Woensdag 15 juni 2005
Ritepetite's gedachten - droom
Het leven zoals het is,en zoals het zou moeten zijn,
Ja,mensen dat is mijn opinie die ik hier neer schrijf.
Ach,wie van jullie heeft nog nooit eens gedroomd,dat hij iemand anders was.
Wel,ik kan met een gerust hart zeggen,dat ik dat soms nog doe.
Dat wil niet,dat ik geestelijk wat mankeer.
Neen, hoor buiten af en tot eens een zotte bui,
ben ik volgens mij toch heel normaal.
Maar ik hou zo van die dromen,ik noem dat vluchten uit de harde werkelijkheid.
Daar voor mij die dikwijls bestaat uit pijnen en nog eens pijnen,
Zal,je even mee nemen,met mijn eerste droom uit de werkelijkheid.
Ik zal zo een jaar of dertien geweest zijn,en geloofde al lang niet meer in sinterklaas.
De dag staat me bij als gisteren.
Ja,hoe ouder men wordt men meer onthoud van vroeger dan van het heden.
Het was rond de tijd van sinterklaas,en mijn jongere zus was juist twee jaar.
Heb ook nog drie broers, één van de drie had iets uit gestoken, nu speelt dat geen rol niet meer, maar toen wel, zij deden de kwaaie prutserij, en daar ik de oudste dochter was, was ik voor hen verantwoordelijk.
Maar begrijp wel degelijk, dat boven mij twee oudere waren, één 4 jaar ouder en één 18 maanden ouder.dus ik was de middelste van de vijf.
Door één van hen werd ik gestraft.
En moest vroeger naar mijn bed.
Ja, als meisje moest je maar voorkomen,dat de jongens kwaaie jongens streken uit haalde.
Want ik was zogezegt de slimste, jawatte, tarara,de lompste.
Dit als verklaring waarom ik soms mij zelf in een droom zet, en totaal iemand anders ben.
Die week van de sint, ging mijn droom daar dan ook over, mag het misschien geen droom noemen, meer een gedachtegang.
Ik was zo kwaad en teleurgesteld, door de onrechtvaardigheid, op dat moment, dat ik mij terug in mijn eigen gedachten plaatste.
Hoe stom het ook klinkt, ben die avond samen met de sint over de daken gegaan, overal cadeautjes in de schoorsteen te laten zaken.
Ja, je kan al denken, wie er in mijn gedachten dat jaar geen cadeautje kreeg, degene waar door ik gestraft was.
Uiteindelijk valt men dan toch in slaap, en word men 's ochtends wakker, en heeft de dader toch een cadeautje gekregen.
Wij hebben zolang we thuis waren, altijd een sint gehad, en ik heb tot mijn 23ste jaar thuis geweest.
Nu ik hoop dat je wat aan dit verhaal hebt gehad.
En weet, ze kunnen veel van je af nemen, maar je eigen dromen niet.
Heb je het even te zwaar, denk even na hoe je het zou willen, en spint daar een verhaal aan.
Maar vergeet niet, dromen zijn bedrog, doe je in je bed vind je het 's morgens nog
Dank je voor je aandacht.
Geschreven door mindervaliden om 23:23
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
bedankt
ritepetite
ben nog altijd
ritepetite