o ,ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel 
en leer me de vogel zien 
zeg: het leven is een brood 
om in te bijten en de appels zien rood 
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil 
leer me zeggen: het is niets.

The light appears beautiful inviting,

it expands into a large sun that rests peacefully before my eyes.

I’m not afraid anymore.

This light is my home, this light has always been my home,

more so than life on this planet, boxed into time and space…

a little box…

I am ready to leave the box,

go through the light …

It’s time to decide

Between standing still

and moving forward,

Discover a new side of life

Transcend this moment in time

Spread my wings and fly…

Waar zijn m'n vrienden heen

Die 'k moeiteloos vertrouwde

Op wie ik dromen bouwde…

'k Ben nu helaas alleen

Omdat ik nu wel weet

Je kunt op niemand bouwen

Je kunt geen mens vertrouwen

Dus droom ik maar…

En vergeet…..

één keer trek je de conclusie

vriendschap is een illusie

vriendschap is een droom

een pakketje schroot met een dun laagje chroom

Bij de uiteenzetting van liefde geeft het

intellect het hulpeloos op

als een ezel die vastzit in de modder.

Alleen liefde zelf kan de verklaring geven

van liefde en minnaarschap.

Leven, Lesbia, is liefhebben

en geen rode duit geven

om het gebrom van ouwe heren.

De zon gaat uit, gaat aan.

Als ons licht eenmaal is uitgedoofd,

wacht ons de nacht – voorgoed….

Verder

Als verder gaan onmogelijk lijkt, kies dan één enkel

verder gaan, één heerlijke

hardnekkigheid, desnoods om drie uur elke nacht spuitwater

horen stukknappende bellen, een soort sterren luisteren

in plaats van sterren kijken. Als verder gaan onmogelijk

is, kies dan één teruggaan naar een toen dat alle ooits

die je beloofd waren plots nu werden, misschien wel naar

die ochtend dat ambitie och, wat willen groeien met

je was als grauwe schimmel door een

brood.

Ruth Lasters,  Vouwplannen, 2007

Jij had zoveel wijsheid, jij had zoveel kracht,

Steeds je grenzen verleggend

Op zoek naar het volmaakte,

Je wou steeds hogere doelen bereiken…

Tot op een dag dat je zei:

“Dit is mijn hemel, dit is mijn einde…”

Se tu fossi nei miei occhi per un giorno

Vedresti la bellezza che piena d’allegria

Io trovo dentro gli occhi tuoi

Ignaro se magia o realtà

Se tu fossi nei mio cuore per un giorno

Potresti avere un’idea

Di clò che sento io

Quando mi abbracci fote a te

E petto a petto, noi

Respiriamo insieme

Protagonista del tuo amor

Non so se sia magia o realtà

Se tu fossi nella mia anima un giorno

Sapresti cosa sento in me

Che m’innamorai

Da quell’istante insieme a te

E ciò che provo è

Solamente amore…

DE HEER

Wouter Tomsin

Woonplaats: SINT-LAMBRECHTS-HERK

ºGeboren: 28/11/1983 (HASSELT)

†Overleden: 16/01/2010 (HASSELT)

Gepost door ManagerMagazines op dinsdag, 2 juni 2009

Wouter Tomsin

Wouter Tomsin, advocaat bij Monard-D’Hulst te Hasselt, is de meest beloftevolle pleiter van Limburg. Hij nam het in de 26ste editie van de Internationale Limburgse Pleitwedstrijd op tegen drie andere jonge pleiters uit Belgisch en Nederlands Limburg. De jury beoordeelde de deelnemers aan de hand van de juridische inhoud van hun pleidooi, stijl en taalgebruik, de inzet voor de cliënt en ten slotte de mate waarin men de aandacht van de rechtbank en het publiek wist te trekken.

Waarom……?????

Het is voorbij…

Vandaag heeft Pa je naar je laatste rustplaats gedragen…

Hij die zoveel van je hield…

Die alles voor je deed…

En jij…

Ziek…

Niet in staat tot geven…

Je hart sprak nooit…

Nu is het te laat…

Het verdriet van je kinderen is er niet minder om…

http://www.inmemoriam.be/nl/2010-01-01/celina-wanten/

Loss makes artists of us all as we weave new patterns in the fabric of our lives.

Greta W. Crosby

Roestbruine bladerrokken aan de bomen.

Geen loof of kleur om in te schuilen.

Alleen maar stam.

Steeds meer kern,

steeds minder franjes.

Wil ook wel boom zijn in dit park…

heb een kerstwens.
dat ene kleine lichtje dat
aanwezig is in mijn hart .
dat lichtje van hoop en vriendschap
dat geef ik nu door aan jou
opdat je het zou bewaren
daar in je hart.
en warmte moet het je geven
opdat je het nimmer koud zult hebben.
en licht, ja veel licht
opdat je nooit bang hoeft te zijn in het donker.
maar vooral liefde
zodat je het kunt doorgeven aan degene
die zo dierbaar voor jou is…

Walking in the snow during the whole afternoon, and thinking about a Buddha quote: "An idea that is developed and put into action is more important than an idea that exists only as an idea." At this stage, I don't have any idea, my life consists on contemplating nature…

promulgated by Paulo Coelho

General provisions:

A – Whereas the saying “all is fair in love and war” is absolutely correct;

B – Whereas for war we have the Geneva Convention, approved on 22 August 1864, which provides for those wounded in the battle field, but until now no convention has been signed concerning those wounded in love, who are far greater in number;

It is hereby decreed that:

Article 1 – All lovers, of any sex, are alerted that love, besides being a blessing, is also something extremely dangerous, unpredictable and capable of causing serious damage. Consequently, anyone planning to love should be aware that they are exposing their body and soul to various types of wounds, and that they shall not be able to blame their partner at any moment, since the risk is the same for both.

Article 2 – Once struck by a stray arrow fired from Cupid’s bow, they should immediately ask the archer to shoot the same arrow in the opposite direction, so as not to be afflicted by the wound known as “unrequited love”. Should Cupid refuse to perform such a gesture, the Convention now being promulgated demands that the wounded partner remove the arrow from his/her heart and throw it in the garbage. In order to guarantee this, those concerned should avoid telephone calls, messages over the Internet, sending flowers that are always returned, or each and every means of seduction, since these may yield results in the short run but always end up wrong after a while. The Convention decrees that the wounded person should immediately seek the company of other people and try to control the obsessive thought: “this person is worth fighting for”.

Article 3 – If the wound is caused by third parties, in other words if the loved one has become interested in someone not in the script previously drafted, vengeance is expressly forbidden. In this case, it is allowed to use tears until the eyes dry up, to punch walls or pillows, to insult the ex-partner in conversations with friends, to allege his/her complete lack of taste, but without offending their honour. The Convention determines that the rule contained in Article 2 be applied: seek the company of other persons, preferably in places different from those frequented by the other party.

Article 4 – In the case of light wounds, herein classified as small treacheries, fulminating passions that are short-lived, passing sexual disinterest, the medicine called Pardon should be applied generously and quickly. Once this medicine has been applied, one should never reconsider one’s decision, not even once, and the theme must be completely forgotten and never used as an argument in a fight or in a moment of hatred.

Article 5 – In all definitive wounds, also known as “breaking up”, the only medicine capable of having an effect is called Time. It is no use seeking consolation from fortune-tellers (who always say that the lost lover will return), romantic books (which always have a happy ending), soap-operas on the television or other such things. One should suffer intensely, completely avoiding drugs, tranquilizers and praying to saints. Alcohol is only tolerated if kept to a maximum of two glasses of wine a day.

Final determination:
Those wounded in love, unlike those wounded in armed conflict, are neither victims nor torturers. They chose something that is part of life, and so they have to accept both the agony and the ecstasy of their choice.
And those who have never been wounded in love will never be able to say: “I have lived”. Because they haven’t.