MAVAAL (Maria-Valentine-Aldegonde)
ik ben maar een stofje in de lucht... 
niet beroemd of berucht... 
een hoopje gevoelens... 
een bergje gedachten... 
een stukje leven... 
een beetje verstand....
voor Rob en zijn familie
Elke mens heeft zijn eigen verhaal
elke mens heeft zijn eigen manier om te rouwen
en elke mens sterft zijn eigen dood.
Leven, sterven, afscheid nemen, alles loslaten
we doen het op onze eigen unieke manier
het is een zeer eenzame bezigheid.
We kunnen elkaar nabij zijn
zorg dragen voor elkaar
vrienden zijn…
Leen Dayers
it wasn't all bad.... but....
nieuw koppeke...
Volgens de legende zou je bij de Bakker van Eeklo terecht kunnen als je hoofd je niet bevalt…
Dit werd dan afgehakt en tijdens het herbakproces vervangen door een kool…
Het thema van het herbakken was populair in de 16de en 17de eeuw…, net als andere thema’s waarin mensen een behandeling ondergaan waardoor ze jonger, mooier of beter worden…
Van oorsprong was het herbakken een allegorie van de louterende werking van het vagevuur…
Later waren het de overtreders van het burgerfatsoen die moesten worden “herbakken”.
Maar pas op: de herbakker is niet oppermachtig…
Heeft je hoofd te lang in de oven gezeten, dan ben je een heethoofd…
Een hoofd dat te vroeg uit de oven kwam was een halve gare…
En een misbaksel was uiteraard helemaal mislukt…
|
Iemand had gezegd dat ik braaf zijn moest… Dus is deze dame vrijdagochtend vertrokken met een zeer rebels gevoel… zo van: deze keer ga ik niet met mij laten sollen… Maar al heel gauw moest ik mij realiseren dat het voor de beide andere koppels hellemaal niet leuk is als ik de averechtse rebel uithang… Dus andere tactiek… me terugtrekken van het hele zoektochtgebeuren… en genieten van de mooie omgeving… En meetjesland is mooi… lekker vlak om te fietsen… Het weer viel ook mee… geen regen… en genoeg zon om lekker op te warmen… Er werden veel stops ingelast… (op aanvraag van mijn halve trouwboek…) Dus meer dan genoeg augustijners en rode wijntjes…. Voor mij verliep de hele tocht in rozige wattenwolkjes… en ik vrees dat ik niet veel bijgedragen heb tot het oplossen van de vele vragen… Het hotelletje was zeer mooi… en het eten heel lekker… De ellende van op stap gaan met mijn man is dat hij altijd ‘op stand’ wil logeren… Zodat ik gedwongen ben om mijn goeie goed mee te nemen… Rok of jurk… haar in de plooi… schmink… hakken… juwelen… poeh poeh… Is telkens een heel gedoe… Tewijl ik het liefst gewoon in mijn jeanske een pizzake of zo eet… Elke ochtend heel vroeg joggen… En tai chi doen… Heerlijk… Op zondag… zoektocht klaar… Niks meer Gent bezoeken… Of nog wat site seeing… Beetje abrupt einde van een toch heel mooi weekend… |
Blij met m'n grote hoofd!
Mensen met een lagere schedelomtrek lopen een groter risico op de ziekte van Alzheimer, dat blijkt uit een grote epidemiologische studie uit Zweden…
Ziezo, is mijn dikke kop toch nog ergens goed voor….
Langzaam ga ik een andere weg...
De toekomst is open…
Het nu gaapt me niet meer aan vanuit de leegte van het onbereikbare…
Er zijn kostbare momenten die zich aaneenrijgen en waarin ik stap na stap het alomvattende van mezelf ervaar…
Met een gevoel van warme genegenheid verwijl ik in gedachten bij diegenen die onmiskenbaar tot mijn beven behoren…
Ze geuren na…
Ook al zijn ze ver weg, ik ontmoet hen, heel innig, heel dichtbij in de diepte van mijn ziel…
Uit: Vallen en opstaan van claire vanden abbeele
twin souls...droom....
Ik blijf mijn oude droom koesteren. Ergens, het maakt niet uit waar, een leven creëren waar mensen zijn die in krachtige kwetsbaarheid en trouw aan zichzelf en aan elkaar stapstenen zoeken. Ze gaan, elk op hun manier, eenzelfde richting uit terwijl ze er zijn en blijven voor elkaar, door dik en dun. Ja, er is dat zwarte gat nu, maar later, stel dat ik later mag ontdekken dat er een liefdeslicht op me wacht… zou ik dan dit verzet blijven voeren of zou ik bereid zijn om daarvoor nu in de striemende donkerte te vallen…?
Ik doe er alles aan om de donkere gedachten te verdringen. Ik trek de natuur in en richt mijn ogen op haar schoonheid. Ik mediteer en respecteer de grenzen van mijn lichaam. ‘Ik wil blijven geloven dat gelukkig zijn realiseerbaar is en dat er blijheid in mijn hart en mijn ogen zal stralen. Ik wil blijven hopen dat er goede dagen op me wachten.’ Het is bijna een mantra die ik dagelijks herhaal…
Uit: Vallen en opstaan – claire vanden abbeele
.....
|
We are what we think. All that we are arises with our thoughts. With our thoughts we make the world.
The Buddha |
Verloren vertrouwen in zichzelf|
De vraag blijft me bezighouden…: Hoe kan het gebeuren dat plots alles anders wordt…?
Nu, midden in dit leven, is er een bom gevallen op al mijn zekerheden… Mijn bestaansgrond is een woestijn… Ik ben hongerig en dorstig…. Ik vind geen bron…. Overmand door het monster van de twijfel…. Het is niet alleen twijfel die me pijnlijk meesleurt, ik word ingepakt door de overtuiging dat ik dit alles aan mezelf heb wijsgemaakt….. Dit gevoel zuigt me naar beneden… Het is een spiraal waaraan ik weiger me vast te klampen… Ik ben in een aardbeving terecht gekomen.....
Uit: ‘Vallen en opstaan’ claire vanden abbeele |