'importent Kyushu
Et l'île Sakhaline
Si tu n'es près de moi
Près de moi mon amour

Je n'irai pas faire ces voyages
Dont j'avais tant et trop parlé
Je n'irai pas faire ces voyages
Je n'ai plus envie de m'en aller

Partir ça n'en avait d'importance
Que si tu venais avec moi
Sans toi ça n'a plus d'importance
Alors tant pis si je reste là

Que m'importe dès lors
La muraille de Chine
Si je dois être seul
Pour en faire le tout
Que m'importent Java
Les îles Philippines
Sumatra, Bornéo
Ceylan ou Singapour
Que m'importent Kyushu
Et l'île Sakhaline
Si tu n'es près de moi
Près de moi mon amour.

La muraille de Chine" Henri Salvador

Nu is er alleen nog Statler…

Vandaag kregen we het bericht dat, George, een collega en vriend van ons plotseling was overleden vlak voor een partijtje tennis op vrijdag avond. George en Ingrid wonen deels in Sigogne en deels in België. George was voor ons altijd het toonbeeld van gezondheid, jong ... begin 60, sportief, rustig, levensgenieter, behulpzaam, bedachtzaam en ook een echte gentleman en bovenal een wijs man.

We hebben heel wat gezellige uurtjes met elkaar mogen doorbrengen bij hen en bij ons… Wij zullen George ook erg missen en onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw Ingrid en hun dochters.