sh....

Mijn denken dwaalt

van links naar rechts

elk denken

is abuis.

Mijn hart woont

op een schone plek,

maar ik ben

zelden thuis.

parce que c’est toi

le seul a qui je peux dire

qu’avec toi

je n’ai plus peur de vieillir

I can almost see it that dream I am dreaming

but there’s a voice inside my head saying:

“You’ll never reach it”.

Every step I’m taking,

Every move I make feels lost with no direction.

My faith is shaking.

But I got to keep trying.

Got to keep my head held high.

There’s always going to be another mountain.

I’m always going to want to make it move.

It’s always going to be an uphill battle.

Sometimes I’m going to have to lose.

Isn’t about how fast I get there.

Isn’t about what’s waiting on the other side.

It’s the climb!

There is a place you can go
where you are quiet,
a place of water and the light
 
on the water. Trees are there,
leaves, and the light
on leaves moved by air.
 
Birds, singing, move
among leaves, in leaf shadow.
After many years you have come
 
to no thought of these,
but they are themselves
your thoughts. There seems to be
 
little to say, less and less.
Here they are. Here you are.
Here as though gone.
 
None of us stays, but in the hush
where each leaf in the speech
of leaves is a sufficient syllable
 
the passing light finds out
surpassing freedom of its way.

Er is

lijden

dat ont-

staat door

overtrokken

verwachtingen,

door de verwach-

ting dat het eigen

huwelijk volmaakt zal zijn,

dat we een ideale partner

hebben, dat we een beroep

krijgen dat ons volledig vervult,

dat de opvoeding ven de kinderen

ons volledig lukt. Zo is het leven niet. De

meeste huwlijken lukken maar half,  en

dat is dan nog niet slecht. Veelal is iemand

maar een halve goede moeder,  een halve

goede lerares, een halve gelukkige mens, en dat

is niet slecht. Tegen de terreur van de algeheelheid

zou ik de gelukte halfheid willen prijzen. De goedheid

en de schoonheid van het leven ligt niet aan het einde, in

het volkomen lukken van de heelheid. Het leven is eindig, niet

enkel in de betekenis dat wij moeten sterven. De eindigheid ligt

in het leven zelf, in het begrensde geluk, in het begrensde succes,

in de begrensde tevredenheid….

ik volg het pad…

mijn pad…

lopen…

het pad leidt…

ik volg…

ik en het pad…

het pad en ik…

wij worden één…

alleen met mijn gedachten…

die gedachten laten wegebben in het niets…

en dan met een leeg hoofd thuiskomen…

als een zenboeddhist met conditie…

Verlichting…

 


                                     Loneliness,

                                         when accepted,

becomes a gift that will lead us to find a purpose in life

Fulfilled life is possible in spite of unfulfilled wishes.

Heb je even...?

Ik wil mijn leven

met je delen,

met je spelen.

Ik wil je kussen

zijn, jouw laken.

Ik wil je voelen,

zien ontwaken.

Je hoeft me wekelijks

niet te wassen.

Ik vind jouw geurtjes

bij me passen.

Love can consign us to hell or to paradise, but it always takes us somewhere.
 

We simply have to accept it, because it is what nourishes our existence.

If we reject it, we die of hunger, because we lack courage to stretch out a hand and pluck the fruit from the branches of the tree of life.
We have to take love where we find it, even if it means hours, days, weeks of disappointments and sadness.

Love is like a trap. When it appears, we see only light, not its shadows.

Waarom moet het leven een doel hebben?

Leven op zich is alles wat er is.

Je zoektocht naar spirituele zingeving heeft van

het leven een probleem gemaakt.

Wanneer luisteren om te reageren,

overgaat in luisteren om te begrijpen,

ontstaat er echt contact.

Zo, dat hebben we dan ook weer gehad! Nu me een paar dagen goed gedragen voordat ik me door de bubbels een weg baan naar het nieuwe jaar. Ik weet zeker dat de meesten van ons – ook na de Kerst – de innerlijke vrede nog niet gevonden hebben en tevens graag de restjes van Kerst achter zich laten.

I am passing this on to you because it definitely worked for me today, and we all could probably use more calm in our lives.

Some doctor on television this morning said that the way to achieve inner peace is to finish all the things you have started. so i looked around my house to see things i’d started and hadn’t finished and, before leaving the house this morning, i finished off a bottle of merlot, a bottle of chardonnay, a bodle of baileys, a butle of wum, a pockage of prunglies, tha mainder of bot prozic and valum scriptins, the res of the chesescke an a box a choclets.

yu haf no idr how bludy guod i feel rite now.

plaese sned dhis orn to dem yu fee ar in ned ov iennr paece.

                                                     HET bladerloze licht

                                 van een herfstdag zonder wind

                                                  maakt oude mensen

                                             ontroerend mooi.

Doordat zij de worsteling

met het verval al lang

hebben gestaakt en spiegels

niet meer vrezen, zijn zij

broos geworden en doorschijnend

als gesponnen glas met de zachte

mysterieuze glans van zilver.

Dit is dus de eerste dag van de rest van mijn leven…

Als ik zo oud mag worden als mijn Mama dan heb ik nog 25 jaar te gaan…

Nog maar 25 jaar…

Hoog tijd dat ik de puinhoop die ik er tot nu toe van gemaakt heb eens ga opruimen…

Er komt een dag voor iedereen verschillend,

voor de ene vroeg, voor de andere laat.

Dat zij, die jou het leven gaf,

het zelf weer verlaat.

Er komt een dag dat je alleen bent,

nooit meer ben je iemands kind.

Nooit was iemand je zo dierbaar

Niemand heeft je zo bemind.

Nooit meer dochter van je moeder,

Je kindertijd voorgoed voorbij,

En niemand kan de leegte vullen,

Die zij achterliet bij mij….

Ik wil zuiverheid betrachten in alles wat ik doe.

Ik wil genieten van schoonheid.

Ik wil mijn licht verspreiden.

Ik wil de grootste liefde ervaren.

Ik wil vrij zijn…

Ik wil niet meer zoeken, ik wil geen vragen meer stellen,

Ik wil niet meer nadenken…

Ik wil de kennis leven, ik wil leren vliegen….