Van Parga tot Amoudia

04/06/2006
We trekken onze wandelschoenen aan , nemen onze wandelstokken en gaan op stap. We laten ons deze keer niet afschrikken door de wolken. De tocht begint achter de kerk. Daar staat het kleine bruine hondje, waarmee Amber al kennis heeft gemaakt. Nu lopen ze beide spelend achter elkaar aan maar van ons heeft het hondje bang. Als wij dichterbij komen loopt ze weg. Na een tijdje durft ze ons voorbij lopen, vooral als we onze stok dicht bij ons houden. Zo we stappen dan met 4 naar beneden in de kloof. René heeft voor haar een naam gevonden "Smalle".Het gaat hier zeer steil naar beneden en onderweg rusten we uit om wat op adem te komen. We eten onze meegebrachte lunch op en de twee hondjes krijgen ieder hun deel. Beneden aan de Voidhomatis-rivier gekomen springt Amber in het water maar Smalle gaat alleen wat drinken. Iets verder liggen wat jongeren in het water te plonzen, voor ons is het wat te koud. Dus zetten wij onze tocht verder, maar na een klein uurtje wordt het donker boven ons en verwachten we een fikse bui. Het einde van de kloof ligt in Vikos,een ander bergdorpje. We beslissen om op onze stappen terug te keren want er wacht ons nog een steile klim naar Monodendri.

 
Amber en Smalle genieten samen van de tocht. Ze lopen beiden voor ons uit. Soms komen ze allebei zien waar ik blijf. Smalle kijkt mij dan met haar reeënoogjes aan. Ze heeft op enkele uurtjes tijd al vertrouwen in ons gekregen. Als we boven komen richten we onze stappen naar een taverne. Een natje en een droogje zal wel smaken. We nemen ieder een Griekse salade en een koffie. Nadat dit ons goed gesmaakt heeft wandelen we rustig terug naar de mobilhome. Smalle laten we achter, want ergens zal ze wel een baasje hebben, die op haar wacht. Het is een fijne dag geweest, met lief gezelschap en mooie natuur. Gelukkig is de regenbui overgewaaid en komen we droog aan.

02/06/2006
We hebben ons overslapen. De horloge wijst op 9.45h als we wakker worden. Zelfs Amber ligt nog gelukzalig te slapen. De zon staat al hoog aan de hemel en haar warme stralen nodigen ons uit om vlug op te staan. Na het ontbijt zet ik de mobilhome naast een muurtje en; René klimt op het dak om de satelliet te veranderen maar hij kan het beeld van TV één niet verbeteren. Het is wel eigenaardig dat  de Nederlandse zenders wel op het scherm komen. Gelukkig zendt Ned.2 ook veel sport uit. We rijden na de middag verder door het Pindus gebergte naar de Zagoria-dorpen en de Vikos-kloof. Het is een smalle, bochtige weg dwars door de bergen. We rijden langs de dorpjes Pendalafos, Eptachori, Konista en Kalpaki. Dan neem ik de afslag naar links, het hooggebergte in. Ons eindpunt vandaag is Monodendri. We staan nu op een parking met het zicht op het dorpje, dat tegen de berg gebouwd is. We strekken onze beentjes en wandelen naar het dorpje, dat vooral bekend is bij bergbeklimmers en wandelaars. Winkels vindt je hier niet, maar wel enkele hotels en privé-huizen, die kamers aanbieden om te overnachten. Amber maakt kennis met enkele loslopende honden. Ze zijn volgens mij niet gevaarlijk, maar je weet natuurlijk nooit hoe ze reageren. Er is een klein bruin hondje bij,dat met haar staartje tussen haar pootjes naar Amber loopt, maar na wat gesnuffel gaan zeieder hun eigen weg. Terug aan ons rijdend huisje gekomen is het tijd om te eten en nog wat te lezen over de streek.

01/06/2006
Het is een rustige nacht geweest. Nu rijden we verder naar Kastoria, een stadje met 54 kerken, welke tussen de 10de en 14de eeuw gebouwd zijn. In Kastoria vinden we een parking aan het meer, wel betalend vanaf 17h. Het is nu 14h (Griekse tijd) dus kunnen we hier 3 uur rondwandelen. Na een forse klim komen we boven aan de kathedraal. Deze is versiert met mooie fresco's. We slenteren door de straten en waar je ook kijkt zie je een kerkje staan. Sommige ervan zijn echt prachtige exemplaren. Het is hier wel een doolhof van staatjes, zoals ze in het boekje hebben vermeldt. Plots zie ik een internet-café en ik stap binnen. Ik ga eens proberen kontakt te krijgen met het Seniorennet en de chatters. De uitbater moet mij wel helpen, want dat Griekse schrift is wel latijn voor mij. Na een tijdje zit ik op het net en in de chatbox. Wat doet dat vreemd aan, zo ver van huis en dan kunnen chatten met MP, Framboos, Lore en Paphopperke. Het is wel moeilijk typen want het is een Quertyklavier en dat ben ik niet gewoon. Ik probeer ook kontact te krijgen met Diny, onze jongste dochter. Ook dat lukt maar ik ben zo zenuwachtig dat ik bijna niets kan schrijven.Na mijn vraag hoeveel ik moet betalen, zegt de jongen dat het gratis is. Dat kan ik echter niet aanvaarden, het is toch zijn inkomen en ik leg 2 euro op de toog.Ik ben tevreden, ik heb van uit het buitenland kontact gehad met het thuisfront. We zien dat het bijna 17h en haasten ons terug naar de mobilhome. Dat is wel vlugger gezegd dan gedaan. We zijn verdwaald, we komen uit aan de andere kant van de heuvel. Kastoria ligt op een heuvel en wordt langs drie zijden omringt door water. We lopen terug en vragen aan een Griek de weg naar de parking. Hij probeert het uit te leggen en besluit dan om ons tot aan de parking te begeleiden. Gelukkig, want alleen hadden we het nooit terug gevonden. Wij bedanken hem en hij legt zijn hand op zijn hart, als om te zeggen dat zijn hulp uit zijn hart komt. Vriendelijke mensen, die Grieken.



Het wordt tijd om op zoek te gaan naar Miavrochorri, een dorpje waar we kunnen overnachten. Het ligt aan een klein meer, aan de overkant van Kastoria. Hier kunnen we uitrusten van onze eerste dag Griekenland.