een leven onder water ...

je leeft zoals jij wil
op het randje
gevaar deert je niet
diepe afgrond
of torenhoge bergen
angst ken je niet
je voelt je vrij
vaak onbezonnen
tart het leven
kijkt niet naar morgen
je leeft vandaag
wil alles beleven
je dag is te kort
maar mijn verdriet te groot
zoals jij leeft
op het randje   ...

wie zegt dat het leven niet mooi kan zijn ?
donzig wit tussen pril groen
nieuw ontluikend leven
voel me er goed bij
omarm elke dag
vraag geen wonderen
het wonder dat ben jij 
zolang je dat maar weet
vraag niet hoe en waarom
dat kan ik je niet zeggen
begin elke dag
met een knipoog
een vriendelijk woord
misschien voel je ook die warmte
in je hart
zoals ik die vandaag voel   ...

wie is er nu niet blij
die vrolijk witte bloemkopjes
speels uit het groen
te zien piepen
zware donkere winterdagen
maken plaats
voor veel groen en licht
je kan weer ademen
zuigt de zoete lentelucht in
alsof het je eerste adem was
mijn hart maakt een sprongetje
alles nieuw en mooi
lentefris
voorzichtig loop ik door het gras
bedwelmend
intens geluk   ...

éénmaal per jaar
hoop je er stilletjes op
gewoon een kaartje
niet zo'n onbenulletje op het scherm
je weet wel
zo'n vlug 'hbd' met een tekentje
ik zeg daar
een 'vluggertje' tegen  ...
geen tijd of zin
om iets neer te schrijven
iets recht uit het hart
er komen niet veel kaartjes
vinden het een heel gedoe
misschien reeds voorbij gestreefd
maar
schrijf nog zelf heel graag kaartjes
met een persoonlijke noot
tja dan maar
ik ben nog heerlijk ouderwets   !

mooi oud worden
is een kunst
durven kleuren dragen
ongeremd genieten
niet bang voor morgen
met beide handen grijpen
alles wat op je weg komt
dankbaar en tevreden
geen angst voor rimpel
of grijze haren
heb je heuvels beklommen
diepe dalen gekend  ?
dat is het leven
aan ons gegeven
waardig oud worden
dat is een schat  !

je bent als dat eerste bloempje
dat onluikt
teer en fris
ongeschonden
reikend naar de zon
nog alleen
straks zal je verzwinden
in een prachtige bloementooi
maar zal je steeds herkennen
je bent dat eerste bloempje
dat mij vriendelijk
goeiemorgen wenst  ...

buiteling
omgekeerd
even de wereld zien
joelend door het gras
laat de wereld maar draaien
ga niet mee
snak naar bloemen
eerste lentelied
voel me vrij
zelfs de hond dolt mee
pluk nog geen bloem
ze zijn nog te teer
kostbaar
voor mij   ...

wachten op een brief
weet dat heel ver
mijn kleinste krullekopje
ijverig aan het pennen is
maar het duurt zo lang
wat is een jaar
voor mij een eeuwigheid
niets tastbaar meer  ...
vandaag krijg ik post
dan hoor je mij niet meer
verslind alle woorden
ontleed alle zinnen
en als toetje
krijg ik een pak foto's
die kan ik voelen
ruiken
telkens weer betasten
zijn ze terug
een stukje dichterbij   ...

voel me onrustig
wil vliegen
ver weg
heel hoog
woeste golven onder mij
donkere wolken
jagen mij voort
dein op en neer
kadans van het leven
wiekende vleugels
mijn eigen geluid
schreeuw het uit
niemand die het hoort
enkel de wind
beantwoordt mijn vraag
dat is voldoende
zo moet het zijn  ...

alles fris en onbezonnen
vrij van zorgen
hopeloos verloren in elkaar
niet wetend wat
tijd en ruimte is
vingertoppen bijeen
zachte handdruk
tijdloos
pril geluk
van weleer
zachtjes fluister ik een naam
geruisloos laat ik een traan   ...

vind het ergens wel mooi
sommige zijn juweeltjes
klein en fijn
enkelen weten de betekenis   ...
alhoewel
sommigen lopen met hun tuin op de rug
of een vuurspuwende draak
kijkt vanuit je bloes
armen en benen tonen je
een ganse geschiedenis
of is het de familieboom  ?
nu ja   ... ieder zijn ding
voor mij mag het
maar naast zo'n kerel liggen
waar leeuwen en goden
op zijn torso staan
met onderaan naakte vrouwen
die je begluren terwijl je zachtjes
het bed uitgaat  ...
nee voor mij is dat ietsje te ver

vanmorgen hier een gefoefel van jewelste
pc had kuren
niet zo maar traag maar
geraakte nergens in
haren in de lucht
zenuwen op volle toeren
totdat nichtje binnenkwam   ...
als het éne stuk is kan je dan geen andere er op plaatsen ?
het kind kreeg prompt een dikke kus
geen internet explorer
dan maar google chrome   ...
tja hier zit ik nu te tokkelen
hopelijk heb ik niet te vroeg gejuichd   ...

loslaten
is iets van jezelf meegeven
vrijheid schenken
ultiem gebaar
van liefde
je vraagt niets
je geeft weg
het gebeurt in een flits
vaak moeilijk en hard
onomkeerbaar
maar je weet dat dit zo moet
zo is het leven
durven loslaten
dankbaar zijn
om wat is geweest  ...

wil niet landen
blijf hoog in de lucht
hier ben ik vrij
ver van zorgen en pijn
het geluid van mijn vleugels
mijn enkele kreet
hier ben ik niet alleen  ...
zie de wereld onder mij
grauwe mensenmassa
wirwar van stinkende geluiden

hier is de wind van mij
de zee mijn veilige haven
hier kan ik leven
ben ik gelukkige en vrij

nee  ...  ik wil niet landen  !

dankbaar om wat zon
aarzelend stralend
huiverend om wat komen zal
heel voorzichtig
kom ik buiten
eventjes genieten
voel nog geen warmte
maar de kleur van de zon
bekoort mij
doet mij verlangen
naar meer  ...

wij hebben geen nood
aan een groot boeket
delen samen één bloem  ...
wij hebben geen nood
aan veel woorden
één blik volstaat  ...
wij hebben geen nood
aan luide muziek
stilte verbindt ons ...
wij hebben geen nood
aan luxe en praal
ons huis is klein en warm  ...
wij hebben geen nood
aan het heelal
want
we delen de zon en de maan
de sterren verlichten ons hart  !

kinderen en bloemen
ze maken je wereld mooi
fris en spontaan
stil en ingenomen
aaien bloemblaadjes
dartelen in het frisse groen
plukken heel eenvoudig
klein boeketje
kleine handen steken ze je toe
teder gebaar
kleine bloempjes
uit een groot hart   ...