Meertaligheid troef (2)

Mens

de stad, een ruïne.
in hun kromheid
streven de zuilen
naar hogere sferen.
zij torsen timpanen
die een eeuwigheid trotseren
van niets.
barsten lopen doorheen
het marmer, en eren
de massa,
verpletterd onder het gewicht
van de diamant
die zich mens noemt.

la città, una rovina
nelle loro curvatura
le colonne aspirano
a sfere più alte.
portano con sforzo timpani
che affrontano un' eternità
di niente.
le fenditure attraversano
il marmo, e onorano
la massa,
schiacciate sotto il peso
del diamante
che si chiama uomo.

Er was eens een oude man, gezeten niet ver van een oase, aan de ingang van een dorpje in het Midden-Oosten. Een jonge man kwam naderbij, en vroeg : ‘Ik ben hier nog nooit geweest. Hoe zij de mensen die hier in het dorp leven ?’ De oude man antwoordde hem met een vraag : ‘Hoe zijn de mensen in het dorp waar je vandaan komt ?’ ‘Egoïstisch en stout. Dat is de reden waarom ik blij ben, vertrokken te zijn.’ ‘Je zult dezelfden hier vinden.’, antwoordde de oude man.

Wat later nadert hem opnieuw een jonge man, en stelt hem dezelfde vraag : ‘ Ik kom van een andere streek. Hoe zij de mensen die hier leven ?’ De oude man antwoordt : ‘Zeg mij, jongen, hoe waren de mensen die in jouw dorpje leven ?’ ‘Zij waren goed, gastvrij en eerlijk. Ik had er vele vrienden, en het deed me pijn, hen te moeten verlaten.’ ‘Je zult dezelfden hier vinden.’

Een handelaar die zijn kamelen liet drinken had beide gesprekken gehoord. Toen de tweede jongen zich verwijderd had, vroeg hij de oude man op een verwijtende toon : ‘Hoe kun je twee verschillende antwoorden op dezelfde vraag geven ?’

‘Mijn zoon, zei de oude man, iedereen draagt zijn universum mee in zijn hart. Degene die komt van een plaats waar hij niets goed vond, zal ook hier niets goed vinden. Degene echter die vrienden had in de andere stad, zal ook hier trouwe vrienden vinden. Want, zie je, de mensen gedragen zich tegenover ons als dat wat wij in hen vinden.’

mijn geest ontstijgt het lichaam,

en gaat haar eigen weg,

de stoffelijkheid stil achterlatend

in de eenzaamheid van haar bestaan.

langs heuvels en dalen zwerft zij,

in aanbidding voor de oneindigheid.

diep dringt zij door in de verwondering

van een bestaan, alleen gekend, vroeger,

in het ongemak van een eigen lichaam.

langs hoge golven en diepe kloven scheert zij,

ongenaakbaar in haar eenvoud,

en neemt op lessen van heinde en verre,

zij, onwetend sinds een lange tijd, stelt zich vragen

over haar nieuwe verlangen naar verandering.

op de stromingen van de wind zeilt zij

van heden over verleden naar een toekomst,

lang verwacht, maar onbereikbaar mooi.

het streven naar vernieuwing, eindelijk vervuld.

mijn geest daalt weer in het lichaam,

vol vertrouwen in wat mij wacht.

mijn lichaam,

omgeven door vuur.

doch geen vlam

die het verschroeit.

en toch verteert het,

atoom per atoom,

eens zijn doel bereikt.

terwijl mijn ziel onaangeroerd,

en beschermd door de gloed,

verlangend naar vernieuwing

blijvend streeft.

de eerste lentebries,

de eerste zonnestralen

spelen met het water,

de golfjes kabbelen

goudblinkend aan

de oever van het meer.

ik dompel mij onder 

in het nieuwe ritme

en was de oude stormen

van mij af.

energie doorstroomt

opnieuw mijn aderen,

en maakt de stof

als nieuw.

langzaam zinkt de zon

tussen de groene takken.

de geur van hars,

en pasgemalen dennennaalden

verdringen alle andere geuren.

langs het jaagpad rennen wij,

de hond en ik, ik en de hond.

traag stroomt de bruine rivier,

een onweer spoelde de hemel schoon,

wat verderop.

bladeren worden meegesleurd,

en verdwijnen in een kolk,

niet ver van hier.

nevels zweven over het water,

drijven uit elkaar,

en verbergen de zon,

voor even.

statig rijzen zij op,

strevend naar leven,

de bomen uit het verdronken land,

hun takken dor gebroken.

een schijn van leven slechts

in een troosteloze woestenij.

regendruppels deinen uit

over het moeras, en vloeien samen

in een grote golf, die alles met zich neemt,

en de wereld maakt als nieuw.

de zon tekent kringen

op het glinsterende water.

een glimp van leven

in een herboren ziel.

voorwaar een memorabele dag vandaag,

vijfenzeventig jaar Hugo Claus.

een dichter van het eerst uur zonder blad

voor de mond trapt hij heilige huisjes in.

een hele reeks prijzen,

alleen de ultieme is hem ongegund.

een woord, een beeld, een scène

't is hem allemaal gelijk.

hij wordt geïnspireerd.

hij inspireert.

de woorden boren zich door mijn hoofd,

zij houden mij in een greep.

dwingend sturen zij,

doorheen de donkere nacht,

gedachten die bevrijdend

laten zien hoe onbegrepen herinneringen

zich nestelden,

de machteloze geest verlammend.

voor jou schrijf ik deze woorden,
alleen voor jou
vertrouw ik mij toe
aan de wetten
van de eeuwige kosmos,
het ritme om ons heen.

alleen voor jou
ga ik de paden
die ik betreden moet,
voor jou alleen
wil ik leven,
voor jou, en ons kind.

een monument bouw ik,

voor een herinnering die nog komen moet.

een standbeeld zet ik neer,

want over driehonderdduizend jaar

leest niemand mijn gedichten meer.

zijn verhaal schrijf ik,

want mijn aardse dagen zijn geteld.