Ter nagedachtenis van een verdronken visser........

Achter de groene stenenop het kerkhof van mijn hart
ligt een eenzaam verdriet
geborgen onder de
laatste pioenroos
van een eeuw geluk.
Aan de meeuwen
hoor ik hoe de
golven je naam roepen
en het zilte zand
je grijpen wil
- je vecht -
maar de reus
heeft je omarmd
en nam je mee
daar waar men
je niet meer horen kan
Ik heb hem gezien
ver weg in zee
hij wilde nog niet slapen
maar toch nam men hem mee
veilig tussen de golven
lag hij opgeborgen
hij schreeuwde in het ijle
haar naam
maar de eenzame stilte
dempte zijn stem
toen sleurde de orkaan hem weg
uit zijn veilig nest
totdat hij ontwaakte
alleen, op een naakte rots
en weer riep hij haar naam
maar niemand hoorde het
enkel de zee...............
- meeuw-

















