Archief

Urenlang hebben de modelfotografen op het station van Wiesel gewacht op de komst van deze Zwitserse gast. Stipt om 10:58u rijdt de loc langzaam en imposant het station binnen. De rugzaktoeristen op het perron kijken hun ogen uit want dit hadden ze niet verwacht. Je ziet dan ook niet alle dagen zulke bijna 100 jaar oude elektrische loc met drijfstangen langskomen. De passagiers prijzen zich gelukkig, er waren dan ook meer gegadigden dan beschikbare plaatsen voor deze speciale rit.

De Ce 6/8II van de Zwitserse spoorwegen was oorspronkelijk ontworpen om goederentreinen over de Gotthard spoorlijn te brengen. Vanwege hun lange spitse neuzen kregen ze al snel de bijnaam "krokodil". Later reden ze in heel Zwitserland rond. Momenteel zijn nog 7 stuks behouden waarvan één exemplaar rijvaardig is (14253).

Het model op de foto's is van Roco en is reeds meer dan 30 jaar oud. Het was een loc die ik in de beginjaren van de digitale revolutie (jaren '90) heb omgebouwd wat toen niet zo simpel was. Nu is dat allemaal veel eenvoudiger geworden. De loc rijdt nog steeds prima met zijn 8-polige "oer" decoder van Lenz.

Deze stoomlocomotieven voor de toenmalige Koninklijke Beierse spoorwegen werden tussen 1909 en 1915 in dienst genomen voor het trekken van lichte passagierstreinen. Ze hadden een karakteristieke vorm door hun zeer ver vooruitgeschoven loopas en de twee gekoppelde aandrijfassen. Ze reden nog in normale dienst op nevenbanen in Z-Duitsland tot in de jaren '60. Op vlakke stukken konden ze een snelheid van 65 km/u aanhouden.

Het model is van Fleischmann maar werd aan de achterzijde uitgerust met een Roco kortkoppeling. Zoals alle Fleischmann locs van die generatie heeft het model een 6-polige stekkeraansluiting voor een digitale decoder (NEM651). 

Misschien herinneren sommigen onder jullie het zich nog : Het Liegebeest was een poppenserie voor de jeugd van de BRT uit de jaren '80 over een groen, slangachtig wezen dat altijd leugens vertelde. Hij woonde in een middeleeuws kasteel op Regenboogeiland, een rots die door de lucht vloog. 

Dat kasteel in de begin generiek was een model van de burcht Falkenstein dat Kibri in HO had uitgebracht voor de modelbaan. Op mijn baan staat de burcht op een heuvel en beheerst het dorpje Oberwiesel en het dal van de Wieselbache. Ik heb de kleuren van de muren aangepast met matte acrylverf. Dergelijke burchten werden doorgaans gebouwd met natuursteen uit de streek. Vermits ik hoofdzakelijk grijskleurige rotsen heb is het originele Kibribruin in het grijs overschilderd en ook het (imitatie)houten gedeelte wat aangepast in kleur. Het dak werd met een donkergroene "washing" wat ouder gemaakt (mosimitatie). 's Nachts is de burcht verlicht met enkele spots.

Het origineel van deze middeleeuwse burcht staat in Karinthië (Oostenrijk) vlak naast de Tauern Bahn.

De reeks 144.5 is afgeleid van de reeks 144 maar werd speciaal gebouwd voor het bergachtige traject tussen Freilassing en Berchtesgaden in Beieren. Van deze reeks werden slechts 8 exemplaren gebouwd in de jaren '30. Tot hun uitdienstname in 1983 hebben deze locs enkel personentreinen getrokken. Ze haalden een maximale snelheid van 80 km/u.

Het model op de eerste foto is van Roco. Het is één van de eerste locs die Roco in de jaren '70 heeft uitgebracht en tevens één van mijn oudste machientjes. Jammer genoeg heeft Roco dit model nooit meer terug uitgebracht in een nieuwe oplage. Na 40 jaar is dit model jammer genoeg tot op de draad versleten. Reden dat ik enkele jaren geleden de 144.5 van Lilliput heb gekocht toen deze werd uitgebracht. Mooi model met heel fijn gedetailleerde pantografen waarvan ik er ondertussen ééntje heb moeten vervangen omdat deze ooit eens achter mijn mouw bleef hangen. Jammer is wel dat Lilliput dit model met gele LED verlichting heeft uitgebracht om een paar euro te besparen op warmwiitte LED's. Of die loc nu 200 of 205 euro kost maakt mij niet uit maar wel graag met juiste kleur verlichting ! Dat er geen rood achterlicht aanwezig is om dezelfde reden kan ik nog begrijpen, meestal hangen er wagons aan en brandt dit achterlicht in werkelijkheid ook niet. Voor de rest is het overigens een prima locje.

De "Historischer Eisenbahn Wiesel" (HEW) is een vereniging die tijdens de weekends stoomritten organiseert met historisch materieel. De oude locloods werd liefdevol gerestaureerd en herbergt nu een schat aan stoomlocomotieven. Omdat het op de hoofdbaan nogal druk is met al die internationale treinen wordt er vooral op de sporen van de S Bahn gereden, die rijdt tijdens het weekend toch minder frequent zodat er plaats is voor extra historische ritten. Mooi toch ! Dat zoiets alleen in miniatuur kan is wel spijtig, maar da's nou net het leuke. Je doet op je eigen spoorweg waar jij zin in hebt. En op deze wijze kan je oude treinen toch de baan opsturen midden tussen modern materieel zonder de realiteit al teveel geweld aan te doen.

Het is toch redelijk druk in Wiesel. De lokale supermarkt is op deze feestdag toch tot 's middags open. Handig als je de dag voordien geen tijd had om je boodschappen te doen. De Sparkasse zal waarschijnlijk wel gesloten zijn, gelukkig zijn er tegenwoordig overal wel geldautomaten te vinden !

Ondanks de feestdag wordt er een nieuwe wasmachine geleverd voor de bewoners van één van de appartementen boven de Sparkasse. Dat wordt nog zweten om dat ding de trap op te krijgen !

In 1912 bestelden de toenmalige Koninklijke Pruisische spoorwegen 18 locomotieven van dit type voor de goederentreindienst. Met hun 2 motoren (in elke snuit één) waren ze 592 kW sterk en 50km/u "snel". Elke motor drijft via drijfstangen 2 assen aan. In 1914 werden er 3 geleverd maar wegens WO 1 werd de productie gestaakt en pas na de oorlog hervat. Begin jaren 30 werden 17 stuks omgebouwd naar 65 km/u en bleven in dienst tot 1959. Twee exemplaren bleven bewaard en staan nu nog in het museum. De radiatoren aan de zijkanten van de cabine dienden om de transformatorolie te koelen. Vanwege hun uitzicht werden ze liefdevol "strijkijzers" genoemd.

Het model werd geconstrueerd door Roco en is door mij 20 jaar geleden omgebouwd naar digitaal. Het was niet simpel om in zulke kleine loc plaats te vinden voor een decoder maar het is gelukt en het ding rijdt na 20 jaar nog steeds perfect.

Enkele van de vele  "onderaardse" opstelsporen. De sporen op de foto zijn lang genoeg om treinen met tot 8 personenrijtuigen (van 30cm) + locomotief te herbergen

Om meer variatie in treinenland te verkrijgen zijn er een aantal opstelsporen onder de baan voorzien waar complete treinen kunnen geparkeerd worden. De wissels de ingangszijde hebben klassieke elektrische aandrijvingen, zgn. "ondervloer" aandrijvingen zijn duurder en bieden hier geen meerwaarde. Wel hebben de gebruikte Roco wissels extra contacten die kunnen gebruikt worden om de stand van de wissels door te geven. Da's geen overbodige luxe want door hun verborgen ligging heb je er bijna geen zicht op. De bediening gebeurt met drukschakelaartjes uit de elektronicawinkel. Aan de uitgangszijde kan het nog simpeler en goedkoper, gewoon wissels zonder aandrijving. De treinen rijden hier toch steeds in dezelfde richting ! Wat je misschien niet zou verwachten op een digitale baan zijn de schakelaartjes waarmee een stukje spoor stroomloos gezet wordt. De reden dat deze schakelaartjes er toch zijn is om de loc telkens op de juiste plaats te laten stoppen zodat de laatste wagon niet voorbij de ingangswissels staat en er kop staart ongelukken kunnen gebeuren. De schakelaartjes en LED'jes komen uit de elektronicawinkel.  Daar kosten ze maar een fractie van de prijzen die gevraagd worden in de modelbouwwinkel.  De treinen tenslotte krijgen hetzelfde digitale adres als het spoor waarop ze staan, dat maakt het makkelijker als je 50 opstelsporen hebt ! 

Tenslotte nog een woordje over het spoor zelf: op de zichtbare delen ligt Roco-Line 2.1 mm sporen metslanke wissels, op de "onzichtbare" stukken ligt Roco 2.5mm spoor dat goedkoper was. Ik zeg "was" want Roco levert dit niet meer. Op tweedehands sites of beurzen zijn de 2.5mm sporen nog wel volop  te verkrijgen. Een ander alternatief zijn de nieuwe 2.5mm sporen van het Duitse Piko.

De reeks BR 218 (ook bekend als V160) is één van de belangrijkste diesellocs ooit bij de DB geweest. De eerste exemplaren werden geleverd vanaf halverwege de jaren '60. In de loop der jaren kwamen er steeds nieuwe versies uit (zelfs met gasturbines werd geëxperimenteerd). Ze trokken zowel goederen als personentreinen (van IC tot S bahn) en je kan ze ook nu nog steeds tegenkomen op niet geëlektriceerde lijnen. De loc op de foto heeft een S-bahn (voorstadsnet) aan de haak. Het is een Roco model (met sound). Aan de voorzijde van de loc werden de modelkoppelingen verwijderd zodat het er een beetje realistischer uitziet.