Justus Wijnekus

MAVAAL (Maria-Valentine-Aldegonde)

ik ben maar een stofje in de lucht...
niet beroemd of berucht...
een hoopje gevoelens...
een bergje gedachten...
een stukje leven...
een beetje verstand....





praat met mij en doe dat
honderduit, vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind
spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom, spreek
het, spel het volledig uit
laat me duizelen breng me
in totale ademnood geef je
eindelijk helemaal bloot
Marc Tritsmans
laureaat Herman de Coninckprijs voor het beste gedicht 2011


I can almost see it that dream I am dreaming
but there’s a voice inside my head saying:
“You’ll never reach it”.
Every step I’m taking,
Every move I make feels lost with no direction.
My faith is shaking.
But I got to keep trying.
Got to keep my head held high.
There’s always going to be another mountain.
I’m always going to want to make it move.
It’s always going to be an uphill battle.
Sometimes I’m going to have to lose.
Isn’t about how fast I get there.
Isn’t about what’s waiting on the other side.
It’s the climb!



There is a place you can go
where you are quiet,
a place of water and the light
on the water. Trees are there,
leaves, and the light
on leaves moved by air.
Birds, singing, move
among leaves, in leaf shadow.
After many years you have come
to no thought of these,
but they are themselves
your thoughts. There seems to be
little to say, less and less.
Here they are. Here you are.
Here as though gone.
None of us stays, but in the hush
where each leaf in the speech
of leaves is a sufficient syllable
the passing light finds out
surpassing freedom of its way.


Er is
lijden
dat ont-
staat door
overtrokken
verwachtingen,
door de verwach-
ting dat het eigen
huwelijk volmaakt zal zijn,
dat we een ideale partner
hebben, dat we een beroep
krijgen dat ons volledig vervult,
dat de opvoeding ven de kinderen
ons volledig lukt. Zo is het leven niet. De
meeste huwlijken lukken maar half, en
dat is dan nog niet slecht. Veelal is iemand
maar een halve goede moeder, een halve
goede lerares, een halve gelukkige mens, en dat
is niet slecht. Tegen de terreur van de algeheelheid
zou ik de gelukte halfheid willen prijzen. De goedheid
en de schoonheid van het leven ligt niet aan het einde, in
het volkomen lukken van de heelheid. Het leven is eindig, niet
enkel in de betekenis dat wij moeten sterven. De eindigheid ligt
in het leven zelf, in het begrensde geluk, in het begrensde succes,
in de begrensde tevredenheid….


