Chlemoutsi, de best bewaarde Frankische vesting

16/06/2006
Wat een dag!! We worden wakker gemaakt door veel lawaai. Ik kijk door het raam en zie een grote vrachtwagen de parking op rijden gevolgd door vele tractors. Deze zijn volgeladen met watermeloenen. De vrachtwagen wordt hier geladen en vertrekt dan. Zo is het heel de dag een komen en gaan van vrachtwagens en tractors. Hier gaan vele meloenen van hand tot hand. René gaat vragen of we geen meloen kunnen kopen en hij komt met een groot exemplaar terug. Amaai, wat een meloen. Daar kunnen we wel enkele dagen van eten. Na ons zien we nog vele mensen naar de vrachtwagen stappen en zij komen ieder met hun armen vol meloen terug. Verser kun je ze niet kopen en lekker dat ze is, zoet en sappig. Zelfs Amber lust watermeloen en zij krijgt op haar part in haar kom. Wanneer ze alles binnen heeft gespeeld trekt ze een vragende snuit, maar te veel is niet goed. Straks eten we wat als dessert.

15/06/2006
In Messolongi gaan we op zoek naar de post om zegels te kopen. In het postkantoor vragen we hoe ze "België" noemen in het Grieks. Niemand begrijpt ons en heel het kantoor staat op zijn kop. Tot er iemand binnen komt die een woordje Duits spreekt. Blijkt dat het "Belgio" is. Zo dat weten we nu ook weer. Nu weten we wat we op de kaartjes moeten schrijven. Dan rijden we door naar Antirio over de nieuwe hangbrug, welke Midden-Griekenland met Peloponnesos verbindt. We moeten 16.20 euro betalen, maar rondrijden kost nog veel meer. Vanop de autostrade zien we Patras liggen, wat een grote stad. Veel te groot voor ons, wij houden daar niet zo van. We rijden door tot Lechena en daar nemen we de weg naar de kust. In Loutra Kyllinis aan het strand vinden we een plek waar nog andere mobilhomes staan. Er staan 4 Duitsers, 1 Fransman en 1 Oostenrijker. Ene van die Duitsers heeft een Rotweiller "Adolf" genaamd. Wat een naam voor een hond hé. Amber vindt hem anders wel tof om mee te spelen. Gelukkig, want Adolf loopt hier los en komt aan de deur een bezoekje brengen en dan zijn ze allebei weg voor een robbertje lopen.

15/06/2006
Onze buren begonnen reeds bij het ochtendgloren vrolijk naar elkaar teroepen en tussen door hoorden we een kristallen lach van een kindje. Je ziet dat deze mensen ondanks hun armoede gelukkig zijn. Na een uurtje is alle ingepakt en vertrekken ze .......?? Wie weet naar waar. Wij blijven nog wat luirikken maar de zon nodigd ons om maar vlug opte staan. Na een smakkelijk ontbijt, vertrekken we naar het kleine visserdorpje Alikes Tourlidas. Van uit Messolongi loopt een dijk tot het dorpje. In de verte zien we de mooie paalwoningen staan. Vroeger werden ze allemaal bewoond door vissers, maar nu zijn er vele in ander handen overgegaan en worden nu gebruikt als buitenverblijf. Aan ieder huisje zie je prachtig bloemen in verschillende kleuren. Het kerkje is het bezoeken waard, het heeft een prachtige fresco van goudkleurige mozaïkken gemaakt. We wandelen rustig langs de huisjes en worden hier en daar begroet met "Jasas". Voor we verder rijden gaan we nog op zoek naar een postkantoor om postzegels te kopen. In Messolongi vinden we er . Nu kunnen we onze kaartjes versturen naar familie en vrienden. Naar Diny en kindjes heb ik een brief geschreven. De kinderen krijgen graag post en Yannick leest dan voor.

14/05/2006
We nemen afscheid van de Duitsers. Zij vertrekken naar huis en wij toeren voort. We gaan op zoek naar een plaats om te lozen en water te tanken. In Mitikas vinden we een camping, waar we voor 2 euro een volledige sanitaire stop kunnen doen. Fris en proper rijden we verder langs de prachtige kustweg. Langs de baan kom je dikwijls kleine stenen of ijzeren kapelletjes tegen. Er is bijna geen verkeer, dus kan ik gerust stoppen om een foto te maken van eentje. We passeren Neochori en Etoliko, kleine stadjes en stoppen in Messolongi, de stad waar de Britse dichter Lord Byron gestorven is. Hij heeft hier zelfs een standbeeld en een muzeum, maar wij gaan op zoek naar de haven om te overnachten. De parking aan de haven is enorm groot. We parkeren ons en na een tijdje krijgen we buren. Enkele Grieken komen met hun busjes aan en parkeren zich naast ons. De deur wordt geopend en heel de familie klautert er uit. Dan laden ze heel hun hebben en houden uit, wat natuurlijk niet zoveel is. Hier leven hele gezinnen in zo een busje wonen. Het zijn heel vriendelijke mensen, die ons toewuiven.  De mannen steken een vuur aan met wat takken en de jonge vrouwen doen de was. De oudere vrouwen zorgen voor het eten en de kindjes lopen rond en spelen met elkaar. Als het donker wordt, worden de muziekinstrumenten boven gehaald en wij krijgen prachtige muziek te horen. We zitten muisstil te luisteren. Er heerst zo een magische sfeer dat vele gevoelens wakker maakt. Deze mensen zijn echt uitzonderlijk, we hebben zo een respekt voor hen dat we zelfs geen foto durven nemen. Rond 23h is het plots gedaan. Alles wordt opgeruimd en iedereen gaat slapen. Het is een gek zicht al die schoentjes op het dak van de busjes te zien staan. Ook voor ons is het tijd om onder de wol te kruipen. Het was een mooie avond om nooit te vergeten.

13/06/2006
De Belgen zijn deze morgen vroeg vertrokken. We maken kennis met de Duitsers. Ze komen uit Mainz, een stad aan de Rijn. We wisselen enkele adressen uit van staanplaatsen in de Peloponnesos. Volgens hun is dat de mooiste streek van Griekenland. We zullen zien. Na ons praatje gaan we het dorpje bezoeken. Van ver zien we de burcht van Vonitsa al staan. We wandelen tot aan de haven en klimmen dan langs het geasfalteerd straatje naar boven.  We passeren een mooi Orthodox kerkje. Wanneer we verder gaan zien we dat we een verkeerde weg zijn ingeslagen. We moesten feitelijk aan de haven een trap naar boven nemen. Na een wandeling door de bossen komen we toch aan de Venetiaanse burcht. Van hier hebben we een prachtig uitzicht op de baai en op Vonitsa zelf.  

12/06/2006
Na het Orakel van Dodoni gaan we het Orakel van Hades raadplegen. Het ligt op een heuvel boven het dorpje Mesopotamos. We parkeren ons in het centrum van het dorpje en gaan te voet naar boven. Deze heuvel was vroeger een eiland omringt door de  Ionische Zee.  We lopen onder de poort door en zien nog enkele ruïnes liggen, zoals de verblijven van de priesters, de baden waar de vragenstellers zich eerst moesten reinigen en de kruiken welke de offergaven voor Hades en Persephone bevatten. Langs een smalle steile trap dringen we de grot van Hades binnen. Je krijgt hier rillingen, maar ik denk dat het van de kou is. Na dit bezoek rijden we zuidwaarts  richting Preveza. Vóór de stad nemen we de afslag naar Nikopolis, de stad van Augustus. Deze stad werd gebouwd op de plaats waar het leger van Octavianus (later keizer Augustus) zijn tenten had opgeslagen. Zij vochten de Slag van Actium in 31 v Ch. uit tegen de gezamelijke legers van Cleopatra en Antonius. Na de zege bouwde de keizer hier zijn"Stad van de Overwinning". De overgebleven muren geven een gedacht over de grote van de stad. Binnen de muren resten alleen nog enkele ruïnes, welke wij ook een bezoekje brengen. Het is spijtig dat we niet overal een parkeerplaats vinden om enkele foto's te nemen. We vervolgen onze weg naar Arta, in de oudheid de hoofdstad van Epirus. Hier ligt de beroemste brug van Griekenland maar ... in het ene boekje staat ze vermeld met 5 bogen en in het andere met 3. Dus gaan wij ze eens tellen. In feite hebben ze het beide mis want er zijn 4 bogen. Na die vaststelling rijden we verder langs de kust op zoek naar een plek om te overnachten. Dat vinden we aan de beach van Vonitsa. Er staan nog 2 mobilhomes en waarachtig ook een Belg. Zij komen uit Merksem en zijn al op terugreis naar ons België. Toch is het altijd prettig een landgenoot tegen te komen, hij kan ons enkele tips geven voor onze verdere reis, zoals plaatsen waar we kunnen overnachten. Na een gezellig praatje nemen we afscheid en wensen hen een behouden thuisreis toe.

04/06/2006
We trekken onze wandelschoenen aan , nemen onze wandelstokken en gaan op stap. We laten ons deze keer niet afschrikken door de wolken. De tocht begint achter de kerk. Daar staat het kleine bruine hondje, waarmee Amber al kennis heeft gemaakt. Nu lopen ze beide spelend achter elkaar aan maar van ons heeft het hondje bang. Als wij dichterbij komen loopt ze weg. Na een tijdje durft ze ons voorbij lopen, vooral als we onze stok dicht bij ons houden. Zo we stappen dan met 4 naar beneden in de kloof. René heeft voor haar een naam gevonden "Smalle".Het gaat hier zeer steil naar beneden en onderweg rusten we uit om wat op adem te komen. We eten onze meegebrachte lunch op en de twee hondjes krijgen ieder hun deel. Beneden aan de Voidhomatis-rivier gekomen springt Amber in het water maar Smalle gaat alleen wat drinken. Iets verder liggen wat jongeren in het water te plonzen, voor ons is het wat te koud. Dus zetten wij onze tocht verder, maar na een klein uurtje wordt het donker boven ons en verwachten we een fikse bui. Het einde van de kloof ligt in Vikos,een ander bergdorpje. We beslissen om op onze stappen terug te keren want er wacht ons nog een steile klim naar Monodendri.

 
Amber en Smalle genieten samen van de tocht. Ze lopen beiden voor ons uit. Soms komen ze allebei zien waar ik blijf. Smalle kijkt mij dan met haar reeënoogjes aan. Ze heeft op enkele uurtjes tijd al vertrouwen in ons gekregen. Als we boven komen richten we onze stappen naar een taverne. Een natje en een droogje zal wel smaken. We nemen ieder een Griekse salade en een koffie. Nadat dit ons goed gesmaakt heeft wandelen we rustig terug naar de mobilhome. Smalle laten we achter, want ergens zal ze wel een baasje hebben, die op haar wacht. Het is een fijne dag geweest, met lief gezelschap en mooie natuur. Gelukkig is de regenbui overgewaaid en komen we droog aan.

02/06/2006
We hebben ons overslapen. De horloge wijst op 9.45h als we wakker worden. Zelfs Amber ligt nog gelukzalig te slapen. De zon staat al hoog aan de hemel en haar warme stralen nodigen ons uit om vlug op te staan. Na het ontbijt zet ik de mobilhome naast een muurtje en; René klimt op het dak om de satelliet te veranderen maar hij kan het beeld van TV één niet verbeteren. Het is wel eigenaardig dat  de Nederlandse zenders wel op het scherm komen. Gelukkig zendt Ned.2 ook veel sport uit. We rijden na de middag verder door het Pindus gebergte naar de Zagoria-dorpen en de Vikos-kloof. Het is een smalle, bochtige weg dwars door de bergen. We rijden langs de dorpjes Pendalafos, Eptachori, Konista en Kalpaki. Dan neem ik de afslag naar links, het hooggebergte in. Ons eindpunt vandaag is Monodendri. We staan nu op een parking met het zicht op het dorpje, dat tegen de berg gebouwd is. We strekken onze beentjes en wandelen naar het dorpje, dat vooral bekend is bij bergbeklimmers en wandelaars. Winkels vindt je hier niet, maar wel enkele hotels en privé-huizen, die kamers aanbieden om te overnachten. Amber maakt kennis met enkele loslopende honden. Ze zijn volgens mij niet gevaarlijk, maar je weet natuurlijk nooit hoe ze reageren. Er is een klein bruin hondje bij,dat met haar staartje tussen haar pootjes naar Amber loopt, maar na wat gesnuffel gaan zeieder hun eigen weg. Terug aan ons rijdend huisje gekomen is het tijd om te eten en nog wat te lezen over de streek.