George d'Hooghe

                                Het beeld houdt mij gevangen

                               ik blijf naar jou verlangen,

                              met gesloten ogen

                             zie ik jou in mijn dromen,

                            ik streel jouw de haren

                           betast jouw gelaat,

                          alsof ik een blinde was

                         die moet voelen

                        of je werkelijk bestaat.

                       Jouw lippen

                      konden mijn vingers niet ontglippen.

                     Tergend langzaam neem ik de tijd

                    om jou te ontdekken zonder spijt.

                   Je bent zo kostbaar, lief en broos

                  het delicaatste wat ik ooit koos,

                 de vlam schiet in de pan

                de passie niet meer in bedwang

               het zoenen maar intenser

              het strelen maar immenser,

             ik laat mij volledig gaan

            en hoop je geen pijn te hebben gedaan.

           Warm en rood het aangezicht,

          open ik de ogen, weer op de pc gericht.

Een liefde die allesoverheersend, alles doorstaand is

Van lente tot lente, zo is mijn liefde,

Een verdriet diep verborgen, immer durend

Vrijelijk en onvoorwaardelijk,

In al haar kracht zo onlosmakelijk, onontkoombaar

Waar ik ook ga,

Een macht zonder grens altijd groeiend

Eerder en hoger en breder.

Hemels is haar vurigste verwondering,

Hels is haar zwartste vernedering,

Een schijngevecht om een ademsnak,

Een zoete verstikking in honingwijn,

Feller wil treffen dan bliksem,

Harder wil inslaan dan donder

En triomfeert,

Gewiekst als de koekoek, ongrijpbaar als de echo,

Vluchtig als de wind tussen de rotsen.

Zolang mijn lippen rood zijn en niet bleek als de dood,

Zolang mijn benen dansen en niet zwaar wegen als lood,

Zolang mijn hart klopt en niet voor eeuwig zwijgt,

Zolang mijn ogen spreken en ongebroken zijn,

Is zo mijn liefde en hartstocht,

Is zo mijn toewijding zonder eind

Aan haar die ik dit schenk,

Aan haar die mijn geschenk weigert….

Een plek waar de wind door je hoofd waait.

Waar je doet waar je buik van gaat zingen,

waar je droomt, zoveel je kan,

waar je bent wie je bent,

een plek van zand, van zee van lucht, van aarde, van vuur,

een plek waar je nooit verdwalen kunt,

een plek waar de vrijheid woont,

daar wil ik zijn…

En als ik daarvan vertrek,

neem ik die plek mee…

Overal waar ik nog komen ga…

We leven in daden, niet in jaren,

in gedachtes, niet in ademhalingen,

in gevoelens, niet in nummers op een wijzerplaat…

We zouden de tijd moeten tellen in hartenkloppen…

Voor een strijder van het licht bestaat

de onmogelijke liefde niet.

Zij laat zich niet intimideren door zwijgen,

door onverschilligheid, of door afwijzing.

Zij weet dat achter een ijzig voorkomen

een vurig hart schuilgaat.

Zonder liefde is zij niets…

Overgave is de tederste impuls van het hart,

dat uit liefde handelt om aan de geliefde te geven wat zij hebben wil.

Overgave is het vertrouwen dat de kracht van de liefde

alles kan bewerkstelligen,

zelfs wanneer we de gevolgen van een situatie niet kunnen overzien…

Soulfully thinking about the wonder of it all,
with warm heartbeats...

Tijd heelt alle wonden…

en de herinnering krabt ze open…

Things aren't always easy-and at times it seems like
you never have a break.

You're not alone.

I want to go
on my flow....
just following the colours
of my own rainbow.....

the past is gone
about the future I don't know

dear rainbow, what's my colour of today
that makes me grow ????

Will I be feeling white or black or bleu
and is it true?
That behind your rainbow, so filled with many colours
sweeping out the pain
I will walk in the sun
and can forget about the rain?????

Tastbare herinneringen kan je verbranden…

Mails kan je “deleten”…

Een computergeheugen wissen…

1 druk op de knop volstaat…

Maar hoe verbrand, delete of wis je je eigen interne geheugen…?

Herinneringen duiken te pas en onpas op…

een lied, een woord, een situatie…

een landschap, de maan…

en geen knop te bekennen…

maar misschien is het net de bedoeling…

dat ik niks vergeet…

maar ervan leer…

en al de mooie momenten koester…

Myriam, Rosa, Rita, Grete, Hélène, Heleen, Marijke, Martina, Cindy, Hein, Henk, Erny, Laura… zomaar ontmoetingen op mijn  pad… op het juiste moment… allemaal fantastische mensen die voor mij deze zomer heel veel betekenden… stuk voor stuk uniek…

Bedankt voor het luisterend oor, de verhalen, de schouder, de kansen, de lach, het gezelschap, de schatbewaarder, de vriendschap, het inzicht, de massages, de straling, de hoop,  het zelfvertrouwen en her- en erkenning…