Prikbord

Alleen toegankelijk voor mannen!
Let op: vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen, zal
elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren.
De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:

DAG 1

HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER
Stappenplan en diavoorstelling

TOILETROLLEN- GROEIEN ZE ZELF WEER AAN?
Groepsdiscussie

VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
Oefenen met verschillende soorten wasmanden (visualisatietraining)

IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ FILEPARKEERT?
Rij-simulator

DE AFSTANDSBEDIENING
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen

HOE KUN JE DINGEN VINDEN
Training in het zoeken op de goede plek in plaats van schreeuwend het hele
huis overhoop te halen.
Open forum

DAG 2

LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PRULLENBAK?
Groepsdiscussie en rollenspel

BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE
PowerPoint presentatie

ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
Waargebeurd verhaal van de man die het eens probeerde

DE VAAT/ SERVIESGOED: VLIEGEN ZE ZELF NAAR HET AANRECHT/ AFWASMACHINE?
Debat met enkele experts

BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
Praktijkles en rollenspel

HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN

Ontspanningsoefeningen, meditatie en ademhalingstechnieken

BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN &

BELLEN ALS JE LATER THUIS KOMT
Neem agenda/ PDA mee naar de cursus

LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
Persoonlijke begeleiding mogelijk

Stuur dit zo snel mogelijk door, des te sneller kunnen we starten!

Alleen voor jou

Voor jou heeft Vivaldi

"de lente" gecomponeerd

Het heldere van je stem,

die als klaterend water

mij de zuurstof geeft

en doet herleven.

Je hartverwarmende lach

als de eerste zonnestraal,

die na een harde winter,

mijn huid komt strelen.

Je eenvoud,

als zachte tinten,

die me telkens doen ontwaken

uit mijn grijze nachten.

En wanneer je zwierig

door de kamer gaat,

voel ik een frisse bies,

die mijn rimpels doet vervagen.

Hoe oud je ook mag groeien,

voor mij blijf jij die kracht,

die onweerswolken doet verdwijnen.

Jij bent " de lente " en

het steeds weer verbazende nieuwe 

miek

Ze groet de lente door het raam
ziet hoe de bomen daar witgesluierd staan
Ze voelt de nacht op haar huid
zo koel, zo zacht, zo zoet
Wat niet is dat kan komen
Alles komt goed

Ze groet de zomer, haar korenblonde haar
wordt alsmaar langer, haar vlechten worden zwaar
ze draagt haar hoofd hoog geheven
haar mond is sterk en stil
Wat niet is dat kan komen
Als de hemel het wil

Ze groet de herfst en haar korenblonde haar
zie je verkleuren, ze bindt het bij elkaar
zij trotseert alle stormen van twijfel
met haar moed
Wat niet is kan komen
Alles komt goed

Ze groet de winter, het vuur brandt dag en nacht
het zal niet doven, want zij houdt goed de wacht
en haar handen omspannen
rimpelig en stil
al haar hoop, haar verlangen
haar rustige wil
maar je ziet in haar ogen
met vroeger geen verschil
Want wat niet is dat kan komen
Als de hemel het wil

                                               Liselore Gerritsen

al je onrust, je twijfel, je woede, je tranen

geef mij het maar mee

dan heb ik voor twee

en je onlust, je pijnen, je zoeken, je vragen

geef mij het maar mee

ik vraag wel voor twee

want vandaag is het mijn beurt

al je schepen die omslaan, je vallen en opstaan

geef mij het maar mee

ik struikel wel voor twee

al je angstige dromen die uit kunnen komen

geef mij het maar mee

ik vrees wel voor twee

want vandaag is het mijn beurt

je ver weg zijn, dichtbij zijn, je nemen, je geven

geef mij het maar mee

ik leef voor twee

je gevangen, je vrij zijn, je dood en je leven

geef mij het maar mee

ik sterf wel voor twee

want vandaag is het mijn beurt

maar morgen is het weer jou beurt

rust uit dichtbij mij want morgen komt gauw

en morgen

dat weet ik nu al
vraag ik hetzelfde van jou

op zaterdag 30.12.69 besloten we samen dezelfde koers te varen
in voor- en tegenspoed.
"omdat ik van je hou..."

 Dit is de tijd van het jaar waarin ik, en ik denk niet alleen ik, met pijn in het hart rondloop, bij de gedachte aan diegenen rondom ons, die de weelde, ja zelfs het noodzakelijke moeten missen.
En dan denk ik met een zekere melancholie terug aan mijn studententijd. Toen wij met een klein groepje op school een hulpactie op het getouw zetten, voor degenen die het echt niet breed hadden. Zeg maar de armen, die dichterbij wonen dan wij soms wel denken.
Er werd een tombola georganiseerd, sjaals gebreid, plaids genaaid. Iedereen was echt gedreven in wat hij als bijdrage kon leveren. Met het ingezamelde geld kochten we speelgoed, kolen, voeding… .
Wat nu ondenkbaar zou zijn, gezien de wet op de privacy, kon toen nog wel. Van de toen nog
‘Openbare Onderstand ‘, kregen we enkele adressen van gezinnen die best wel onze steun konden gebruiken,.
En mijn God wat waren wij welkom in die arme gezinnen.
Nooit zal ik de stralende ogen vergeten van de kinderen, toen zij het speelgoed mochten uitpakken. De tranen in de ogen van de moeder, die het voedselpakket en een voorraadje kolen kreeg, dat we hadden gekocht van de opbrengst van de tombola. De warme handdruk van de gehandicapte vader die ons wel tien keer bedankte en zei :”Dit had ik van jullie jongeren nooit verwacht!”.

Een oud vrouwtje kreeg de prachtige kleurrijke plaid en wat snoepgoed voor de feestdagen.
Achteraf bezocht ik haar nog verschillende malen en nam haar telkens wat mee, dat ik kocht van mijn zakgeld. Tot op een keer ik voor het lege huisje stond. Weg vrouwtje... vaarwel lief mensje. Ik heb ze zo gemist… .
Onze idealen… onze manier om de wereld te verbeteren… !!!
Dat goed gevoel… !!!
Ik zou het nog wel eens willen overdoen…!!!

Je hebt ze in alle maten en kleuren.
Het kan wel handig zijn zo’n specimen in huis te halen.
Toch moeten wij vrouwen wel bij de pinken blijven, want iedere medaille heeft ook wel een keerzijde.
Persoonlijk denk ik dat zij het Eva nooit hebben vergeven dat zij eerst in de appel heeft gebeten en dat zij ons eeuwig zullen laten voelen dat ‘Zij’ als eersten werden geschapen.
Dat wij zowaar blij mogen zijn dat ze een lichaamsdeel hebben afgestaan, om ons deel te laten worden van ‘de Schepping’.
Nu gebeurt het in deze drukke tijden, dat wij vrouwen toch wat om handen hebben.
Naast onze dagelijkse beroeps- en andere bezigheden, er ook nog moeten voor zorgen dat alles perfect is voor de feesten. Zorgen dat voor iedereen een pakje onder de boom ligt. Een boom die we trouwens ook elk jaar eigenhandig moeten versieren, of er hangt geen bal aan… .
Van jut naar her lopen, met ellenlange boodschappenlijstjes om ‘Hèt Kerstmaal’ tot een feest te maken, menu’s schrijven, zorgen dat het beste tafellinnen netjes is en dat de feestkledij er piekfijn uitziet… .
En dan mag er niks meer tussenkomen of het zou toch wel normaal zijn dat, wij vrouwen, ook eens onze tellen kwijt raken.
Nu kwam er vandaag wèl wat tussen, want er was de begrafenis van een tantetje. Een halve dag de plannen opschuiven en in de late namiddag, na de gebruikelijke maaltijd met belegde broodjes, de agenda inkrimpen waar het kan en als de vliegende vaart de tijd inhalen.
Moest efkes brut op de rem gaan staan, zodanig dat de rug van mijn achterbank loskwam en naar voor klikte, waardoor de inhoud van mijn koffer op mijn achterbank kwam te liggen.
Werd dus eventjes met mijn voetjes terug op de grond gezet.
Dacht ik onderweg aan het avondeten.
”Gauw nog even wat garnalen halen en vanavond eten we ‘tomaat garnaal’ met frietjes”.
Zegt meneer dan ’s avonds : “ Och…! Ik dacht toch aan warm eten !!! Heb je dan niet gekookt ?”
Dacht ik even : “ Zal ik eens een nieuwe man maken uit een ander lichaamsdeel ?”

   
miek