01/06/2006
Het is een rustige nacht geweest. Nu rijden we verder naar Kastoria, een stadje met 54 kerken, welke tussen de 10de en 14de eeuw gebouwd zijn. In Kastoria vinden we een parking aan het meer, wel betalend vanaf 17h. Het is nu 14h (Griekse tijd) dus kunnen we hier 3 uur rondwandelen. Na een forse klim komen we boven aan de kathedraal. Deze is versiert met mooie fresco's. We slenteren door de straten en waar je ook kijkt zie je een kerkje staan. Sommige ervan zijn echt prachtige exemplaren. Het is hier wel een doolhof van staatjes, zoals ze in het boekje hebben vermeldt. Plots zie ik een internet-café en ik stap binnen. Ik ga eens proberen kontakt te krijgen met het Seniorennet en de chatters. De uitbater moet mij wel helpen, want dat Griekse schrift is wel latijn voor mij. Na een tijdje zit ik op het net en in de chatbox. Wat doet dat vreemd aan, zo ver van huis en dan kunnen chatten met MP, Framboos, Lore en Paphopperke. Het is wel moeilijk typen want het is een Quertyklavier en dat ben ik niet gewoon. Ik probeer ook kontact te krijgen met Diny, onze jongste dochter. Ook dat lukt maar ik ben zo zenuwachtig dat ik bijna niets kan schrijven.Na mijn vraag hoeveel ik moet betalen, zegt de jongen dat het gratis is. Dat kan ik echter niet aanvaarden, het is toch zijn inkomen en ik leg 2 euro op de toog.Ik ben tevreden, ik heb van uit het buitenland kontact gehad met het thuisfront. We zien dat het bijna 17h en haasten ons terug naar de mobilhome. Dat is wel vlugger gezegd dan gedaan. We zijn verdwaald, we komen uit aan de andere kant van de heuvel. Kastoria ligt op een heuvel en wordt langs drie zijden omringt door water. We lopen terug en vragen aan een Griek de weg naar de parking. Hij probeert het uit te leggen en besluit dan om ons tot aan de parking te begeleiden. Gelukkig, want alleen hadden we het nooit terug gevonden. Wij bedanken hem en hij legt zijn hand op zijn hart, als om te zeggen dat zijn hulp uit zijn hart komt. Vriendelijke mensen, die Grieken.



Het wordt tijd om op zoek te gaan naar Miavrochorri, een dorpje waar we kunnen overnachten. Het ligt aan een klein meer, aan de overkant van Kastoria. Hier kunnen we uitrusten van onze eerste dag Griekenland.

02/06/2006
We hebben ons overslapen. De horloge wijst op 9.45h als we wakker worden. Zelfs Amber ligt nog gelukzalig te slapen. De zon staat al hoog aan de hemel en haar warme stralen nodigen ons uit om vlug op te staan. Na het ontbijt zet ik de mobilhome naast een muurtje en; René klimt op het dak om de satelliet te veranderen maar hij kan het beeld van TV één niet verbeteren. Het is wel eigenaardig dat  de Nederlandse zenders wel op het scherm komen. Gelukkig zendt Ned.2 ook veel sport uit. We rijden na de middag verder door het Pindus gebergte naar de Zagoria-dorpen en de Vikos-kloof. Het is een smalle, bochtige weg dwars door de bergen. We rijden langs de dorpjes Pendalafos, Eptachori, Konista en Kalpaki. Dan neem ik de afslag naar links, het hooggebergte in. Ons eindpunt vandaag is Monodendri. We staan nu op een parking met het zicht op het dorpje, dat tegen de berg gebouwd is. We strekken onze beentjes en wandelen naar het dorpje, dat vooral bekend is bij bergbeklimmers en wandelaars. Winkels vindt je hier niet, maar wel enkele hotels en privé-huizen, die kamers aanbieden om te overnachten. Amber maakt kennis met enkele loslopende honden. Ze zijn volgens mij niet gevaarlijk, maar je weet natuurlijk nooit hoe ze reageren. Er is een klein bruin hondje bij,dat met haar staartje tussen haar pootjes naar Amber loopt, maar na wat gesnuffel gaan zeieder hun eigen weg. Terug aan ons rijdend huisje gekomen is het tijd om te eten en nog wat te lezen over de streek.

04/06/2006
We trekken onze wandelschoenen aan , nemen onze wandelstokken en gaan op stap. We laten ons deze keer niet afschrikken door de wolken. De tocht begint achter de kerk. Daar staat het kleine bruine hondje, waarmee Amber al kennis heeft gemaakt. Nu lopen ze beide spelend achter elkaar aan maar van ons heeft het hondje bang. Als wij dichterbij komen loopt ze weg. Na een tijdje durft ze ons voorbij lopen, vooral als we onze stok dicht bij ons houden. Zo we stappen dan met 4 naar beneden in de kloof. René heeft voor haar een naam gevonden "Smalle".Het gaat hier zeer steil naar beneden en onderweg rusten we uit om wat op adem te komen. We eten onze meegebrachte lunch op en de twee hondjes krijgen ieder hun deel. Beneden aan de Voidhomatis-rivier gekomen springt Amber in het water maar Smalle gaat alleen wat drinken. Iets verder liggen wat jongeren in het water te plonzen, voor ons is het wat te koud. Dus zetten wij onze tocht verder, maar na een klein uurtje wordt het donker boven ons en verwachten we een fikse bui. Het einde van de kloof ligt in Vikos,een ander bergdorpje. We beslissen om op onze stappen terug te keren want er wacht ons nog een steile klim naar Monodendri.

 
Amber en Smalle genieten samen van de tocht. Ze lopen beiden voor ons uit. Soms komen ze allebei zien waar ik blijf. Smalle kijkt mij dan met haar reeënoogjes aan. Ze heeft op enkele uurtjes tijd al vertrouwen in ons gekregen. Als we boven komen richten we onze stappen naar een taverne. Een natje en een droogje zal wel smaken. We nemen ieder een Griekse salade en een koffie. Nadat dit ons goed gesmaakt heeft wandelen we rustig terug naar de mobilhome. Smalle laten we achter, want ergens zal ze wel een baasje hebben, die op haar wacht. Het is een fijne dag geweest, met lief gezelschap en mooie natuur. Gelukkig is de regenbui overgewaaid en komen we droog aan.

12/06/2006
Na het Orakel van Dodoni gaan we het Orakel van Hades raadplegen. Het ligt op een heuvel boven het dorpje Mesopotamos. We parkeren ons in het centrum van het dorpje en gaan te voet naar boven. Deze heuvel was vroeger een eiland omringt door de  Ionische Zee.  We lopen onder de poort door en zien nog enkele ruïnes liggen, zoals de verblijven van de priesters, de baden waar de vragenstellers zich eerst moesten reinigen en de kruiken welke de offergaven voor Hades en Persephone bevatten. Langs een smalle steile trap dringen we de grot van Hades binnen. Je krijgt hier rillingen, maar ik denk dat het van de kou is. Na dit bezoek rijden we zuidwaarts  richting Preveza. Vóór de stad nemen we de afslag naar Nikopolis, de stad van Augustus. Deze stad werd gebouwd op de plaats waar het leger van Octavianus (later keizer Augustus) zijn tenten had opgeslagen. Zij vochten de Slag van Actium in 31 v Ch. uit tegen de gezamelijke legers van Cleopatra en Antonius. Na de zege bouwde de keizer hier zijn"Stad van de Overwinning". De overgebleven muren geven een gedacht over de grote van de stad. Binnen de muren resten alleen nog enkele ruïnes, welke wij ook een bezoekje brengen. Het is spijtig dat we niet overal een parkeerplaats vinden om enkele foto's te nemen. We vervolgen onze weg naar Arta, in de oudheid de hoofdstad van Epirus. Hier ligt de beroemste brug van Griekenland maar ... in het ene boekje staat ze vermeld met 5 bogen en in het andere met 3. Dus gaan wij ze eens tellen. In feite hebben ze het beide mis want er zijn 4 bogen. Na die vaststelling rijden we verder langs de kust op zoek naar een plek om te overnachten. Dat vinden we aan de beach van Vonitsa. Er staan nog 2 mobilhomes en waarachtig ook een Belg. Zij komen uit Merksem en zijn al op terugreis naar ons België. Toch is het altijd prettig een landgenoot tegen te komen, hij kan ons enkele tips geven voor onze verdere reis, zoals plaatsen waar we kunnen overnachten. Na een gezellig praatje nemen we afscheid en wensen hen een behouden thuisreis toe.

13/06/2006
De Belgen zijn deze morgen vroeg vertrokken. We maken kennis met de Duitsers. Ze komen uit Mainz, een stad aan de Rijn. We wisselen enkele adressen uit van staanplaatsen in de Peloponnesos. Volgens hun is dat de mooiste streek van Griekenland. We zullen zien. Na ons praatje gaan we het dorpje bezoeken. Van ver zien we de burcht van Vonitsa al staan. We wandelen tot aan de haven en klimmen dan langs het geasfalteerd straatje naar boven.  We passeren een mooi Orthodox kerkje. Wanneer we verder gaan zien we dat we een verkeerde weg zijn ingeslagen. We moesten feitelijk aan de haven een trap naar boven nemen. Na een wandeling door de bossen komen we toch aan de Venetiaanse burcht. Van hier hebben we een prachtig uitzicht op de baai en op Vonitsa zelf.  

14/05/2006
We nemen afscheid van de Duitsers. Zij vertrekken naar huis en wij toeren voort. We gaan op zoek naar een plaats om te lozen en water te tanken. In Mitikas vinden we een camping, waar we voor 2 euro een volledige sanitaire stop kunnen doen. Fris en proper rijden we verder langs de prachtige kustweg. Langs de baan kom je dikwijls kleine stenen of ijzeren kapelletjes tegen. Er is bijna geen verkeer, dus kan ik gerust stoppen om een foto te maken van eentje. We passeren Neochori en Etoliko, kleine stadjes en stoppen in Messolongi, de stad waar de Britse dichter Lord Byron gestorven is. Hij heeft hier zelfs een standbeeld en een muzeum, maar wij gaan op zoek naar de haven om te overnachten. De parking aan de haven is enorm groot. We parkeren ons en na een tijdje krijgen we buren. Enkele Grieken komen met hun busjes aan en parkeren zich naast ons. De deur wordt geopend en heel de familie klautert er uit. Dan laden ze heel hun hebben en houden uit, wat natuurlijk niet zoveel is. Hier leven hele gezinnen in zo een busje wonen. Het zijn heel vriendelijke mensen, die ons toewuiven.  De mannen steken een vuur aan met wat takken en de jonge vrouwen doen de was. De oudere vrouwen zorgen voor het eten en de kindjes lopen rond en spelen met elkaar. Als het donker wordt, worden de muziekinstrumenten boven gehaald en wij krijgen prachtige muziek te horen. We zitten muisstil te luisteren. Er heerst zo een magische sfeer dat vele gevoelens wakker maakt. Deze mensen zijn echt uitzonderlijk, we hebben zo een respekt voor hen dat we zelfs geen foto durven nemen. Rond 23h is het plots gedaan. Alles wordt opgeruimd en iedereen gaat slapen. Het is een gek zicht al die schoentjes op het dak van de busjes te zien staan. Ook voor ons is het tijd om onder de wol te kruipen. Het was een mooie avond om nooit te vergeten.

15/06/2006
Onze buren begonnen reeds bij het ochtendgloren vrolijk naar elkaar teroepen en tussen door hoorden we een kristallen lach van een kindje. Je ziet dat deze mensen ondanks hun armoede gelukkig zijn. Na een uurtje is alle ingepakt en vertrekken ze .......?? Wie weet naar waar. Wij blijven nog wat luirikken maar de zon nodigd ons om maar vlug opte staan. Na een smakkelijk ontbijt, vertrekken we naar het kleine visserdorpje Alikes Tourlidas. Van uit Messolongi loopt een dijk tot het dorpje. In de verte zien we de mooie paalwoningen staan. Vroeger werden ze allemaal bewoond door vissers, maar nu zijn er vele in ander handen overgegaan en worden nu gebruikt als buitenverblijf. Aan ieder huisje zie je prachtig bloemen in verschillende kleuren. Het kerkje is het bezoeken waard, het heeft een prachtige fresco van goudkleurige mozaïkken gemaakt. We wandelen rustig langs de huisjes en worden hier en daar begroet met "Jasas". Voor we verder rijden gaan we nog op zoek naar een postkantoor om postzegels te kopen. In Messolongi vinden we er . Nu kunnen we onze kaartjes versturen naar familie en vrienden. Naar Diny en kindjes heb ik een brief geschreven. De kinderen krijgen graag post en Yannick leest dan voor.

15/06/2006
In Messolongi gaan we op zoek naar de post om zegels te kopen. In het postkantoor vragen we hoe ze "België" noemen in het Grieks. Niemand begrijpt ons en heel het kantoor staat op zijn kop. Tot er iemand binnen komt die een woordje Duits spreekt. Blijkt dat het "Belgio" is. Zo dat weten we nu ook weer. Nu weten we wat we op de kaartjes moeten schrijven. Dan rijden we door naar Antirio over de nieuwe hangbrug, welke Midden-Griekenland met Peloponnesos verbindt. We moeten 16.20 euro betalen, maar rondrijden kost nog veel meer. Vanop de autostrade zien we Patras liggen, wat een grote stad. Veel te groot voor ons, wij houden daar niet zo van. We rijden door tot Lechena en daar nemen we de weg naar de kust. In Loutra Kyllinis aan het strand vinden we een plek waar nog andere mobilhomes staan. Er staan 4 Duitsers, 1 Fransman en 1 Oostenrijker. Ene van die Duitsers heeft een Rotweiller "Adolf" genaamd. Wat een naam voor een hond hé. Amber vindt hem anders wel tof om mee te spelen. Gelukkig, want Adolf loopt hier los en komt aan de deur een bezoekje brengen en dan zijn ze allebei weg voor een robbertje lopen.

16/06/2006
Wat een dag!! We worden wakker gemaakt door veel lawaai. Ik kijk door het raam en zie een grote vrachtwagen de parking op rijden gevolgd door vele tractors. Deze zijn volgeladen met watermeloenen. De vrachtwagen wordt hier geladen en vertrekt dan. Zo is het heel de dag een komen en gaan van vrachtwagens en tractors. Hier gaan vele meloenen van hand tot hand. René gaat vragen of we geen meloen kunnen kopen en hij komt met een groot exemplaar terug. Amaai, wat een meloen. Daar kunnen we wel enkele dagen van eten. Na ons zien we nog vele mensen naar de vrachtwagen stappen en zij komen ieder met hun armen vol meloen terug. Verser kun je ze niet kopen en lekker dat ze is, zoet en sappig. Zelfs Amber lust watermeloen en zij krijgt op haar part in haar kom. Wanneer ze alles binnen heeft gespeeld trekt ze een vragende snuit, maar te veel is niet goed. Straks eten we wat als dessert.

17/06/2006
Op de heuvel van het nabije dorp, Kastro ligt het kasteel Chlemoutsi. Het werd gebouwd door Geoffroi I Villehardouin in 1223. Vele delen ervan zijn reeds gerestaureerd en aan andere zijn ze nog bezig. Alleen de Turken hebben in 1800 veranderingen aangebracht zoals een moskee in het midden van de vesting gebouwd. Na ons bezoek aan de burcht trekken we verder tot voorbij Pyrgos. Daar nemen we de weg naar Olympia, de eerste grote archeologische site welke we gaan bezoeken. Zo op het eerste gezicht lijkt het wel de moeite, maar we moeten eerst een parking vinden. Aan de kassa sturen ze ons terug de brug over, maar ik vind dat we hier te centraal staan, dus verder op zoek en aan de parking van de autobussen, naar beneden daar is een grote parking waar we rustig kunnen overnachten. Iets verder ligt de toegang tot het Archeologisch museum. Dat kan niet beter.

het PHILIPPION
René aan de ingang naar het stadion
zicht op tuin van het VIP hotel

de ruïne van de NYMPHE van ATTICUS
René naast de zuilen van de tempels van HERA en ZEUS

18/06/2006
We staan vandaag vroeg op. Terwijl we ontbijten zien we al een hele horde mensen naar de ingang gaan. Iets later staan wij ook klaar om onze onder te dompelen in een portie Oudheid. We nemen een duo-ticket voor de site en het museum samen. Eerst stappen we naar de site en met veel enthousiasme storten we ons tussen de ruïnes. Het is formidabel wat ze zo een 3000 jaar geleden verwezenlijkt hebben. Zoals de tempel van Zeus, waarvan de zuilen een hoogte van 12m hadden en daarop stond nog een fronton met beelden van 2m hoog. We lopen door de site en alles wordt grondig gelezen en gefotografeerd. In de tempel van Hera wordt om de 4 jaar de Olympische Vlam aangestoken om ze dan naar het land, waar de Olympische Spelen plaats hebben, te brengen. De ingang van het stadion was vroeger overdekt en de start- en finishdrempels liggen er nog steeds. Hier zaten een 40.000 mannen te kijken naar de atleten. Alleen mannen, want de atleten beoefenden hun sport naakt. Wanneer we bijna de helft van de site gezien hebben is het gedaan met foto's nemen. De batterijen zijn leeg. We besluiten dan maar naar de mobilhome terug te keren en deze namiddag het museum te bezichtigen. De rest van de site moet dan maar tot morgen wachten. We eten als middagmaal beiden een groot stuk meloen. Dat is lekker verfrissend met zo een warme temperatuur. René gaat met Amber even buiten en dan  gaat het richting museum. Daar is het lekker fris. Er zijn een tiental zalen, waarvan enkele met heel grote beelden. Het schijnt dat het beeld van Zeus, dat in de tempel stond, een hoogte had van 12m en gemaakt was van hout, belegd met goud voor de kleding en ivoor voor de onbedekte delen. Het werd in het jaar 400 n. Ch. naar Constantinopel verhuisd, waar het door een brand werd vernield. We staan versteld hoe de beeldhouwers zo verfijnd de plooien van de kleding weergeven in het witte marmer. Het marmer is afkomstig van het eiland Paros. Zo is de Venus van Milo en de Niké van Samothraki beide uit Parisch marmer gemaakt. Na een dikke 3 uren komen we uit het museum met een echt Oudheid-hoofd. Daarom gaan we naar het nieuwe Olympia om wat te bekomen. Er zijn veel boekenwinkels, dat valt wel op en raar maar waar we vinden hier een Vlaamse krant. Die wordt van voor naar achter uitgepluisd op een terrasje. Ik drink een raki en René een myrtos, dat is een Grieks biertje. Tevreden wandelen we terug naar de mobilhome. De temperatuur is nu aangenaam en tot laat in de avond staat ons deur open. Amber geniet ervan en blijft buiten liggen tot we haar binnen roepen om de gaan slapen.

21/06/2006
Volgens de kaart moeten we tot Stemnitsa rijden en voor het stadje een baantje naar rechts nemen. Dat gaat steil naar beneden maar na veel bochtjes komen we uit aan een klein kerkje. Hier kunnen we blijven staan. Dan gaat het te voet naar het klooster Agios Ioannis Prodromos, gesticht in 1167 waar de monniken iconen schilderen. De kamers zijn uitgehouwen in de rotsen en ze hangen als zwaluwnesten tegen de bergen gedrukt. We mogen het klooster binnen maar René moet een lange broek over zijn short trekken en ik moet een lange rok en bloes met lange mouwen aantrekken. Het elegant zie ik er niet uit met lange rok en wandelschoenen. Als ik op de trappen loop struikel ik al over de lange rok. Bovenaan de trap zie je een mooie oude schildering op de rotsen. Ik kijk wat rond maar verder durf ik niet te gaan. Het is hier een mannenwereld en ik weet niet of wij, vrouwen hier zo welkom zijn. René gaat verder tot in de kamers van de monniken. Daar krijgt hij een tasje Griekse koffie aangeboden. Er staan veel iconen, welke ze verkopen om in hun onderhoud te kunnen voorzien. René koopt er eentje om in de mobilhome te zetten. We wandelen verder naar het volgende klooster dat aan de andere kant van de vallei ligt. Dit is de Moni tou Filosofou, dat in 963 werd gesticht. Heel de wandeling heeft toch een 4 uren geduurd en we zijn dan ook blij de mobilhome terug te zien staan. We nemen een glas en een flesje wijn mee naar het terras achter het kerkje en van hier uit hebben we een prachtig uitzicht op de kloof van de Lousios. Hier maken we kennis met een Vlaams koppel uit Mortsel. Zij komen reeds vele jaren naar Griekenland. Ze komen met het vliegtuig, huren een auto en doorkruisen de verschillende streken. Van hun kunnen we nog wat inlichtingen bekomen over de plaatsen die echt de moeite waard zijn om te bezoeken. We besluiten hier te overnachten. 

het vrouwenklooster PANTANASSA


het klooster Hodegetria


het klooster Metropolis



zicht op de ruïnes

de tombe en de trap naar de citerne


het koningsgraf


de beroemde leeuwenpoort


de parking, zicht op de ingang en een Cyclopenmuur

02/07/2006
De stad Mycene wacht op ons. Ze werd gesticht in 2000 v.Ch. Vanaf 1600 v.Ch. kreeg de stad veel macht door de handel met de Minoïers, de inwoners van Kreta. Vooral de leeuwenpoort en het koningsgraf zijn beroemd. In het koningsgraf werd in totaal een 14 kg goud in de vorm van juwelen, maskers en kronen gevonden. Daaronder het masker van Agamemnon, opgegraven door de Duitser Schliemann. De Cyclopenmuren, zo genoemd omdat de bewoners dachten dat ze alleen door de éénogige reuzen konden gebouwd zijn, zijn op verschillende plaatsen 14m dik. Plots breekt er een onweer los en moeten we gaan schuilen in het museum. We maken dan maar gebruik van de regenbui om een tijdje in het museum rond te lopen. Nu nog een bezoek aan de schatkamer van Atreus, een koepelgraf met een toegangsweg van 36m, 5.50m hoge poormuren en daarop een Monolitische steen van 8.50m breed, 1.20m hoog, 5 m diep en een gewicht van 120 ton. De ringvormige binnenkant met een doorsnede van 14.50m bestaat uit overkragende stenen die op elkaar liggen en een steeds kleiner wordende cirkel vormen. Hoe deze tholos werd afgesloten staat nergens vermeld en naar de persoon die er begraven werd gist men nog altijd, maar de grote van het graf doet vermoeden dat het toch iemand van koninklijke bloede moet geweest zijn. In de late namiddag rijden we verder tot aan het Heraion, de tempel van Hera, waar we kunnen overnachten.

prachtige kleuren aan het firmament

03/07/2006
We zijn niet de eerste bezoekers van het Heraion. Een bus met Amerikaanse studenten, welke we gisteren in Mycene gezien hebben. stopt hier rond 7.30h aan de poort. We ontbijten en volgen dan de groep. Zij hebben een Griekse gids bij en wij luisteren met hen mee zodat we ook wat kunnen opsteken van zijn uitleg. Toch gemakkelijk als je wat talen kent. Volgens de gids moet hier in het Heraion ook een beeld van Hera, bewerkt met goud en ivoor, gestaan hebben.





De volgende stop is in Tiryns. Hier staan de ruïnes van een paleis dat zeker zo groot en mooi moet geweest zijn als dat van Mycene. Rond het paleis ligt een Cyclopen muur van 700m lang en 8m breed en 10m hoog. Vele gebouwen zijn gesloten, want er is gevaar op instorten. Deze site is niet zo goed onderhouden als die van Mycene.  Na een voormiddag " oude stenen" bezoeken, rijden we door naar Nafplion. Deze stad was van 1828 tot 1834 de eerste hoofdstad van het nieuwe Griekenland. Voor het stadje vinden we een grote parking aan de haven. Daarna wandelen we rustig naar het centrum, dat door een Venitiaanse burcht en een Turks kasteel wordt gedomineerd. Het centrale plein geeft uit op de haven. Daar heb je een prachtig zicht op het forteiland Bourdzi, dat vroeg voor de bescherming van de haven instond. In de zomer is de stad een van de meest mondaine badsteden van Griekenland. Nu is alles nog rustig, maar raar maar waar, we vinden hier een Vlaamse krant. Die gaan we straks helemaal uitpluizen. Bericht van het thuisfront lezen doet altijd deugd. Ik heb al enkele dagen trek in een specialiteit van hier, yoghurt met honing. De yoghurt wordt hier geserveerd als een grote bol ijsroom en daar  gieten ze de honing over. En lekker dat het is. René stelt zicht tevreden met een fris pintje. Zo we kunnen er weer tegen en nu gaan we op zoek naar de weg, vanwaar we naar de burcht kunnen stappen. Nu blijkt dat er 1000 trappen moeten beklommen worden om boven te geraken. Dat zal een ander paar mouwen worden. Ik heb daar straks een verkeerde beweging gemaakt en ik heb nu pijn aan mijn rechter heup. Morgen kunnen we nog wel beslissen wat we gaan doen. Nu slenteren we naar de mobilhome en gaan de krant lezen. René schenkt een potje "kafféé" op en legt enkele koekjes op een bord. En nu maar lezen.

04/07/2006
De 999 trappen naar het fort Palamidi beklimmen is voor mij te zwaar , want de pijn aan mijn rechter heup in nog niet voorbij. Dus vervolgen we onze route, deze keer naar Epidavros. Het oude theater van Epidavros is een van de mooiste plekken in Griekenland. Het heeft een geweldige akoestiek en wordt nog steeds gebruikt voor concerten.  Epidavros was feitelijk een heiligdom toegewijd aan Asklepios, de god van de genezing. Buiten het theater heb je ook vele tempels, een circelvormige tholos en de resten van een stadion, welke gebruikt werd tijdens grote festivals. Wanneer we aan het theater komen klinken juist de laatste noten van een jongentje, die hier een liedje gezongen heeft. Daarna zingt een Spaanse vrouw, met een mooie stem enkele temperamentvolle liedjes. Het klinkt prachtig in deze omgeving. René klimt naar boven en ik twijfel eerst maar dan volg ik hem toch. Het is  een indrukwekkend beeld als je daar boven staat en 55 rijen zitplaatsen naar beneden kijkt. Het poduim is 20m breed en in het midden ligt een tegel dat het middelpunt van het theater aanduidt. Het is onvoorstelbaar dat het theater vele jaren onder het zand heeft gelegen en dat ze pas in de 19de eeuw werd opgegraven.  Hier kunnen nu nog een 14.000 toeschouwers zitten. Het wordt goed onderhouden en regelmatig hersteld. Vele mensen bezoeken alleen het theater maar de andere site is ook de moeite waard. Overal worden de tempels gerestaureerd. Daarom kunnen we nergens binnen maar we krijgen wel een gedacht over de grote van het heiligdom. Volgens gegeven moeten er in het Tholos heilige slangen, die gebruikt werden voor de rituelen,  geleefd hebben. Zo moesten de patienten door smalle gangen kruipen tot in het midden en daar werden ze dan in het donker geconfronteerd met de gladde beestjes. Ik geloof dat het een echte schoktherapie moet geweest zijn, maar of dat ze heilzaam was is een vraagteken. Na het bezoek ben ik blij te kunnen rusten, want het is toch pijnlijk zo rondlopen. Nu is het platte rust, morgen is het hopelijk beter. We blijven hier op de parking overnachten. Er is toch plaats genoeg.

06/07/2006
Ik heb weer slecht geslapen maar toch wil ik met René de archeologische site van het Oude Korinthos bezichtigen. Voor we aan de kassa komen weet ik al dat ik maar beter terug naar de mobilhome ga. Mijn heup doet veel pijn. René moet de site maar alleen bezichtigen. Ik neem een pijnstiller en ga wat op bed liggen. Na een tijdje komt hij terug met een enthousiast verhaal. Hij heeft vele foto's genomen zodat ik er ook iets van opsteek. Ik heb gelezen dat de stad 760.000 inwoners had, 300.000 burger en 460.000 slaven. Het Peirene-fontein werd door de Athener Herodes Atticus gebouwd. De bron onder de fontein levert nog altijd water aan het moderne Korinthe. Dezelfde Herodes heeft in Olympus ook een prachtige fontein laten bouwen. De tempel van Apollo met zijn vele zuilen was één van de weinige tempels, die door de Romeinen werden bewaard. Het Archeologisch Museum bevat een grote collectie mozaïeken, waaruit blijkt hoe het met de rijkdom van de stad gesteld was. Na het middagmaal rijden we door naar Diakofto. We zien rechts van ons de Golf van Korinthe en het vasteland liggen. In Diakofto kun je een tandradbaan nemen om door de Vouraikos kloof naar Kalavryta te tuffen. Het moet een spectaculaire tocht zijn door de bergen langs kloven, steile rotswanden, door 14 tunnels en vele bruggen. Ik stop aan het station en René gaat eens informeren of Amber mee mag en om hoe laat het treintje vertrekt. Voor vandaag zijn we te laat maar morgenvroeg om 9h vertrekt hij terug naar boven. Tot ons spijt mag Amber niet mee, dus zullen we daar een oplossing voor moeten zoeken. Nu gaan we op zoek naar een plekje om te overnachten. Dat vinden we aan het strand van Rodia, een piep klein dorpje.

René geeft de start en kijkt naar de atleten

09/07/2006
Het prachtige museum van Delphi is echt de moeite waard om te bezoeken. Bij het binnenkomen zien we de twee beelden "Kouroi" van de gebroeders Cleobis en Biton staan. De overblijfselen van het grote beeld van Apollo, dat verbrand werd, staan achter glas te pronken. Het ivoor is door de vlammen helemaal zwart geworden. De meer dan levensgrote stier, ook uitgewerkt met ivoor en goud, staat te pronken in de laatste vitrine van de zaal. Ook de stenen "ompalos" dat het middelpunt van de wereld aanduidde, staat in de voorhal. In de volgende zaal liggen al de schatten uit de schatkamer van Athene uitgestald in de vitrines. In de laatste zaal zien we het prachtige bronzen beeld "de wagenmenner" dat een gedeelte moet geweest zijn van een vierspan. Na de rondgang stappen we naar het heiligdom van Athena. Dit is gelegen onderaan de heuvel. Vooral de Tholos valt hier direkt in het oog. In dit ronde gebouw werden de helden vereerd. Drie zuilen van de twintig staan weer recht en geven een gedacht  hoe het ooit geweest is. Later rijden we door de bergen en passeren Arachova, een mooi bergdorpje tot aan het klooster Osiou Louka. We worden op een bord uitgenodigd om hier te overnachten, iets wat we natuurlijk gaan doen. Morgen gaan we het klooster bezoeken.

11/07/2006
We rijden langs de autostrade rond Athene. Het is hier niet zo druk als we verwacht hadden. We nemen de afslag Koropi en gaan op zoek naar een tankstation om LPG te tanken. René gaat aan een Shell station vragen waar we die kunnen vinden. Hij wordt naar een EKO station verwezen terug richting Athene. En ja onderweg zien we een groot bord "Autogas" staan. Ik rij binnen tot de LPG tank maar alles is gesloten. Het station is nieuw en nog niet in gebruik. Terug de baan op en een 10 km verder  vinden dan toch het juiste station. We tanken onze tank vol gas zodat we voor de volgende maanden toekomen. Nu rijden we naar Vougliagméni en langs de kustplaatsjes Aghia Marina, Lagonisi, Saronida en Lagrena naar Kaap Sounio naar de beroemde Tempel van Poseidon. Het is vooral beroemd om het prachtig zicht dat men heeft als de zon ondergaat. We houden halt op de parking maar hier waait het zo erg dat we besluiten een baaitje te zoeken en straks terug te komen. Ik neem de "New Red Road" en rij het dorpje Lavrio in en volg de wegwijzer naar het vissersdorp Aghia Marina. Daar zien we in de verte een mooi wit kerkje met blauwe koepel staan. De straatjes zijn hier zo smal dat we maar terug naar de hoofdweg rijden. Plots sta ik voor een steil baantje, zeker 20 % omhoog, ik probeer het toch maar het lukt me niet. Dan maar naar beneden en naar de grote baan. Ik ben moe en heb geen zin meer om naar de tempel te rijden. We gaan dan maar op zoek naar een strand waar we kunnen overnachten. In de badplaats Loutsa (Artemis) vinden we een parking aan zee. Hier zal de zon ook wel mooi ondergaan.

18/07/2006
We staan helemaal alleen op het strand. Gisterenavond moet iedereen dan toch vertrokken zijn. Na een douche vertrekken we naar Haldiki. Daar gaat het over de brug en langs de autostrade rijden we naar Lamia. Dit is een grote stad, die we links laten liggen en we kiezen het badplaatsje Arkitsa als overnachtings plaats. Hier legt de ferry komende van Loutra Edipsou aan. We wandelen langs het strandje tot aan de vuurtoren. Daar kan Amber zich wat verfrissen want op het strand mag ze niet op. We staan hier vlak naast een sportveld en een speeltuin. Er is een kraantje waar we water kunnen tanken. s'Avonds komt de jeugd hun kunde laten zien op voetbal gebied en zij hebben er pret in dat ik voor hen supporter.

19/07/2006
We brengen hulde aan Leonidas, de Spartaanse koning, omdat hij zijn naam heeft gegeven aan die bekende lekkernijen. Hij heeft in 476 v.Ch. gevochten met 1400 Grieken tegen 2 miljoen Perzen. Door verraad van een Griek, verliezen ze de slag en sterft hun koning. Later kunnen de Grieken de Perzen toch verslagen in Plalatées. Rechtover de tumulus, waar de gesneuvelden begraven liggen, staat het bronzen beeld van Leonidas, afgebeeld in zijn strijduniform met speer en schild. Twee stenen beelden vervolmaken het geheel tot meerdere glorie van Leonidas. We vervolgen onze reis en rijden naar de Pillion, met als hoofdstad Volos. Dit is de vierde grootste stad van Griekenland. We rijden van Volos door naar het zuiden. Daar komen we uit in Kala Nera, een klein badplaatsje en we vinden een goed plekje vlak aan zee. René gaat op zoek naar een kapper en ik zet mij buiten in het zonnetje. Hij komt terug, heeft geen kapper gevonden, maar wel speciale sloefkes om mee in het water te gaan. Ik pas ze direkt en ga ze uitproberen. Ho, dat stapt gemakkelijker over de keiën en ik moet niet meer oppassen voor zeeëgels.

20/07/2006
Om 8h s'morgens lig ik in het water. Het is heerlijk. Thuis kunnen ze dat niet geloven, ons moeke die zo graag in het water ligt. Na het bad smaakt het ontbijt eens zo goed.We beslissen om nog een dag te blijven staan. We gaan wel wandelen en de omgeving verkennen. We stappen langs het water maar na een 2km kunnen we niet verder. Dan nemen we de straat en zo komen we op de hoofdbaan. Hier op de hoek is een supermarkt. René gaat er tomaten en brood kopen voor ons middagmaal. We moeten een brief posten maar we kunnen nergens een brievenbus vinden. In Kala Nera komen niet veel buitenlanders, alle accommodatie is vooral op Grieken voorzien. Dat zie je aan de terrasjes en restaurants, maar als je, zoals wij liever met plaatselijke inwoners kennismaakt, geeft dat niet. We zetten ons in de rieten stoeltjes en bestellen een koffie en een pintje. Tot onze verwondering moeten we 6euro neertellen. En wij denken dat Griekenland goedkoop is. We laten het ons wel goed smaken. Terug thuis (de mobilhome) trekken we ons zwemtenue aan en nemen een plons in het water. Er is niemand op het strand dus laten we Amber vrij loslopen en kan ze ook genieten van het frisse water. Ik kan het tot vervelens toe schrijven maar dit land heeft mijn hart gestolen.Ik voel mij hier zo goed en tevreden. Ik zou zelfs zeggen gelukkig. Het is alsof ik hier herleef. Alleen mis ik hier wel mijn kinderen, mijn kleinkinderen en mijn beste vriendin Omaha. Spijtig dat we niet kunnen blijven maar we komen zeker terug naar Kala Nera.

21/07/2006
We nemen met spijt in ons hart afscheid van Kala Nera. Onze route brengt ons naar het zuiden van het schiereiland. We rijden door de bergen voorbij Argalasti en in Horto volgen we de kustlijn. Het is hier prachtig. Met de bergen links en de blauwe zee, die beneden rechts van ons ligt, rijden we door het gebied dat door de boeken zo uitbundig wordt geroemd. En inderdaad ze hebben gelijk het is hier mooi en rustig. Ondanks de pracht komen hier niet veel toeristen. We zijn als het ware alleen op de baan. Zo komen we aan in Agia Kiriaki, een droom van een Grieks vissersdorp. We willen hier overnachten aan de haven, maar het dorp is zo klein, aan de kleine haven staan enkele auto's en zo is de parking al volzet. Ik kan met veel moeite draaien en rij terug het dorpje uit. Spijtig maar niet getreurd, we zoeken verder in het dorpje Platanias. Het is hier hetzelfde, smalle straatjes, geen plaats om te parkeren. We zijn wel verplicht terug te keren naar Argalasti. Enkele kms later neem ik de afslag naar Neochori.  Vanaf hier gaat het weer langs smalle bochtige baantjes door de bergen, met soms prachtige vergezichten op de Egeïsche Zee. In Tsangarada rijden we naar Beach Miloptamos maar hier mogen we niet blijven overnachten. Dus terug  en dan rechts naar Agios Ioannis en Agios Dimitrios. In Ioannis vinden we een parking voor het dorp. Hier kunnen we wel blijven overnachten.  

22/07/2006
We hebben een rustige nacht gehad. Na een bezoek aan de bakker en de beenhouwer vervolgen we onze route door het Pilion-gebied. Hier staan overal fruitbomen en vooral kastanjebomen. We rijden langs een smal bochtig baantje van Makrirahi naar Zagora, maar dit baantje is niets vergeleken met het baantje van Zagora naar Makrinitsa. We zouden hier halt houden maar we vinden nergens een plaats om te parkeren. Dit bergdorp heeft steile straten en is een geklasseerd monument. Daarom is ieder plekje bezet en zijn we verplicht verder te trekken zonder het dorpje te bezichtigen. Het gaat in dalende lijn naar Volos, waar we het Pilion-schiereiland verlaten. We nemen de "New Red Road" door de vlakte van het drooggelegde Karla-meer. Hier zien we de koepels en kerktorens waarop de ooievaars hun nesten gemaakt hebben. Larisa is een lelijk volgebouwde stad, die we snel voorbij rijden. Aan een rondpunt neem ik de afslag naar Trikala . Dan gaat het in rechte lijn naar Kalambaka en het prachtige Metéora-gebied. Achter Trikala duiken de bergen plots op. Het zijn conglomeraten, rolstenen die door de natuur zijn verenigd en door erosie gescheurd en gepolijst zijn. Zo staan er een 1000tal rotstorens. Aan de rand van de Tessalische vlakte, welke vroeger een binnenzee was, rijzen de rotsen tot 400m omhoog. We zoeken de camping "International" op want hier zijn faceliteiten voor mobilhomes. We staan nu aan het zwembad. We gaan de watertank reinigen en daar de berg vuile was zich heeft opgehoogd moet er dringend gewassen worden. Morgen gaan we de prachtige kloosters van Metéora bezichtigen.  

24/07/2006
Wat zijn ze prachtig, die kloosters gebouwd boven op de rotsen.Het zijn de belangrijkste kloosters na die van het schiereiland Athos. In de loop der jaren zijn er 24 kloosters gebouwd. Nu zijn er nog een zevental maar 6 zijn te bezoeken, zoals de Agios Nikolaos, het Roussanou,  de Agia Triada,  de Agios Stéfanos,  het Varlaam en het Groot Metéoron, dat het hoogste is gelegen op 415m. Tot begin vorige eeuw kon men ze alleen bezoeken langs een touwladder of mandjeslift. Later werden trappen uitgehakt in de rotsen en bruggen gebouwd. De meest bezochte zijn de kloosters Varlaam en Metéoron. Het is voor ons te warm om zoveel trappen te doen, daarom bekijken we de kloosters vanop de baan. Dat is al spectaculair genoeg, want hoe men dat materiaal tot op de rotsen gekregen heeft, is echt een vraagteken. En dan zo gebouwd, ze staan pal op het nipperke van de rand van de rots. Aan het Varlaam klooster zie je de oude  hut waar de katrol aan hangt om de mensen of materiaal naar boven te trekken. Er staan vele auto's met Hongaarse en Roemeense nummerplaten. Strange, het is de eerste keer dat we auto's van die landen tegenkomen. In de namiddag vervolgen we onze route terug richting kust, langs de Tempe-kloof. Hier moest Apollo gedurende 9 jaren boete doen,  om dan terug naar Delphi te gaan. Het is een smalle kloof, die de rivier Pinios  tussen  het Ossa-gebergte en het bergmassief van Olympus, heeft uitgeschuurd. Het is  8 km lang en aan de grond 60m breed. Bij de uitgang van de kloof begint de weg naar Macédonië. Wij rijden naar de kust tot Platamonas. We staan nu aan de haven op het einde van de weg.   

26/07/2006
Na de verkwikkende rustdag,  vervolgen we onze reis naar de volgende archeologische site, nl die van Dion. In 1928 begon men pas met de site op te graven onder de Vice-Voorzitter van de universiteit van Thessaloniki. Hij veronderstelde dat hier de belangrijkste site van heel Grieks- Macédonië begraven was. Zijn belangrijkste vondst was een tombe van voor de 4de eeuw v. Ch. We dachten dat de site niet groot was maar we komen bedrogen uit. Het geheel wordt door een baan in twee delen gedeeld. Het rechtse gedeelte omvat het museum, de tempels van Demeter, Isis en Zeus, het theater en het stadion, het linkse gedeelte is in feite de eigenlijke stad. Daar hebben vroeger een 15.000 mensen gewoond. Dat is zo groot als Aartselaar. De omringende muren zijn bijna blootgelegd, maar buiten een groot gedeelte aan de hoofdstraat en enkele zijstraten, moet er nog veel uitgegraven worden. Wat we nu kunnen bezichtigen van de stad is de villa van Dionysos, de grote baden, een basilica en vele residenties. Op verschillende plaatsen zie je de archeologen aan het werk.  We moeten hier binnen een paar jaren nog eens terug komen, denk ik. Aan de overkant liggen de fundamenten van de tempel van Isis in het moeras verzonken. Het is dan ook een geliefd plekje voor de kikkers. Hier offerde Alexander de Grote vele dieren aan de goden voor hij naar Persië vertrok.  Wij hebben niets te offeren of te vragen, dus rijden we maar verder naar het noorden. Voor Katerini neem ik de afslag naar het strand. Hier in Paralia Katerini staan we nu vlak aan de zee.

de via Egnatia
de opgravingen
de mooie mozaïek uit een badhuis

zicht op de site van VERGINA met de prachtige mozaïek

27/07/2006
Onze route brengt ons van Paralia Katerini naar Vergina. Daar zijn in 1977 de koningsgraven ontdekt door de Griekse archeoloog Andronicos. Het gaat om een grote tumulus met een doormeter van 110m en hoogte van 12m. Van in het begin was er een vermoeden dat hier de koning Philippus II met zijn vrouw en kleinzoon, zoon van Alexander de Grote, begraven werd. Twee van de drie Macedonische Tombes waren nog volledig intact. De twee tombes waren met zware marmeren deuren afgesloten. Bij het openen van tombe I vond men een antichamber met een witte marmeren sarcofaag en verschillende zilveren kannen. Aan de volgende deur stond een gouden pijlenhouder met vele gouden pijlpunten. Dit was ,zoals later bleek, de grafkamer van Philippus II. Volgens de ontdekker moet het een moment van verstomming zijn geweest.Stel je voor, je komt op een plaats dat 2300 jaar gesloten is geweest en nu voor je ogen geopend wordt. In het midden van deze kamer stond ook een marmeren sarcofaag. Toen ze het deksel van de sarcofaag openden zag men een prachtig gouden "larnax". Een urne waar de beenderen van de overledene in bewaard werd. Op het deksel staat de Macedonische ster met 16 punten afgebeeld. Daardoor was men zeker dat men hier een koninklijk graf had ontdekt. In de larnax lag een goud-purperen doek, goed bewaard, met de beenderen van de koning. Daarop een prachtige gouden "lauwerkrans" van eikenbladeren en eikels. Deze krans is in één woord prachtig. Zo een vakmanschap uit de 3de eeuw v. Ch. is ongeloofelijk. De marmeren sarcofaag van de antichamber bevatte ook een gouden "larnax", maar met 12 punten, waarin de beenderen van zijn vrouw, ze veronderstellen een zeker Cleopatra, samen met een prachtige gouden diadeem en gouden halsband in een goud-purperen doek,begraven werd. Op een kleine afstand van de 1ste tombe bevindt zich de 2de tombe,waarin AlexanderIV, zoon van Alexander de Grote en Roxana, in een kleine zilveren urne. begraven werd. Na zoveel pracht stappen we naar de archeologische site met het paleis van Palatitsia met zijn mooie grote mozaïek. In het theater werd koning Philippus II vermoord in 336 v Ch. tijdens de huwelijksplechtigheid van zijn dochter met de koning van Epirus. Na ons bezoek aan de site, nemen we de autostrade naar Thessaloniki. We rijden de ring rond de stad op, richting vliegveld naar Agia Triada. Ik neem een afslag, maar kom zo in een kazerne terecht. De wacht kijkt verwonderd naar ons en ik rij vlug achteruit. De volgende afslag brengt ons naar het strand. Hier staan we vlak bij de zee achter de kazerne, dus goed bewaakt.

de resten van de Basilica B



de resten van de grote stad

02/08/2006
Wanneer we tegen de middag vanuit Ofrani vertrekken, staan de kramen nog niet recht, dus geen markt voor ons. Niet getreurd, we rijden naar de oude stad Philippi. Daarvoor neem ik voor Kavala de alslag naar Krinides. Buiten het dorp liggen de indrukwekkende resten van Philippi. We hadden helemaal geen idee dat de stad zo groot was. Het oude Krinides kreeg na de verovering door Philippus II de naam Philippi. Hier werden, na de moord op Caesar, Brutus en Cassius achtervolgt door Marcus Antonius en de latere keizer Augustus. Zij hebben toen zelfmoord gepleegt om te ontkomen aan hun wraak. De resten dateren vooral uit de Romeinse periode. Alleen het theater dateert uit de tijd van Philippus, maar werd door de Romeinen verbouwd tot een amfitheater. De oude stad is gelegen aan de oude Via Egnatia, welke Rome met Constantinopel verbond. Aan de linkse kant van deze weg liggen de meeste resten met o.a. het grote Romeinse forum, de resten van een openbaar toilet met 50 marmeren zetels, een agora en 3 baselieken. De grote Baseliek B werd gebouwd boven een gevangenis, waar volgens legende de Apostel Paulus tijdens zijn eerste reis door Europa gevangen heeft gezeten. Deze basiliek stortte in elkaar onder het gewicht van zijn koepeldak. Het museum kunnen we niet bezoeken want het is gesloten wegens herstellingen. Toch vertrekken we met een tevreden gevoel. We hebben veel gezien en bijgeleerd.



We rijden terug richting Kavala, vroeger onder de naam "Neapolis" de haven van de stad Philippi. De baan brengt ons door de stad, welke wel mss een bezoek waardig is, maar wij rijden verder naar de Nestos-vallei. Voor de vallei, sla ik de weg in naar Keramoti. Op de kaart staat een groot strand aangeduid, dus zullen we wel een plekje vinden om te overnachten. Keramati is een vissersplaats vanwaar de ferry naar het eiland Thasos vertrekt. Aan de haven zelf vinden we nergens een plaats. Dan maar verder langs de kust en iets voorbij het centrum hou ik halt en gaat René eens kijken of we daar ergens kunnen staan. " zonder probleem" zo komt hij mij vertellen. Ik rij naar de plaats welke hij mij aanduidt, maar ..... het blijkt los zand te zijn en de mobilhome zit vast met zijn linker voorwiel. Ik vloek en probeer er achteruit te rijden, maar tevergeefs. Na veel gesakker en gevloek, gaat René op zoek naar hulp. Iets verder zijn enkele restaurantjes en misschien kennen zij iemand die ons kan helpen. Wanneer hij terug komt heeft hij goed nieuws bij, een boer komt ons helpen met zijn tractor. Gelukkig , nu maar wachten op zijn komst. Op dat moment komen enkele Grieken van het strand naar de parking afgezakt. Een struise man komt vragen of we problemen hebben en stelt voor ons met zijn wagen, een Ford Escort, uit het zand te trekken. Wij protesteren want zijn wagen is veel te licht tegenover de mobilhome. Toch wilt hij het proberen en na enkele vergeefse pogingen gaat hij hulp halen. Met enkele vrienden, die duwen terwijl hij met gierende motor vooruit rijdt, slagen ze erin om de mobilhome vrij te krijgen. Opgelucht stap ik uit en ga hen allemaal bedanken en weer zie ik dat gebaar met hun hand op hun hart. Wel ik ben onder de indruk, ik had nooit gedacht zoveel gastvrijheid, hulp en vriendschap van de Grieken te krijgen. Daar kunnen ze in het westen van Europa nog een lesje van leren. Wij willen hen ondanks alles wel iets aanbieden, maar dat wordt geweigerd, zij vertrekken allemaal na zich te vergewissen dat we ergens anders, een plekje door hen aangeduid, gaan staan. René stapt opgelucht naar het restaurant, zodat zij de boer kunnen verwittigen dat het probleem opgelost is. Zo, dat hebben we weeral meegemaakt, maar in het vervolg moeten we uitkijken dat het niet meer gebeurt.

03/08/2006
De Nestos-vallei, bekend om zijn vogel-populatie, maar niet te vinden. We volgen de bruine wegwijzers door enkele kleine dorpjes, zoals Eflalo, en dan naar rechts en .......een kazerne. Wat is dat toch met die kazernes. Het is alsof ze het op mij gemunt hebben. Ik neem de zandweg rechts, dan rechtdoor, voorbij een soort vakantiedorp, eindigend in een wirre war van zandwegen. Ons probleem van gisteren is nog niet verteerd, dus laat ik de delta maar voor wat het is en keer om. In Eflalo neem ik de afslag naar Avdira en zo langs de kust tot Portos Logos over de dijk tussen het Vistanid-meer en de Vistonia-baai. Het land rond het meer is een van de grootste rustplaatsen voor trekvogels van het mediterrane gebied. Langs de baan staan plakkaten welke de reizigers er attent op maken dat hier een grote reigerreservaat  gelegen is. We zien vele ooievaars langs de baan, zowel levend als dood. Dat moet wel een schok geven als je zo een vogel tegen je wagen krijgt. In de baai ligt een eilandje met een schilderachtig kerkje, de Agios Nikolaos. Deze kerk hoort bij de landgoederen van de kloosters van de Berg Athos. Over de dijk nemen we de afslag naar Fanari. Dit dorp heeft een prachtig strand, waar vele toeristen gebruik van maken. Nergens vinden we een plekje om te staan. Dus rijden we door naar Mesi. Onderweg zien we vele hooimijten. Hier werken ze nog zoals vroeger en laten het hooi drogen in de zon. In het dorp nemen we de afslag naar Beach Mesi, Metamorfosi. Hoog boven het strand is een grote parking, waar we een goed plekje vinden om te overnachten. We staan hier heerlijk met zeezicht en een stranddouche achter ons. Beter kan niet.

05/08/2007
Als we wakker worden staat heel de parking al vol auto's. Het is alsof langs alle kanten een mensenstroom langs de mobilhome komt om naar die rare Belgen met hond te komen zien. We hebben veel beziens, vooral van de kinderen. We staan op en maken ons klaar om de stroom te volgen naar de markt. De markt heeft wat weg van de "vogeltjesmarkt" in Antwerpen. Vooral groenten en fruit worden hier verkocht. Iets verder staan kramen met stapels broeken, kleedjes en ondergoed. Je ziet de vrouwen graaien in de stapels, in de hoop iets naar hun gading te vinden.  Ik ga enkele winkels binnen op zoek naar een short, maar ik vind niets naar mijn goesting. In een uitstalraam zie ik harembroeken en sluiers voor buikdanseressen staan. Ze zijn prachtig versiert met pareltjes en glitters. Spijtig, maar in mijn maat zal er wel niets bij zijn. Dan maar verder geslenterd en later stappen we met zakken vol fruit en groenten naar de mobilhome. Een Griek heeft zijn wagen achter de mobilhome geparkeerd zodat we nog enkele uren moeten wachten om verder te kunnen rijden. In de late namiddag komen we in Alexandroupoli aan. Dit is de laatste Griekse stad voor Turkije. We vinden een grote parking aan de voeten van de bekende vuurtoren van de stad. In feite is dit het enige belangrijke wat de stad te bieden heeft. 's Avonds wandelen de Griekse gezinnen op de boulevard om te zien en gezien te worden. Het valt op dat bijna de helft soldaten zijn, want naast deze stad ligt een grote legerbasis, zeker met de Turkse grens zo dichtbij.