werelddierendag ...

dauw op het gras
laatste bloemknoppen
hebben de kracht niet meer
morgenkoud
langzaam verdwijnen de kleuren
maken plaats voor de herfst
bladeren alom
tapijten van rood en bruin
ochtenddauw
zie dit betoverend tafereel
ook dit is mooi
maar de warmte vloeit weg
eenzame bloem
houdt nog vol
nog even   ...

ik neem eventjes pauze
wat rust
verse adem
mijn lichaam is moe
geen inspiratie
geniet van het stralend herfstweer
misschien tijd om te herbronnen  ?
lieve bloggers
tot binnen enkele dagen   ...

zag haar
maar hield me stil
mijn kind in de natuur
zoiets mag je niet storen
stilte alom
omgeven door kleur
wat gaat er in haar om
laat haar
in haar paradijs
vol woorden
hoort zij het geknisper van de bladeren ?
ziet zij de kraaloogjes
van de eekhoorn
denk het wel
lieve meid
blijf nog maar een poos
in jouw wereld
die stoor ik niet    ...

geniet met mij
ode aan een mooie zomer
herfstkleuren en geuren
vullen ons leven
dankbaar voor wat is geweest
lange wandeling
op zachtdik bladertapijt
vlugge eekhoorn
springt ons voor
hand in hand
zonder woorden
de avondzon tegemoet
wat is het mooi geweest
het doet ons hunkeren naar meer  ...

durf het haast niet te hopen
krijgen we werkelijk
een echt heerlijk nazomertje
eentje waar je kan van dromen
open vensters
vollop zonnelicht
je voelt je licht
gelukkig
om zoiets banaals
maak een vreugdedans
voel me dartel en blij
en jij daar
als het even kan
geniet van die enkele heerlijke dagen
ze zijn er ook voor jou   !

heel langzaam
spreid ik mijn vleugels
deinend op de wind
tuur naar dat straaltje zon
maar de herfst
heeft alles in haar greep
striemende regenbuien
felle wind
toch vlieg ik door
niemand die mij stoppen kan
ik adem de nieuwe morgen in
vol verwachting
op wat komen zal
ik vlieg   ...  en leef   !

kon het niet laten   ...
wou jullie toch nog een fijne avond wensen
stilletjes
als een bootje op de zachte rivier
vandaag even genietend
van gewoon alledaagse dingen
dat stille herfstgevoel
maakt me rustig
hoop voor jullie ook
een heel fijne en zachte herfstavond    ...

tot morgen   !

vandaag eventjes rust
voel me wat moe
uitgeblust
geen inspiratie
hang hier maar wat
lui in de zetel
zo'n dagje kent iedereen wel   ...
even verstand op nul
en morgen
er opnieuw tegenaan   ...

hebben jullie dat ook
dat éne kleine boekje
bontgekleurd
niet groot
enkel jouw krabbels staan er in
je vindt het in een handomdraai terug
alles staat er in
soms kriskras door elkaar
met een streepje, omcirkeld
een vleugje kleur
jij vindt alles terug
nuttige informatie
waar alles staat
wat je toch vergeten zou
je boekje
vaak een encyclopedie
in het klein    ...

foto's nemen
stond er vroeger nooit bij stil
als kind boeide mij elk beeld
had al vroeg het fototoestel bij de hand
goedkoop en piepklein
het leven gaat zo snel voorbij
wervelende sneltrein
beelden volgen elkaar op
ik zag en nam
vaak tot groot jolijt
nu ben ik blij
een pak herinneringen
van hen die er niet meer zijn
nog steeds ga ik op pad
op zoek naar iets nieuws
die éne foto
telkens weer
later   ...  zal ik mij rijk voelen
soms met heimwee
of met een lach
maar ik heb vastgelegd
dat ik heb geleefd   !

kleuren van herfst
van rood tot okergeel
diepgroene tinten
verdoken in het bos
uitspatting van geuren
dampend om je heen
vroege slierten mist
ontluikende herfstaferelen
voel een zachte kalmte
knisperend door het hout
weg is de hete zomer
eerste koelte komt er aan
één zonnestraal
maakt alles tot leven
trotse herfst
vol dwarrelende bladeren
maakt voor ons
zacht prachtig tapijt    ...

mooie herfstbeelden
prachtig in kleur
zeg niet te vlug
ik hou van de herfst
vandaag winderig en nat
somber
wou toch opgewekt naar buiten
boodschappen doen
kleurrijke laarsjes
grappig parapluutje
mooi is de herfst
die regen nemen we er maar bij
alhoewel
niet ver van huis
liep op het randje
wegreus dapper door een diepe poel
hoef je niet uit te leggen
of er een tekening bij te doen
kletsnat na plensbui
bovenop een douche
spreek me vandaag niet meer
over een mooie kleurrijke herfst   !

grenzen sluiten
een dof gevoel
vrijheid beschermen
had nooit gedacht
dat dit ooit zou komen
men maakt ons bang
eerst vol vertrouwen
vriendschap voor iedereen
plotse ommezwaai
nu ben ik ook verward
van wat komen zal
wat staat er voor de deur 
zullen die enkele bloemen
straks nog op het veld staan    ?

mijn huis
daar waar iedereen
welkom is
waar het ook staat
je vindt het wel
het is geen kasteel
maar een thuis
met een kloppend hart
misschien wat eigenaardig
eigenwijs
maar volg je de weg
kijk je wat verwonderd
binnenin
is het heel gewoon
mijn thuis
waar vrienden
altijd welkom zijn
met een lach of een traan   ...

zoek het niet te ver
graaf niet te diep
leg je krant even terzijde
eventjes geen tv
gewoon opstaan
genieten van je dag
neem tijd voor jezelf
al is het maar
één dag in het jaar
maak het jouw dag
doe wat je graag doet
leven en laten leven
niets moet
vandaag is
gewoon een mooie dag
van jou   !

we torsen het allemaal mee
onze rugzak
hoe jonger
hoe lichter
huppelend rond met vederlichte tas
nog weinig bagage   ...
maar met de jaren
wordt de rugzak zwaarder
gaat moeilijker vooruit
voor sommigen
loodzware bagage
je krijgt het niet weg
draagt het je hele leven mee
dan verlang je naar een plaats
waar het veilig is
waar je die rugtas plaatsen kan
je hoeft er maar naar te kijken
maar dragen
moet je niet meer    ...

vandaag
nog even dansen in het bos
straks andere kleuren
alles stil
spreid mijn armen uit
omarm dat heerlijk gevoel
dat klein beetje warmte
daarna
regen en wind
vandaag
nog even genieten
van wat terug is geweest
zomergevoel vervaagt
maar wil nog genieten
van die allerlaatste
zomerse zonnestraal     ...

ze reikt naar de sterren
gloeiende lichtjes
aan het firmament
stilletjes tellend
zo mooi en toch zo ver
kleine vingers
wijzen ze aan
die éne grote
staart haar aan
sterren voor kinderen
voor elk kind één
als kleine lampjes
elke avond weer
gelukkig het kind
dat haar sterretje gevonden heeft     ...

moeder aarde
ik zie een traan
kleine waterval van verdriet
niemand die het ziet
je geeft om ons
laat de zon schijnen
ons beschermen in de luwte
betoverend land
met hoogtes en laagten
diepblauwe zeeën
glanzende ijsmassa
maar ook jij kent je verval
jouw schoonheid taant
ben bedroefd
dat juist wij
jouw leven doven
we zien het
maar langzaam glipt het weg
lieve moeder aarde
ik huiver om jouw bestaan   !