Zondag 9 juli 2006
het museum van Delphi
De Sfinx van Naxos
de twee Kouroi
de bronzen Wagenmenner
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
op zoek naar het ware Griekenland
Archief
De Sfinx van Naxos
de twee Kouroi
de bronzen Wagenmenner
Zondag 9 juli 2006
Bezoek aan het museum van Delphi
09/07/2006
Het prachtige museum van Delphi is echt de moeite waard om te bezoeken. Bij het binnenkomen zien we de twee beelden "Kouroi" van de gebroeders Cleobis en Biton staan. De overblijfselen van het grote beeld van Apollo, dat verbrand werd, staan achter glas te pronken. Het ivoor is door de vlammen helemaal zwart geworden. De meer dan levensgrote stier, ook uitgewerkt met ivoor en goud, staat te pronken in de laatste vitrine van de zaal. Ook de stenen "ompalos" dat het middelpunt van de wereld aanduidde, staat in de voorhal. In de volgende zaal liggen al de schatten uit de schatkamer van Athene uitgestald in de vitrines. In de laatste zaal zien we het prachtige bronzen beeld "de wagenmenner" dat een gedeelte moet geweest zijn van een vierspan. Na de rondgang stappen we naar het heiligdom van Athena. Dit is gelegen onderaan de heuvel. Vooral de Tholos valt hier direkt in het oog. In dit ronde gebouw werden de helden vereerd. Drie zuilen van de twintig staan weer recht en geven een gedacht hoe het ooit geweest is. Later rijden we door de bergen en passeren Arachova, een mooi bergdorpje tot aan het klooster Osiou Louka. We worden op een bord uitgenodigd om hier te overnachten, iets wat we natuurlijk gaan doen. Morgen gaan we het klooster bezoeken.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 10 juli 2006
Het klooster Osiou Louka
10/07/2006
Heerlijk geslapen. Het was hier heel rustig. Na het ontbijt gaan we een bezoek brengen aan de monniken. Ik doe een kleed aan maar toch moet ik mij weer in een lange rok wringen. Dan mogen we de kerk binnen. Ze is gewijd aan de heilige Lucas, een Griekse kluizenaar. Hij ligt begraven in de crypte van de kerk. In ons boekje las ik dat we er goed aan deden een verrekijker mee te nemen om de mozaïeken tegen het plafond te kunnen zien en inderdaad het is een goed hulpmiddel om de mooie gouden mozaïeken te bewonderen. De fresco's dateren uit de 10de eeuw en zijn uitstekend bewaard. Na het bezoek rijden we verder richting kust langs kleine bergdorpjes zoals Kiriaki, Domvena en Lefktra. We gaan op zoek naar de Tropaian, een kolosaal rond gebouw, volgens boekje. Het is zo groot dat we er voorbij rijden. We dachten allebei dat het een graansilo was. Dan maar op zoek naar Plataiai maar hier zijn alle wegwijzers in het Grieks dus rijden we verkeerd en komen in Thiva uit. We laten de ruïnes van Plataiai dan maar links liggen en rijden naar Elesfina, waar een archeologische site van het heiligdom van de godin Demeter te bezichtigen is. Hier moet een echte sekte van een 30.000 mensen gewoont hebben, maar het is gesloten door werkzaamheden. We gaan dan maar op de parking staan om te overnachten. We hebben toch al genoeg sites gezien.
Heerlijk geslapen. Het was hier heel rustig. Na het ontbijt gaan we een bezoek brengen aan de monniken. Ik doe een kleed aan maar toch moet ik mij weer in een lange rok wringen. Dan mogen we de kerk binnen. Ze is gewijd aan de heilige Lucas, een Griekse kluizenaar. Hij ligt begraven in de crypte van de kerk. In ons boekje las ik dat we er goed aan deden een verrekijker mee te nemen om de mozaïeken tegen het plafond te kunnen zien en inderdaad het is een goed hulpmiddel om de mooie gouden mozaïeken te bewonderen. De fresco's dateren uit de 10de eeuw en zijn uitstekend bewaard. Na het bezoek rijden we verder richting kust langs kleine bergdorpjes zoals Kiriaki, Domvena en Lefktra. We gaan op zoek naar de Tropaian, een kolosaal rond gebouw, volgens boekje. Het is zo groot dat we er voorbij rijden. We dachten allebei dat het een graansilo was. Dan maar op zoek naar Plataiai maar hier zijn alle wegwijzers in het Grieks dus rijden we verkeerd en komen in Thiva uit. We laten de ruïnes van Plataiai dan maar links liggen en rijden naar Elesfina, waar een archeologische site van het heiligdom van de godin Demeter te bezichtigen is. Hier moet een echte sekte van een 30.000 mensen gewoont hebben, maar het is gesloten door werkzaamheden. We gaan dan maar op de parking staan om te overnachten. We hebben toch al genoeg sites gezien.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 11 juli 2006
Van Elesfina rond Athene naar Kaap Sounio en Loutsa Artemis
11/07/2006
We rijden langs de autostrade rond Athene. Het is hier niet zo druk als we verwacht hadden. We nemen de afslag Koropi en gaan op zoek naar een tankstation om LPG te tanken. René gaat aan een Shell station vragen waar we die kunnen vinden. Hij wordt naar een EKO station verwezen terug richting Athene. En ja onderweg zien we een groot bord "Autogas" staan. Ik rij binnen tot de LPG tank maar alles is gesloten. Het station is nieuw en nog niet in gebruik. Terug de baan op en een 10 km verder vinden dan toch het juiste station. We tanken onze tank vol gas zodat we voor de volgende maanden toekomen. Nu rijden we naar Vougliagméni en langs de kustplaatsjes Aghia Marina, Lagonisi, Saronida en Lagrena naar Kaap Sounio naar de beroemde Tempel van Poseidon. Het is vooral beroemd om het prachtig zicht dat men heeft als de zon ondergaat. We houden halt op de parking maar hier waait het zo erg dat we besluiten een baaitje te zoeken en straks terug te komen. Ik neem de "New Red Road" en rij het dorpje Lavrio in en volg de wegwijzer naar het vissersdorp Aghia Marina. Daar zien we in de verte een mooi wit kerkje met blauwe koepel staan. De straatjes zijn hier zo smal dat we maar terug naar de hoofdweg rijden. Plots sta ik voor een steil baantje, zeker 20 % omhoog, ik probeer het toch maar het lukt me niet. Dan maar naar beneden en naar de grote baan. Ik ben moe en heb geen zin meer om naar de tempel te rijden. We gaan dan maar op zoek naar een strand waar we kunnen overnachten. In de badplaats Loutsa (Artemis) vinden we een parking aan zee. Hier zal de zon ook wel mooi ondergaan.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 12 juli 2006
Het eiland Evia
12/07/2006
Ik heb gisterenavond nog een telefoontje gekregen van mijn dochter Diny. Ze is zwanger van ons 9de kleinkind. Joepie, nog een kleine sloeber erbij. Ik ben echt gelukkig met dit nieuws. Ook de kinderen zijn blij met een nieuw broertje of zusje. Dit is nieuws waar we kunnen naar uitkijken bij onze terugkeer naar huis. We hebben heerlijk geslapen ondanks het feit dat we hier vlakbij de luchthaven "Eleftherio Venizelos" van Athene zitten. Vandaag brengt onze route ons naar het eiland Evia. Langs de kust komen we door de vele kustplaatsen die vooral door de Atheners geliefd zijn. Buitenlanders zie je hier niet zo veel. Van Rafina door Nea Makri rijden we naar Marathonas. In deze vlakte werd in 490 v.Ch. de slag van Marathon bevochten. Na de slag rende een soldaat naar Athene, een loop van 40km, en zakte toen in elkaar. Pas in de 20ste eeuw werd dit gebeuren een sporttak, de marathon. De grafheuvel, waar de gesneuvelde soldaten werden begraven, ligt er slecht onderhouden bij. Zonde natuurlijk dat sommige gedenktekens van het verleden zo wordt verwaarloost, maar dat gebeurt bij ons ook, het is dus niet Grieks. We vervolgen langs de kust onze weg naar Halkida, de hoofdstad van Evia. We hebben geluk dat we over de brug kunnen want ze is van vrijdagavond tot zondagavond gesloten voor verkeer boven de 1.5T. Dan moet het hier zo een file zijn met al die Atheners die hun stad verlaten om te genieten van zee, zon en strand. Wij houden halt in Eretria, een badplaatsje dat door de toeristen in het weekend wordt bevolkt. Nu ligt het er wat verlaten bij. René zou graag naar de kapper gaan, maar in heel het stadje vinden we er maar ene en die is dan nog gesloten. Hopelijk is hij morgen terug open. We staan nu vlak bij de zee aan het strand onder de palmbomen. Iets verder staat een oude caravan met een Nederlands koppel met 2 kleine kindjes. Zij staan hier een hele zomer en hebben nog nooit problemen gehad met de politie. We kunnen hier dus blijven staan en overnachten.
Ik heb gisterenavond nog een telefoontje gekregen van mijn dochter Diny. Ze is zwanger van ons 9de kleinkind. Joepie, nog een kleine sloeber erbij. Ik ben echt gelukkig met dit nieuws. Ook de kinderen zijn blij met een nieuw broertje of zusje. Dit is nieuws waar we kunnen naar uitkijken bij onze terugkeer naar huis. We hebben heerlijk geslapen ondanks het feit dat we hier vlakbij de luchthaven "Eleftherio Venizelos" van Athene zitten. Vandaag brengt onze route ons naar het eiland Evia. Langs de kust komen we door de vele kustplaatsen die vooral door de Atheners geliefd zijn. Buitenlanders zie je hier niet zo veel. Van Rafina door Nea Makri rijden we naar Marathonas. In deze vlakte werd in 490 v.Ch. de slag van Marathon bevochten. Na de slag rende een soldaat naar Athene, een loop van 40km, en zakte toen in elkaar. Pas in de 20ste eeuw werd dit gebeuren een sporttak, de marathon. De grafheuvel, waar de gesneuvelde soldaten werden begraven, ligt er slecht onderhouden bij. Zonde natuurlijk dat sommige gedenktekens van het verleden zo wordt verwaarloost, maar dat gebeurt bij ons ook, het is dus niet Grieks. We vervolgen langs de kust onze weg naar Halkida, de hoofdstad van Evia. We hebben geluk dat we over de brug kunnen want ze is van vrijdagavond tot zondagavond gesloten voor verkeer boven de 1.5T. Dan moet het hier zo een file zijn met al die Atheners die hun stad verlaten om te genieten van zee, zon en strand. Wij houden halt in Eretria, een badplaatsje dat door de toeristen in het weekend wordt bevolkt. Nu ligt het er wat verlaten bij. René zou graag naar de kapper gaan, maar in heel het stadje vinden we er maar ene en die is dan nog gesloten. Hopelijk is hij morgen terug open. We staan nu vlak bij de zee aan het strand onder de palmbomen. Iets verder staat een oude caravan met een Nederlands koppel met 2 kleine kindjes. Zij staan hier een hele zomer en hebben nog nooit problemen gehad met de politie. We kunnen hier dus blijven staan en overnachten.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 13 juli 2006
Van Eritria naar Marmari, in het zuiden
13/07/2006
We zijn gisterenavond nog gaan zwemmen in de zee en het was zalig. René gaat naar de kapper en ik zet mij met mijn stoeltje op het strand. Teleurgesteld komt hij terug. De kapper is nog altijd gesloten. Ik denk dat hij misschien in verlof is. Hij komt bij mij zitten en samen genieten we van een fris briesje dat van uit de zee komt. In de late voormiddag rijden we verder naar het zuiden. De weg leidt ons door de bergen met vele uitzichten op de zee. Ik heb het al dikwijls geschreven maar de natuur is hier prachtig. De zee, de bergen en de blauwe lucht geven ons het gevoel alsof we in het Aards Paradijs zijn. Het is hier zo rustig, soms is het alsof we op een verlaten eiland zitten. Alleen in Amarinthos en Aliveri is het wat drukker. Ik neem de afslag naar Neo Stira, een klein dorpje aan een prachtig strand. Het heeft heel smalle straatjes waar ik amper door kan. We houden halt en gaan het dorpje verkennen. Aan het baaitje is het druk want de ferry, komend van Aghia Marina, heeft juist zijn lading gelost. Als we terug aan de mobilhome komen begint Amber te blaffen. Wij vragen ons natuurlijk af waarom? Blijkt dat een poesje haar dutje doet onder onze motorkap. Het diertje schrikt en blaast en krapt naar ons. Ze weigert haar plaatsje te verlaten maar als Amber dichter bij komt vlucht ze naar rustiger oorden. Na dit intermezzo vervolgen we onze route naar Karistos, de eerste hoofdstad van het onafhankelijke Griekenland. Het werd door koning Otto I in 1821 uitgekozen omdat hij de omgeving zo prachtig vond. Hij liet een architect uit Beieren komen om de stad op te bouwen met brede lanen en grote parken. Helaas is de koning te vroeg overleden en de werkzaamheden werden stil gelegd en het stadje viel terug in slaap. Boven het stadje ligt het Castello Rosso en dat wil ik wel eens bezichtigen, maar ik heb buiten de smalle straatjes gerekend en moet teleurgesteld terugkeren. We nemen dezelfde weg terug tot Marmari. Hier, aan een sportplein vinden we een parking rechtover de zee. Ik ga met Amber de zee in, ze kan mee want we staan hier helemaal alleen. Tegen de avond komt de jeugd boven water en leven zich uit op het sportveld. In groepjes komen ze naar de achterkant van de mobilhome kijken naar de stickers van de plaatsen waar we vroeger geweest zijn. Zoveel aandacht hebben we tot hier toe niet gekregen. Tot laat in de avond zien we de witte ferry's aankomen van uit Rafina.
We zijn gisterenavond nog gaan zwemmen in de zee en het was zalig. René gaat naar de kapper en ik zet mij met mijn stoeltje op het strand. Teleurgesteld komt hij terug. De kapper is nog altijd gesloten. Ik denk dat hij misschien in verlof is. Hij komt bij mij zitten en samen genieten we van een fris briesje dat van uit de zee komt. In de late voormiddag rijden we verder naar het zuiden. De weg leidt ons door de bergen met vele uitzichten op de zee. Ik heb het al dikwijls geschreven maar de natuur is hier prachtig. De zee, de bergen en de blauwe lucht geven ons het gevoel alsof we in het Aards Paradijs zijn. Het is hier zo rustig, soms is het alsof we op een verlaten eiland zitten. Alleen in Amarinthos en Aliveri is het wat drukker. Ik neem de afslag naar Neo Stira, een klein dorpje aan een prachtig strand. Het heeft heel smalle straatjes waar ik amper door kan. We houden halt en gaan het dorpje verkennen. Aan het baaitje is het druk want de ferry, komend van Aghia Marina, heeft juist zijn lading gelost. Als we terug aan de mobilhome komen begint Amber te blaffen. Wij vragen ons natuurlijk af waarom? Blijkt dat een poesje haar dutje doet onder onze motorkap. Het diertje schrikt en blaast en krapt naar ons. Ze weigert haar plaatsje te verlaten maar als Amber dichter bij komt vlucht ze naar rustiger oorden. Na dit intermezzo vervolgen we onze route naar Karistos, de eerste hoofdstad van het onafhankelijke Griekenland. Het werd door koning Otto I in 1821 uitgekozen omdat hij de omgeving zo prachtig vond. Hij liet een architect uit Beieren komen om de stad op te bouwen met brede lanen en grote parken. Helaas is de koning te vroeg overleden en de werkzaamheden werden stil gelegd en het stadje viel terug in slaap. Boven het stadje ligt het Castello Rosso en dat wil ik wel eens bezichtigen, maar ik heb buiten de smalle straatjes gerekend en moet teleurgesteld terugkeren. We nemen dezelfde weg terug tot Marmari. Hier, aan een sportplein vinden we een parking rechtover de zee. Ik ga met Amber de zee in, ze kan mee want we staan hier helemaal alleen. Tegen de avond komt de jeugd boven water en leven zich uit op het sportveld. In groepjes komen ze naar de achterkant van de mobilhome kijken naar de stickers van de plaatsen waar we vroeger geweest zijn. Zoveel aandacht hebben we tot hier toe niet gekregen. Tot laat in de avond zien we de witte ferry's aankomen van uit Rafina.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 14 juli 2006
Van Marmari naar Kria Vrisi
14/07/2006
Mijn voet begon gisterenavond pijn te doen. Ik had in een zeeëgel getrapt. Gelukkig kon ik de stekels er uit halen. Anders had ik nog een dokter moeten zoeken. René had het goed ontsmet en deze morgen is de pijn over. We moeten dezelfde weg terug nemen om het noorden van het eiland te bezoeken. In Halkida nemen we de afslag naar Nea Artaki. Vanaf Psachna wordt het een steil bochtig baantje. We hebben het ongeluk dat we achter een vrachtwagen rijden; geladen met boomstammen, en nergens kunnen we hem voorbij steken. Het gaat dus in een slakkegangetje tot in Prokopi. Daar gaan we op het dorpsplein eerst wat rusten, want zo rijden is vermoeiend. Nadat we een uiltje gevangen hebben gaat het verder tot Kria Vrisi, een piep klein dorpje met een heel groot strand. Er staan enkele andere mobilhomes, waaronder ook een Griek. Ondanks het feit dat het hier zo afgelegen is, staan er douches op het strand. Daar gaan we natuurlijk gebruik van maken. Het is prettig na een vermoeiende dag al het stof van je af te spoelen. Terwijl René ons avondmaal bereidt, zet ik mij is mijn zetel met een boek en een aperitiefje. Wat kan een mens meer verlangen. De zee, het strand, de zon en een drankje. Dit is leven zoals God in Griekenland.
Mijn voet begon gisterenavond pijn te doen. Ik had in een zeeëgel getrapt. Gelukkig kon ik de stekels er uit halen. Anders had ik nog een dokter moeten zoeken. René had het goed ontsmet en deze morgen is de pijn over. We moeten dezelfde weg terug nemen om het noorden van het eiland te bezoeken. In Halkida nemen we de afslag naar Nea Artaki. Vanaf Psachna wordt het een steil bochtig baantje. We hebben het ongeluk dat we achter een vrachtwagen rijden; geladen met boomstammen, en nergens kunnen we hem voorbij steken. Het gaat dus in een slakkegangetje tot in Prokopi. Daar gaan we op het dorpsplein eerst wat rusten, want zo rijden is vermoeiend. Nadat we een uiltje gevangen hebben gaat het verder tot Kria Vrisi, een piep klein dorpje met een heel groot strand. Er staan enkele andere mobilhomes, waaronder ook een Griek. Ondanks het feit dat het hier zo afgelegen is, staan er douches op het strand. Daar gaan we natuurlijk gebruik van maken. Het is prettig na een vermoeiende dag al het stof van je af te spoelen. Terwijl René ons avondmaal bereidt, zet ik mij is mijn zetel met een boek en een aperitiefje. Wat kan een mens meer verlangen. De zee, het strand, de zon en een drankje. Dit is leven zoals God in Griekenland.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 15 juli 2006
rustdag in Kria Vrisi
15/07/2006
We blijven nog wat genieten van het strand van Kria Vrisi. We kunnen een rustdag gebruiken. We zitten onder de luifel in de schaduw want het is veel te warm in de zon. René lost Zweedse kruiswoordraadsels op en ik lees in mijn boek "De Magiër". Amber ligt in de zon, ondanks dat ik haar roep om in de schaduw te komen. Een Brusselaar heeft ons zien staan en komt met ons een klapke doen. Hij is getrouwd met een Griekse en heeft hier een huisje gekocht. Als hij op pensioen is komen ze hier wonen. Hij vraagt of we met de satellietantenne een Vlaamse zender kunnen nemen. Hij is Halkida op zoek gegaan naar een antenne maar in de winkel hadden ze hem gezegd dat hij hier geen Vlaamse zenders kon nemen. Ik leg hem uit dat het met een grote satellietantenne wel gaat maar dat hij in België een TV Vlaanderen abonnement moet aanvragen. Hij gaat volgende maand terug naar huis en dan inlichtingen nemen. Ik hoop voor hem dat hij gesteld geraakt.
We blijven nog wat genieten van het strand van Kria Vrisi. We kunnen een rustdag gebruiken. We zitten onder de luifel in de schaduw want het is veel te warm in de zon. René lost Zweedse kruiswoordraadsels op en ik lees in mijn boek "De Magiër". Amber ligt in de zon, ondanks dat ik haar roep om in de schaduw te komen. Een Brusselaar heeft ons zien staan en komt met ons een klapke doen. Hij is getrouwd met een Griekse en heeft hier een huisje gekocht. Als hij op pensioen is komen ze hier wonen. Hij vraagt of we met de satellietantenne een Vlaamse zender kunnen nemen. Hij is Halkida op zoek gegaan naar een antenne maar in de winkel hadden ze hem gezegd dat hij hier geen Vlaamse zenders kon nemen. Ik leg hem uit dat het met een grote satellietantenne wel gaat maar dat hij in België een TV Vlaanderen abonnement moet aanvragen. Hij gaat volgende maand terug naar huis en dan inlichtingen nemen. Ik hoop voor hem dat hij gesteld geraakt.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 16 juli 2006
naar het noorden van Evia
16/07/2006
Onze tocht gaat verder naar het noorden van het eiland Evia. Met een slakkegang rijden we door de bergen tot het badplaatsje Pefki. Aan de haven lijkt het rustig te zijn en op de grote parking kunnen we overnachten. Rond 19h moeten we onze mening herzien, de mensen komen nu buiten. Vele kraampjes worden opgesteld en de barbecues worden aangestoken. Nieuwsgierig gaan we eens kijken wat ze hier klaarmaken. Het zijn maïskolven, die als ze gaar zijn met zout of suiker worden bestrooit. Zo zie je velen met een maïskolf in hun hand rond wandelen, toch heb ik geen zin om het eens te proeven. Ik heb meer trek in een meloen. Achter ons staat een pick-up geladen met een berg meloenen. Tegen een spotprijsje worden die verkocht. De meloen wordt gewogen op een oude weegschaal en de man steekt 1 vinger op, dus 1 euro. Ik vraag mij af hoe deze mensen hun kost kunnen verdienen, want in de winkels is alles toch niet zo goedkoop. Tegen middernacht gaan de mensen terug naar huis, worden de kraampjes afgebroken en vertrekt een lege pick-up. De jongen zal tevreden zijn, hij heeft al zijn meloenen verkocht. De haven ligt er weer rustig bij en wij zoeken na een mooie dag ook ons bed op.
Onze tocht gaat verder naar het noorden van het eiland Evia. Met een slakkegang rijden we door de bergen tot het badplaatsje Pefki. Aan de haven lijkt het rustig te zijn en op de grote parking kunnen we overnachten. Rond 19h moeten we onze mening herzien, de mensen komen nu buiten. Vele kraampjes worden opgesteld en de barbecues worden aangestoken. Nieuwsgierig gaan we eens kijken wat ze hier klaarmaken. Het zijn maïskolven, die als ze gaar zijn met zout of suiker worden bestrooit. Zo zie je velen met een maïskolf in hun hand rond wandelen, toch heb ik geen zin om het eens te proeven. Ik heb meer trek in een meloen. Achter ons staat een pick-up geladen met een berg meloenen. Tegen een spotprijsje worden die verkocht. De meloen wordt gewogen op een oude weegschaal en de man steekt 1 vinger op, dus 1 euro. Ik vraag mij af hoe deze mensen hun kost kunnen verdienen, want in de winkels is alles toch niet zo goedkoop. Tegen middernacht gaan de mensen terug naar huis, worden de kraampjes afgebroken en vertrekt een lege pick-up. De jongen zal tevreden zijn, hij heeft al zijn meloenen verkocht. De haven ligt er weer rustig bij en wij zoeken na een mooie dag ook ons bed op.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 17 juli 2006
Van Pefki naar Loutra Edipsou naar Kria Vrisi
17/07/2006
Ik heb zeer goed geslapen. René vertelt dat deze morgen vele vissersboten zijn aangekomen en ik heb niets gehoord. We zijn terug op weg en houden halt in Loutra Edipsou, dit is een groter badplaatsje en we gaan wat winkelen. René koopt er twee rode T-shirts, want ik vind dat hij iets roods moet dragen, dan zie je hem beter staan op de foto's. Ik ga op zoek naar een kapper. want mijn haar moet dringend geknipt worden. In heel het dorp is er maar één en ze heeft vandaag geen tijd om mijn haar te knippen. Het is eigenaardig maar kappers vind je niet veel in Griekenland. Ik zal nog wat moeten wachten. We besluiten terug naar Kria Vrisi te rijden om te overnachten. We staan op hetzelfde plekje, vlak naast het gras. Vandaag is er meer wind, daarom dat het strand er verlaten bij ligt. In de late namiddag wordt het windstil en komen de zonnekloppers weer te voorschijn. Ze brengen weer wat leven op het strand. Enkele jongeren stellen hun tentje op en zoeken hout om een vuurtje aan te steken. Na een tiental minuten ruiken we de geur van gebraden vis. Het water komt ons in de mond en doet René besluiten om ook maar al de aardappeltjes te schillen en ons eten klaar te maken. Wanneer de meeste mensen vertrokken zijn, blijven wij achter samen met de kampeerders. Het is al vrij laat als ze hun vuurtje doven en in hun tentje kruipen. René wandelt nog een eindje rond met Amber en ik kruip al ons bed in. Het zal deze nacht stil zijn, met alleen het ruisen van de zee.
Ik heb zeer goed geslapen. René vertelt dat deze morgen vele vissersboten zijn aangekomen en ik heb niets gehoord. We zijn terug op weg en houden halt in Loutra Edipsou, dit is een groter badplaatsje en we gaan wat winkelen. René koopt er twee rode T-shirts, want ik vind dat hij iets roods moet dragen, dan zie je hem beter staan op de foto's. Ik ga op zoek naar een kapper. want mijn haar moet dringend geknipt worden. In heel het dorp is er maar één en ze heeft vandaag geen tijd om mijn haar te knippen. Het is eigenaardig maar kappers vind je niet veel in Griekenland. Ik zal nog wat moeten wachten. We besluiten terug naar Kria Vrisi te rijden om te overnachten. We staan op hetzelfde plekje, vlak naast het gras. Vandaag is er meer wind, daarom dat het strand er verlaten bij ligt. In de late namiddag wordt het windstil en komen de zonnekloppers weer te voorschijn. Ze brengen weer wat leven op het strand. Enkele jongeren stellen hun tentje op en zoeken hout om een vuurtje aan te steken. Na een tiental minuten ruiken we de geur van gebraden vis. Het water komt ons in de mond en doet René besluiten om ook maar al de aardappeltjes te schillen en ons eten klaar te maken. Wanneer de meeste mensen vertrokken zijn, blijven wij achter samen met de kampeerders. Het is al vrij laat als ze hun vuurtje doven en in hun tentje kruipen. René wandelt nog een eindje rond met Amber en ik kruip al ons bed in. Het zal deze nacht stil zijn, met alleen het ruisen van de zee.
Geschreven door moekeontour om 00:00
Reageer op dit bericht