Archief

Op de zuidelijk hellingen rond de burcht van Oberwiesel is druiventeelt voor wijnbouw mogelijk. 2018 was door de lange hete zomer een goed wijnjaar. Ook dit jaar staan de wijnstokken er veelbelovend bij. Ik krijg er al dorst van door er naar te kijken !

Voor het bedienen van wissels en seinen werd een zgn. synoptisch bord gebouwd waar het verloop van de sporen te volgen is. Voordeel van zo'n systeem is de gunstige prijs. De gebruikte schakelaartjes uit de elektronica winkel zijn merkelijk goedkoper dan de varianten die verschillende modelspoorfirma's uitbrengen. Het is wel heel belangrijk om voor jezelf een kleurcode te bedenken en je daar dan ook aan te houden. Groen voor groen licht, rood voor rood, blauw voor wisselstand rechtdoor en bvb. oranje voor afbuigen. Elke wissel of sein krijgt een nummer dat terug te vinden is op een plattegrond en dat tevens terug te vinden is op kabelklemmen en bijhorende lijsten. Als er na 5 jaar ergens een draad losraakt en je hebt het systeem niet meer vers in je geheugen zitten en je dit niet gedaan hebt garandeer ik je een minstens een avondje zoekwerk om de fout op te sporen en te herstellen.

Digitaal werken betekent beduidend minder draad omdat alle bevelen over één kabel gaan maar de investering ligt wel vele malen hoger. Ik heb indertijd gekozen voor digitaal rijden en analoog schakelen en tot nu toe heb ik daar nog geen spijt van gekregen. Moest ik volledig digitaal werken heb ik minstens 4 beeldschermen nodig om het overzicht te behouden. Een computer die gelijktijdig 4 onafhankelijke (interactieve) beeldschermen aanstuurt heb je ook niet voor een habbekrats. Van dat geld koop ik liever iets anders.

De hoofdbaan zelf is onderverdeeld met een klassiek bloksysteem, meer daarover later.

De achterzijde van het synoptisch bord

Kabelklemmen nummeren en kleurcodes aanhouden zijn geen overbodige luxe.

BayWa (Bayerische Warenvermittlung) is een Duits bedrijf met hoofdzetel in Munchen dat al sinds 1923 actief is. De grootste deel van hun omzet wordt gehaald uit het verhandelen van landbouwproducten. Dat gaat van graanopslag voor lokale landbouwers tot verkoop van meststoffen en dierenvoeders. In vele landelijke stations, vooral in Beieren, vind je ook nu nog opslagloodsen of graansilo's van BayWa terug waar producten van spoor naar wegverkeer en omgekeerd worden overgeladen of gestockeerd. 

Zo ook in Wiesel waar een graanoverslag van BayWa gevestigd is.

De reeks 4024 van de Oostenrijkse spoorwegen, ook bekend onder de naam "Talent" is een door Bombardier gebouwd treinstel voor voorstadsverkeer of korte trajecten met veel stopplaatsen. Je vindt ze in 3 of 4-delige, als diesel of elektrisch, aangedreven versies. Buiten Oostenrijk en Duitsland, vind je deze treinstellen ook nog terug in Hongarije, Slowakije, Zwitserland en bij een aantal private spoorwegmaatschappijen. 

Ons model is de 4-delige elektrische versie gebouwd voor de Oostenrijkse spoorwegen (1996-2003).

Het model komt van Brawa en is uiteraard DCC digitaal gestuurd maar heeft bovendien ook nog een geluidsdecoder. Niet alleen motorgeluid en geluidshoorn maar ook het typisch geluidje als de deuren gaan sluiten voor het vertrek kan weergegeven worden.

Ik zou hier een pleidooi willen houden voor zo ruim mogelijke bochten op de modelbaan. Persoonlijk vind ik er weinig realistisch aan als een TGV tegen 200km/u door een bocht raast met een diameter van 60 cm. Ik weet ook wel dat niet iedereen genoeg plaats heeft maar als je die scherpe bochten onder een berg of achter een rij huizen wegstopt ziet niemand ze daar. Ga voor de zichtbare stukken indien mogelijk naar een maatje meer. Hetzelfde geldt voor wissels. Daar waar mogelijk heb ik gekozen voor slanke wissels met een hoek van 9.5°. Voor rangeersporen en onderaardse stations kun je gewone wissels met een afbuighoek van 12 of 15° gebruiken. Met die slanke wissels ziet een trein met kortgekoppelde rijtuigen er veel beter uit op de afbuigsporen. Ter illustratie twee foto's, beiden van mijn baan. In het station waar net een S-Bahn binnenrijdt zijn slanke wissels (Roco Line) gebruikt. Op de tweede foto is een spiraal (diameter 150 cm) in de berg ingebouwd om hoogte te verkrijgen. Zoals je kan zien zijn de rijtuigen hier niet realistisch meer gekoppeld, de arme passagiers vallen zich te pletter als ze van het ene naar het andere rijtuig willen gaan. In de berg is dat niet erg, niemand ziet het.

Tot slot nog een foto van de westzijde van het station Wiesel. Het spoor maakt hier een bocht met een diameter van maar liefst 5m ! De wagons blijven keurig dicht bij mekaar. Halverwege deze bocht verdwijnt de trein in een tunnel en gaan we over naar een radius van 60-70 cm om plaats te besparen.

Wie denkt dat dit een elektrische loc is heeft het verkeerd voor. Op basis van de beproefde Uerdinger (diesel) railbus VT 98 schafte de Deutsche Bundesbahn (DB) zich tussen 1955 en 1974 92 "Turmtriebwagens"  serie 701 aan. Deze 90 km/u snelle treinstellen hebben in de cabine een verblijfsruimte, die met een kleine werkplaats met planken, werkbank, zit- en wasgelegenheid uitgerust is. Het enige verschil met de Uerdinger railbus is het verhoogde dak.

De stroomafnemer op het dak dient enkel voor de aarding en controle van de rijdraad. Het maximaal met 300 kg belastbare, hydraulische werkplateau kan geheven en gevierd worden en biedt bijna onbeperkte toegang tot de rijdraad. Bovendien bevinden zich op het dak een zoekschijnwerper en een waarnemingskoepel. 

De Turmtriebwagens waren oorspronkelijk in het purperrood geschilderd tot de Deutsche Bundesbahn een opvallende gele kleurstelling voor haar dienstvoertuigen voorschreef (een beetje vergelijkbaar met het materieel van Infrabel bij ons).

Het model is van Trix en is uitgerust met een Selectrix decoder die echter geen problemen heeft met het DCC protocol. Er is ook een versie verkrijgbaar waarvan het platform te bedienen is met digitale commando's. Märklin (eigenaar van Trix) heeft hetzelfde model voor de wisselstroomliefhebbers uitgebracht.

De burcht van Oberwiesel maar vanuit een andere hoek dan enkele dagen geleden.

Wat doe je als stationchef als je op pensioen moet? Onder het mom van een volkstuintje dat heel toevallig net naast het station ligt kan je toch nog alles in het oog houden. Zou alles nog zo goed zijn bij de spoorwegen als vroeger in "de goeie ouwe tijd"?

Zijn groenten zien er alleszins goed uit. Hoogstens een roetlaagje erop als de stoomfanaten tijdens de weekends hun ritjes houden !

Met luid knarsende remmen komt de Oostenrijkse lokaaltrein uit Reutte/Tirol tot stilstand in het station. Dat dit geen IC trein is, is eraan te zien. Ondanks dat loc 1046.20 goed onderhouden lijkt is dit toch een oudje. Met slechts twee rijtuigen van het type "schlieren" heeft de loc wel weinig of geen moeite om het hellingrijke traject in de grensstreek te doorkruisen. Tijdens de strenge winters hier blijken deze locs betrouwbaarder dan de moderne treinstellen die hier ook passeren. Deze laatsten zitten volgepropt met elektronica die niet zo goed tegen sneeuw en ijsafzettingen bestand zijn waardoor ze regelmatig uitvallen.

In werkelijkheid werd de 1046 reeks gebouwd vanaf 1956 als "gepacktriebwagen", er was dus een bagagedeel in de loc zelf aanwezig. Na modernisering in de jaren '70 verdween dit en werd de reeks 1046 een gewone loc. Tot 2003 kon je ze terugvinden voor lichte personentreinen.

Het model is van Roco en heeft een geluidsmodule. De rijeigenschappen van dit model zijn prima en samen met de realistische rijgeluiden is dit een fantastisch leuke loc om mee te rijden.

Niet zo ver van het dorpscentrum van Oberwiesel ligt een bij toeristen populaire waterval. Ernaar toe is makkelijk, een korte steile afdaling via een paadje. Terug is iets lastiger. Het kan op 2 manieren: via dezelfde weg omhoog of met de zetellift. Ter info van milieuactivisten, de stroom voor de kabelbaan komt van een kleine waterkrachtcentrale iets verderop (in mijn fantasie althans). Eens terug in Oberwiesel kan de inwendige mens versterkt worden met zo'n dikke Duitse braadworst of een ijsje.