Innige deelneming

Mijn plekkie

Ooit was ik een kind, verdrietig en alleen.
liep weg van huis, niemand wist waarheen.
Ook ik wist t niet ,ik was nog zo klein.
ik wist alleen, dit doet zo'n pijn.
Niemand hield van mij, mijn ouders zijn niet blij met mij.
Ik rende er op los, daar stond ik, voor het grote bos.
Het bos, ik kwam er vaker met mijn ouders,
soms nog even bij pa op zijn schouders.
Op die bewuste dag, ik wist ‘t even niet meer,
ik was 9 of 10, kon het allemaal niet meer overzien.
Vermoeid ging ik zitten, keek om mij heen,
deze plek kende ik niet, ik voelde mij dubbel alleen.
Met mijn knuffel dicht tegen me aan,
liet ik mijn traantjes gaan.
Niemand die mij horen kon of zien,
had zo'n verdriet, ik huilde voor 10.
Uren hebben zij naar mij gezocht,
zich gewrongen in elke bocht.
Ik hoorde ze wel, maar dacht,
Ga maar weg, laat mij alleen,
zoek maar een kind dat steeds maar lacht.
Nu jaren later, is dit nog steeds MIJN plekkie,
mijn plekkie waar niemand iets van weet.
Daar trek ik mij terug, daar kan ik mij uitten,
als het nodig is , huilen, tranen met tuiten.

Leven

Leven, dat is allebei je armen zo hoog mogelijk

In de lucht steken en hardop lachen

En rondom jou kijken en je zielsgelukkig voelen.

Leven,

Is bewust voelen dat je er bent,

is na een flinke inspanning, eens heerlijk uitblazen

maar toch blij zijn om wat je gepresteerd hebt.

Leven,

Dat kun je pas als je jezelf aanvaardt

en je daarmee tevreden bent,

en de onnodige problemen uit de weg gaat.

Leven,

Kun je pas samen met anderen bij wie jij je thuisvoelt.

Dan pas kun je zeggen: Ik leef!

Ik brand vanavond mijn kaars,

voor allen voor wie dat nodig mocht zijn.

Voor elk mens geslagen door verdriet en pijn.

Voor het slachtoffer van het zinloos geweld.

En voor beide moeders aan wie het is verteld.

Voor de verslaafde en zichzelf verkopende medemens.

Wat ik zo graag een ander leven toe wens.

Voor de vluchteling die bang en ontheemd zijn land verlaat.

Te gast is in dit land en geconfronteerd wordt met racistische haat. Voor het zwerverskind in de sloppen wijken

etend van bergen vuil , lijm snuivend en ziek

grijnzend staar je via televisie me aan,

en ik voel dat ik me als mens zo schaam.

Voor de dwaze moeders in dat andere land

ik bid voor uw kruistocht en reik u mijn hand.

Voor een ieder die angst verdriet heeft of pijn

laat mijn lichtje u gids zijn.

Soms is het geloven in Hem zo moeilijk en ongrijpbaar,

maar zie hij gaf ons elkaar.

Hoor mijn kerstwens moslim, christen, boeddhisten of jood

vergeet de haat en het strijden tot de dood.

Laten we leven als mens leven voor en vooral met elkaar.

Ik wens u mooie Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar.

In de draaimolen van 't leven

heeft men misschien maar heel even stilgestaan

bij iemands anders leed, en 't al heel snel naar het verleden gleed!

Maar nu met deze speciale dagen

gaat men zich wel weer afvragen?

Ben ik iemand vergeten?

Om mijn beste wensen te laten weten!

Maar lieve mensen,

er zijn meer van die dagen

dat een medemens

om wat aandacht zal vragen.

Maar dan ziet men hen niet staan,

dan is men met z'n eigen leven begaan.

 Zou het niet mooi zijn om

een ander meer aandacht te geven,

in ons zo'n korte mensenleven?

Zonder alleen op bijzondere feestdagen aandacht te schenken!

Is dat niet mooi om in het nieuwe jaar

Hoeveel woorden had je nodig om te weten wat ik voel,
Hoeveel knuffels moest je hebben voor vertrouwen.
Hoeveel strelingen erbij voor dat enige gevoel,
Hoeveel had je nodig om van mij te houden.

Hield mijn twijfel jou gevangen in een angstig idee,
Dat ik op een dag niets meer om jou zou geven.
Ach, misschien was ik heel stiekem wel het bangst van alle twee,
Voor hoe het is om zonder ons te moeten leven.


Hoeveel zinnen had je nodig om te weten wat ons bind,
Dat je blindelings op mij zou kunnen bouwen.
Hoeveel armen om je middel als de puurheid van een kind,
Dat niet bang is om van iemand echt te houden.


Want ik hield zoveel meer van jou dan ik je toen kon zeggen,
Ik gaf meer om jou dan wat ooit je hebt geweten.
Het is nu voorbij, er valt nu niets meer uit te leggen,
Wat morgen had gebracht, behoort nu tot verleden.

Sint leest het briefje
met maar één wens
Het papier
is nog nat
van tranen
Sommige letters
zijn uitgelopen
De oude ogen
worden vochtig
terwijl hij
verder leest
Dit lieve kind
wenst maar
één ding
Sint leest het
nu al
voor de derde keer
Hoe moet hij
het zeggen
zo moeilijk
uit te leggen
Het hoort
bij het leven
Hij kan het kind
zijn moeder
niet teruggeven

Ik ben een man en dat is een geluk
Ik doe niet hysterisch al heb ik het druk
Ik verspil niet mijn leven met 'wat moet ik aan'
Kan zonder depressie van de weegschaal af gaan
Ik gooi dingen weg, heb geen spullen teveel
En als iets kapot is dan maak ik het heel
Parkeren is easy; gewoon in 1 keer
En we doen wel hetzelfde, maar ik verdien meer

Ik ben een man en denk logisch na
Ik leef niet op light-drank en drie blaadjes sla
Als ik ergens heen loop weet ik de weg terug
Ik maak van een olifant in no time een mug
En al deel ik met duizenden vrouwen het bed
Ben ik juist de man, i.p.v. een slet
Als ik zeg dat ik klaar ben dan kunnen we gaan!
En tijdens het plassen kan ik blijven staan!

Ik ben een man ja, dat doet me plezier
Ik wordt niet dronken van 10 glazen bier
Ik weet wat 'buitenspel' is, daarom geef ik een brul
want voetbal is passie en de scheids is een lul
Publiekelijk huilen dat doe ik dus nooit
He,ik kan het vangen als iemand iets gooit
En ik hoef niet te baren dus geen centje pijn
IS HET NIET GEWELDIG OM EEN MAN TE ZIJN !!!

Afscheid

Als twee grote bruine ogen je vragen,
"help me, ik voel me niet zo fijn."
Mag je dan, omdat je voelt 'dit is het einde',
egoïstisch zijn?

Als je van de dokter hoort: "Dit komt nooit meer goed,"
en hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen
egoïstisch zijn?

Als twee lieve, bruine ogen zich sluiten gaan voorgoed
en je zonder hem naar huis toe moet.
Met de riem in je hand en een hart vol pijn...
Nee, ik mag niet egoïstisch zijn!

Jarenlang van hem genoten,
elke dag was het een feest.
En in al die fijne jaren,
is hijzelf nooit egoïstisch geweest!

Rozen, zijn onvervangbaar,
Rozen, zijn uniek,
Rozen, zijn de eerlijkheid waar,
En klinken als muziek.
Rozen, ruiken naar liefde en geluk,
en proeven, naar het mooie wat men ziet.
Ze kunnen nooit stuk, want ja,
Rozen, verwelken niet

Rozen, helen wonden,
Rozen, zijn bijzonder,
Rozen, zijn door de ziel gevonden,
En men kan niet meer zonder.
Rozen, geef je niet zomaar,
Alleen als iemand het écht verdient.
En mijn rozen zijn voor haar,
Want rozen, verwelken niet.

Rozen, zitten in haar hart,
Rozen, heeft zij om zich heen,
Rozen, geven wij haar,
Voor haar, en haar alleen.
Rozen kunnen tachtig dingen,
Maar dat valt hierbij in het niet.
Want háár rozen, zijn voor eeuwig,
En rozen, verwelken niet.

Dwalend in mooie herinneringen

denk ik weer aan de tijd van weleer

maar helaas zijn jullie niet meer

Twee engelen zweven door mijn herinneringen

Overal en altijd zal ik aan jullie denken

Als ik s' avonds naar de hemel kijk

en de lucht staat vol sterrenpracht

denk ik weer even terug aan die mooie tijd

en zie ik weer jullie stralende lach

Herinneringsvol loop ik dan naar binnen

en weer houdt de maan de wacht

en zeg dan zacht dank je lieve engelen

'k wens je te rusten en slaap zacht...

Ontvangen per mail van Jacqueline

Mijn hand gevuld met goudgeel zand
Als zandloper van het leven
Glijd het langzaam van de rand
Om de dagen aan te geven
Tot je lijf is opgebrand
Ook al kan je ziel nog even

Voorkomen dat het zand zal stromen
Is een onbegonnen daad
Ondoordacht en vaak te laat
Een poging om je hand te sluiten
lijkt of ‘t zand toch stoppen gaat
Maar het zand gaat je te buiten
En na een korte tijd
voel je dat het van de zijkant glijd

hou je haaks is wat je zei
betekende veel meer voor mij
dan ’t ga je goed, je red het wel
tot ziens, ik zie je snel
nee meer dan jij had bedoeld
had ik ervan gemaakt,
had ik ervoor gevoeld.

Jou zand is op, je tijd voorbij
Het hoopje wat nog over is
Voeg ik bij dat van mij
Zodat je niet totaal verdwijnt
Maar af en toe verschijnt
In de zandloper van mijn leven

Met jouw liefde behoor ik tot de bevoorrechten

en elke dag zal ik voor je vechten

en al raakt mijn hart op een dag versleten

jou zal ik nooit meer vergeten

Beelden die altijd door mijn hoofd zullen schieten

waar ik dagen, maanden, jaren van kan genieten

Dat is wat ik nu dus tegen je wil zeggen

en verder niet kan uitleggen

jouw warmte zal altijd om me stralen

daar hoef ik niemand bij te halen

Daarom is dit gedicht voor jou

omdat ik zoveel van je hou

Of je dit gedicht mooi vindt zal ik misschien nooit weten

Maar dat ik van je hou, mag je nooit vergeten

Mezelf

Zeg ik ook tegen mezelf soms,
Mensen nieuwe kansen geven,
mensen leiden door het leven,
voordelen uit de wereld bannen
niet tegen anderen samenspannen,
Oordeel op basis van nu,
en hier inspanningen willen,
maar ook plezier...
écht iets willen bereiken
uitstralen dat men op je kan rekenen.
Kijken naar groei,
en mogelijkheden naar goede dingen die mensen deden.
Wat baat nu toch wrok aan haat?
Vriendschap in het leven.
is toch het mooiste wat er bestaat!!!!

Vriendschap

Ook al wonen wij ver uit elkaar,
zien wij elkaar een keer per jaar,
blijf ik in gedachten met jouw bomen
en zie ik jou in mijn dromen.

Het maakt niets uit dat wij niet veel samen zijn,
onze vriendschap is als zoete wijn.
Gerijpt door de jaren heen,
soepel en sereen.

Nooit uit het oog en hart vandaan,
onze vriendschap heeft alles doorstaan.

Binnenkort zullen wij elkaar weer zien,
hebben dan weer pret voor tien.
Het afscheid valt ons altijd zwaar,
dan duurt het weer zo lang een jaar.

Maar zolang jij gelukkig bent,
waar dan ook op deze aard,
blijft onze vriendschap mij alles waard.

Onze vriendschap is zo uniek,
mooier dan de mooiste muziek.
Ik dank jou dat jij mij in jouw vrijheid
mij koos om je beste vriendin te zijn.

Het lot van de tijd

De angst van de nacht kruipt over me heen.
Onder een sluier van stilte ben ik alleen.
Ik ben van binnen gebroken, maar het leven gaat door.
Soms denk ik wel eens: "Waar leven we toch voor."
Mijn droevige ogen sluitend voor al het leed.
Ik hoef niemand meer te zien, deze wereld is te wreed.
Mijn dromen zo ver van mij vandaan.
Er is geen tijd meer voor een beter bestaan.
Ik word oud en heb geen toekomst meer.
"Zo zinloos is morgen," denk ik telkens weer.
Ik wil ontsnappen uit deze wereld van verdriet.
Het besliste lot dat mij niks meer bied.
Ik kom langzaam los van het geworteld zijn uit het heden.
In mijn gedachten dwaal ik af naar mijn teleurstellend verleden.
Ik ben levensmoe door het gevecht tegen al de ellende.
Ik wacht af op de ontmoeting met het onbekende.
De schaduwdood schemert in het licht van mijn tijd.
Spoedig zal ik afdrijven in de leegte van de eeuwigheid...

Mama

je bent mijn steun, mijn rots

ik ben gewoon apetrots.

je bent iemand om van te houden

en aan wie ik mijn vreugde

pijn en verdriet kan toe vertrouwen.

het idee dat je van me houd

is mij meer waard dan bergen goud.

je blijft gewoon wie je bent

al heb je nog zoveel pijn en verdriet gekend.

maar jij laat je niet kennen

daarom wil ik jou nu eens verwennen.

iemand die al zo veel heeft meegemaakt

en toch nog zoveel geduld en liefde kan delen.

natuurlijk is er wel eens gemopper

maar mama

jij blijft mijn topper!

Vandaag begraaf ik jou in mij
niet in de aarde, niet in die kist
niet bij die bomen in de ochtendmist
Daar ben je niet, jij bent veilig in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf jij in mijn leven
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn voeten en loop met mij
We gaan naar huis nu , wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij
'k Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafel hou ik voor je vrij
We zullen lachen en weer plannen maken
'k Zal met jou gaan slapen en met jou ontwaken
Hier neem mijn mond en lach met mij
Neem mijn handen en voel met mij
Wat je nog wou doen , doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waarin ze jou naam noemen
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem mijn hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij
'k Zal twee levens leven
Met jou in mij
- Rob De Nijs-

Toiletgedicht

Ist voar e kart of voar e neure,

Doe de grendel op de deure

Broek omleige, rok omoge

Azo bluf j’overal droge

Ist e pisje of zient drollen

’t is int potje dan ze moeten rollen

Ook al i je gin tied

Zorg da je ’t papier ni der neffes smiet

Trek je a ’t latste bladje

Peist ook op de volgende ze gatje

Ier moe je den tied nie rekken

Moa o je vors goat an de chasse trekken

En ost achter t’chassen nog bluff plakkn

Meug je gerust de burstel pakkn

Zie je klèren wel perfect

Voa da je were vertrekt

Voa da je vors goat nie vergetn

Je nanden in te zeipen

Dus o je peist op al die wenschen

Zie junder propere menschen

mijn zoon, voor mij ben je nooit te min

Verdriet kent vele soorten
maar het raakt en doet pijn
je staat zo hulpeloos bij dat van anderen
kan alleen maar troosten door er te zijn

Ben geraakt door een simpel telefoontje
een noodkreet over de lijn
hoor huilen in gesproken woorden
voel mij machteloos en zo enorm klein

Kan alleen maar luisteren
laten voelen "ik ben er voor jou"
hoor een gebroken stem fluisteren
een schreeuw uit duisternis en kou

Wil hollen, wil vliegen
terplekke een arm om je slaan
je stevig tegen mij aan houden
laten voelen dat je waard bent om te bestaan

Maar kan alleen maar blijven praten
mijn liefde sturen met een zin
je vragen jezelf niet te haten
mijn zoon, voor mij ben je nooit te min

(Henny Klaassen )