Deze tijd ...
Deze tijd,
Soms zit ik als het stil is in gedachten,
dat gebeurt veelal in de stille nachten.
Dan zit je zo te filosoferen, wat eigenlijk deze tijd,
ons nog heeft te leren. Is het verdraagzaamheid,
De Tijd, De Strijd, in deze Eenzaamheid.
Als je in die nachten zit met je gedachten,
kan je komen tot een conclusie, is het zo,
of is het een illusie, in deze Tijd, in deze Strijd,
van de Eenzaamheid.
Als je s’ nachts dan zo zit in gedachten ,
wat kan je dan nog verwachten,
mensen staan elkaar na......met hun bla...bla...bla....,
Velen zitten in `t geheel in de knoop, de lus is te strak,
maar ze lopen er niet mee te koop. Dat is deze Tijd, dat is onze Strijd,
de strijd tegen de Eenzaamheid. Iedereen kent die mensen wel, ·het lijkt tegenwoordig wel een groot gezwel, ·je leest het ook in de kranten, zijn het niet jouw naaste bloedverwanten, ·is het wel iemand anders, die eindigt in de goot, ·zonder nog een pleziertje, ·waar die persoon van genoot.
Waar is dan het eind zitten praten, niet met de stem, ·die kregen wij van HEM, ·nee, wij praten nog met letters, ·en misschien, ·heeft iemand anders het wel door, ·want in deze Tijd, ·onze strijd tegen de Eenzaamheid, ·krijg je tegenwoordig zo weinig gehoor.
Ja, veroordeelt, dat word je wel, ·dat is nou eenmaal dat gezwel, ·Ben je ziek van verdriet ??, Zie je geen uitweg meer in `t verschiet ??,
Krijg je laster over je heen, ·en dat is zeker, ·altijd gemeen.
Een oordeel vellen, ja ja zeg het maar, ben je ziek, zie je het niet meer zitten pa, of een ander misschien, je eigen buurman, of een vriend, je zegt het maar mijn kind, dit is onze Strijd, tegen de Tijd van eenzaam- en verdraagzaamheid. Leer ermee om te gaan, naast elkaar te staan,
luister een naar elkaar en hou van hem/of haar Maar weet één ding,
die Strijd, tegen die Eenzaam- en verdraagzaamheid, in deze Tijd..
is te overwinnen, als je maar weet waar te beginnen.
Deze tekst is geschreven door Elisabeth.
1 reactie op dit bericht
Deze Tijd
in de moeilijkste tijd van mijn leven, zie een andere naam eronder staan, maakt mij niet uit iets te delen, maar ook de naam te stelen gaat mij te ver.
Deze tijd, die strijd .. die ik moest vechten, was na een tijd vol fobieen
vol pijn, verdriet, die tijd die hier bedoeld is/was, stierf mijn moeder in een tijdsbestek van 4 uur,ik stond ineens alleen met al mijn fobieen, en verdriet
Ik moest verder, terwijl ik geen seconde alleen durfde te ademen,
die strijd die bij mij toen aankondigden was bovenstaand
Deze strijd van deze tijd in eenzaamheid.. ik was allen, heb gevochten, dit gedicht is geschreven midden in de nacht, als ik niet durfde te slapen, bang voor de pijn voor morgen, weer die strijd die ik alleen moest gaan, met een traan zit in nu te lezen, dat deze strijd mij niet eens is gegund
maar misbruikt is door een ander
Ik hoop dat je in vrede iets aan deze woorden mocht hebben, waarschijnlijk heb je deze stilletjes meegenomen ven een msn groep
onder mijn bheer, of van die enkele vriend die mij toen heeft geholpen,
omdat ik niet met internet overweg kon gaan
voel me nu weer een beetje alleen staan, in de kou,
zomaar zonder een enkel woord toen ik het nodig had
heb ik mijn verdriet verwerkt, voelde me versterkt
nu weer valt die traan over mijn wangen..
Weer die verdomde strijd, van deze tijd,
in eenzaamheid, zonder een woord van spijn
meegenomen
dank je voor je medeleven, had dit even gevraagd, toen je het meenam
hier naar toe..
een glimlach had voor mij toen zoveel betekent
weet wat je doet in t vervolg..
kan pijn doen
er is nog een gedicht over het overlijden van mijn moeder
die wordt gebruikt bij crematie van honden
Deze tijd, word onze strijd in heftigheid misbruikt
doorgegeven, die traan, blijft bestaan
au