Vakantie

Vaderdag

Wat maakt mij een gulle gever
Waarvan hou jij het meest
Een stropdas of misschien jenever
Of een boek dat je nooit leest

Nee, ik geef jou enkel woorden
En ik hoop dat je ze onthoudt
Want ik wil dat je voor altijd weet
Hoeveel je dochter van je houdt

Dit zegt meer dan duizend dingen
Die allemaal al eens zijn bedacht
Uit het hart zomaar wat zinnen
Lijken simpel, maar zo vol kracht

Laat mij trots zijn, op mijn vader
Sterk of zwak, glimlach of traan
Het maakt niet uit, jij bent mijn vader
Ik ben trots, ik draag jouw naam

Gedicht voor moederdag.

Bedankt lieve moeder

Voor het licht dat je ons hebt gegeven

Voor de zorg ons omweven

Voor de toewijding alom

Voor alle kleuren van de zon

Want jij mijn liefste moeder

Jij hebt ons van jouw leven

Het mooiste stuk gegeven

Jij gaf ons zoveel dingen

Het sterke en het broze

De glimlach in je ogen

Het blije en je dromen

De hoge regenbogen

Toon Hermans


Voor alle lieve moeders

Dagen waarover wij ons niet ongerust hoeven te maken.

Er zijn iedere week twee dagen waarover wij ons niet ongerust moeten maken; twee dagen die vrij zouden moeten zijn van angst en bezorgdheid.

Een van deze dagen is Gisteren, met al zijn vergissingen en zijn zorgen, zijn gebreken en zijn flaters, zijn pijnen en zijn smarten

Geen geld ter wereld kan Gisteren terugbrengen.

We kunnen geen enkele daad van Gisteren herdoen.

Wij kunnen geen enkel woord dat wij hebben uitgesproken, doen verdwijnen.

Gisteren is in de eeuwigheid.

De andere dag waarover wij ons niet moeten verontrusten is Morgen

Met zijn mogelijke ongelukken, zijn lasten, zijn wonderlijke beloften, en misschien zijn teleurstellingen.

Voor wat Morgen betreft kunnen we niets doen. Morgen zal de zon opgaan in al haar pracht, of schuilgaan achter dikke wolken. Maar opkomen zal ze.

Tot zij opgaat, behoort Morgen ons niet toe.

Want Morgen is nog niet aangebroken.

Er blijft ons slechts één dag over: Vandaag.

Ieder menselijk wezen kan het hoofd bieden aan de strijd van één enkele dag.

Het is slechts dan, wanneer wij er de lasten aan toevoegen van die twee geduchte eeuwigheden – Gisteren en Morgen – dat wij onszelf ontmoedigen.

Het is niet de ondervinding van Vandaag welke ons naar de zwakzinnigheid voert.

Neen het zijn enkel de wrok en de bitterheid over wat Gisteren gebeurde, of de vrees van wat Morgen kan brengen.

Laten wij daarom ons best doen om slechts één dag tegelijk te leven:Vandaag.

Op    http://www.hmh.org/minisite/butterfly/ kan u alles over dit project lezen.

Het gedicht wil ik jullie ook niet onthouden:

 Der Schmetterling (de vlinder)

Het was de laatste, de allerlaatste

Hij was zo rijk, zo stralend, zo verblindend geel.

Het was net een traan van de zon

Die verzengt tegen een witte steen.

Zo'n schittering van geel,

Vloog onbelemmerd de hoogte in,

Weg, ik weet het zeker, omdat

Hij onze wereld vaarwel wilde kussen.

Zeven weken woon ik hier,

Opgesloten in dit ghetto;

Ik heb de paardenbloemen naar me zien reiken,

En de witte kastanjebloesems op de binnenplaats

Maar een andere vlinder heb ik nooit meer gezien.

Die vlinder was de laatste, want

Er leven geen vlinders hier in Terezin

 Door Pavel Friedmann geschreven in het concentratiekamp van Terezin of Theresienstadt -een klein stadje ten noorden van Praag- in 1942 toen hij daar opgesloten zat. Hij verbleef er van 1942 tot 1944. Hij overleed op 23-jarige leeftijd op 29 september 1944 in Auschwitz. Zinloos. Dit gedicht is in Tsjechië erg bekend en staat daar symbool voor het anti-oorlog / anti-geweld idee zoals bij ons bijvoorbeeld het boek van Anne Frank

Gewoon omdat Ik van je hou!

Lieve vriend.
Hoe gaat het? Ik moest je gewoon even een brief schrijven om je te vertellen hoeveel ik om je geef.
Ik zag je gisteren toen je praatte met je vrienden. Ik wachtte de hele dag in de hoop dat je ook met mij Wilde praten.
Ik heb je een zonsondergang gegeven om de dag af te sluiten en een koel briesje en ik wachtte. Maar je kwam niet, het deed me pijn. Maar ik hou nog steeds van je omdat je mijn vriend bent.
Ik zag je slapen vannacht en had het verlangen om je wenkbrauw aan te raken dus liet ik wat maanlicht op je gezicht schijnen. Opnieuw wachtte ik om naar beneden te komen, zodat we konden praten. Ik heb jou zoveel te geven!
Je werd wakker en haastte je naar je werk. Mijn tranen waren in de regen. Als je maar naar me wilde luisteren! Ik hou van je! Ik probeer het je te vertellen in de blauwe luchten en het rustige groene gras.
Ik fluister het in de bladeren in de bomen en toon het in de kleuren van de bloemen; ik schreeuw het je toe in de bergstromen, geef de vogels liefdesliedjes te zingen. Ik kleed je met warme zonneschijn en parfumeer de lucht met natuurlijke geuren.
Mijn liefde voor jou is dieper dan de oceaan en groter dan het grootste verlangen in je hart.
Vraag het me! Praat met me! Vergeet me alsjeblieft niet! Ik heb zoveel met je te delen! 
Ik zal je niet verder ophouden. Het is JOUW beslissing! Ik heb jou gekozen en ik zal wachten omdat ik van je hou.
Je vriend, 
Jezus.

VROLIJK PASEN !

Week van de vrijwilliger.

Wij hebben mensen nodig.

Gepassioneerden, durvers, mensen uit één stuk

die hun gegeven woord in daden gestalte geven.

Die zacht en sterk zijn tegelijk, partners, vrienden en vriendinnen door storm en regenweer.

Wij hebben mensen nodig

die spontaan en volhardend

stappen zetten om vreemd tot vriend te maken, multiculturele mensen in hart en nieren.

Wij hebben mensen nodig

die kansen creëren voor wie ervan verstoken blijft, hier en wereldwijd.

Die niet ophouden tot de grote droom verwezenlijkt wordt.

Wij hebben mensen nodig

die leven uit één stuk,

met hart en ziel en lichaam aan elkaar verbonden;

die niet leven aan de oppervlakte, maar putten uit een diepe bron.

Die weten dat de mens niet machtig, niet maakbaar is

En zich laten drijven op een stroom van vertrouwen.

Deze mensen hebben we broodnodig.

Dat wij zo’n mensen kunnen zijn.

Uit KAV boekje maand maart: Vrouw en wereld

Hilde Van Putten uit Ademhalen de wereld rond.

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten
Bij God mogen zij wonen
daar waar geen pijn kan komen
De mensen van voorbij
zijn in het licht, zijn vrij

Een goede raad!!!!

Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Als je het noodlot zult ontmoeten
Kun je het nooit meer doen
Ga nooit weg zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn.

Mijn plekkie

Ooit was ik een kind, verdrietig en alleen.
liep weg van huis, niemand wist waarheen.
Ook ik wist t niet ,ik was nog zo klein.
ik wist alleen, dit doet zo'n pijn.
Niemand hield van mij, mijn ouders zijn niet blij met mij.
Ik rende er op los, daar stond ik, voor het grote bos.
Het bos, ik kwam er vaker met mijn ouders,
soms nog even bij pa op zijn schouders.
Op die bewuste dag, ik wist ‘t even niet meer,
ik was 9 of 10, kon het allemaal niet meer overzien.
Vermoeid ging ik zitten, keek om mij heen,
deze plek kende ik niet, ik voelde mij dubbel alleen.
Met mijn knuffel dicht tegen me aan,
liet ik mijn traantjes gaan.
Niemand die mij horen kon of zien,
had zo'n verdriet, ik huilde voor 10.
Uren hebben zij naar mij gezocht,
zich gewrongen in elke bocht.
Ik hoorde ze wel, maar dacht,
Ga maar weg, laat mij alleen,
zoek maar een kind dat steeds maar lacht.
Nu jaren later, is dit nog steeds MIJN plekkie,
mijn plekkie waar niemand iets van weet.
Daar trek ik mij terug, daar kan ik mij uitten,
als het nodig is , huilen, tranen met tuiten.

Leven

Leven, dat is allebei je armen zo hoog mogelijk

In de lucht steken en hardop lachen

En rondom jou kijken en je zielsgelukkig voelen.

Leven,

Is bewust voelen dat je er bent,

is na een flinke inspanning, eens heerlijk uitblazen

maar toch blij zijn om wat je gepresteerd hebt.

Leven,

Dat kun je pas als je jezelf aanvaardt

en je daarmee tevreden bent,

en de onnodige problemen uit de weg gaat.

Leven,

Kun je pas samen met anderen bij wie jij je thuisvoelt.

Dan pas kun je zeggen: Ik leef!

Ik brand vanavond mijn kaars,

voor allen voor wie dat nodig mocht zijn.

Voor elk mens geslagen door verdriet en pijn.

Voor het slachtoffer van het zinloos geweld.

En voor beide moeders aan wie het is verteld.

Voor de verslaafde en zichzelf verkopende medemens.

Wat ik zo graag een ander leven toe wens.

Voor de vluchteling die bang en ontheemd zijn land verlaat.

Te gast is in dit land en geconfronteerd wordt met racistische haat. Voor het zwerverskind in de sloppen wijken

etend van bergen vuil , lijm snuivend en ziek

grijnzend staar je via televisie me aan,

en ik voel dat ik me als mens zo schaam.

Voor de dwaze moeders in dat andere land

ik bid voor uw kruistocht en reik u mijn hand.

Voor een ieder die angst verdriet heeft of pijn

laat mijn lichtje u gids zijn.

Soms is het geloven in Hem zo moeilijk en ongrijpbaar,

maar zie hij gaf ons elkaar.

Hoor mijn kerstwens moslim, christen, boeddhisten of jood

vergeet de haat en het strijden tot de dood.

Laten we leven als mens leven voor en vooral met elkaar.

Ik wens u mooie Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar.

In de draaimolen van 't leven

heeft men misschien maar heel even stilgestaan

bij iemands anders leed, en 't al heel snel naar het verleden gleed!

Maar nu met deze speciale dagen

gaat men zich wel weer afvragen?

Ben ik iemand vergeten?

Om mijn beste wensen te laten weten!

Maar lieve mensen,

er zijn meer van die dagen

dat een medemens

om wat aandacht zal vragen.

Maar dan ziet men hen niet staan,

dan is men met z'n eigen leven begaan.

 Zou het niet mooi zijn om

een ander meer aandacht te geven,

in ons zo'n korte mensenleven?

Zonder alleen op bijzondere feestdagen aandacht te schenken!

Is dat niet mooi om in het nieuwe jaar

Hoeveel woorden had je nodig om te weten wat ik voel,
Hoeveel knuffels moest je hebben voor vertrouwen.
Hoeveel strelingen erbij voor dat enige gevoel,
Hoeveel had je nodig om van mij te houden.

Hield mijn twijfel jou gevangen in een angstig idee,
Dat ik op een dag niets meer om jou zou geven.
Ach, misschien was ik heel stiekem wel het bangst van alle twee,
Voor hoe het is om zonder ons te moeten leven.


Hoeveel zinnen had je nodig om te weten wat ons bind,
Dat je blindelings op mij zou kunnen bouwen.
Hoeveel armen om je middel als de puurheid van een kind,
Dat niet bang is om van iemand echt te houden.


Want ik hield zoveel meer van jou dan ik je toen kon zeggen,
Ik gaf meer om jou dan wat ooit je hebt geweten.
Het is nu voorbij, er valt nu niets meer uit te leggen,
Wat morgen had gebracht, behoort nu tot verleden.

Sint leest het briefje
met maar één wens
Het papier
is nog nat
van tranen
Sommige letters
zijn uitgelopen
De oude ogen
worden vochtig
terwijl hij
verder leest
Dit lieve kind
wenst maar
één ding
Sint leest het
nu al
voor de derde keer
Hoe moet hij
het zeggen
zo moeilijk
uit te leggen
Het hoort
bij het leven
Hij kan het kind
zijn moeder
niet teruggeven

Ik ben een man en dat is een geluk
Ik doe niet hysterisch al heb ik het druk
Ik verspil niet mijn leven met 'wat moet ik aan'
Kan zonder depressie van de weegschaal af gaan
Ik gooi dingen weg, heb geen spullen teveel
En als iets kapot is dan maak ik het heel
Parkeren is easy; gewoon in 1 keer
En we doen wel hetzelfde, maar ik verdien meer

Ik ben een man en denk logisch na
Ik leef niet op light-drank en drie blaadjes sla
Als ik ergens heen loop weet ik de weg terug
Ik maak van een olifant in no time een mug
En al deel ik met duizenden vrouwen het bed
Ben ik juist de man, i.p.v. een slet
Als ik zeg dat ik klaar ben dan kunnen we gaan!
En tijdens het plassen kan ik blijven staan!

Ik ben een man ja, dat doet me plezier
Ik wordt niet dronken van 10 glazen bier
Ik weet wat 'buitenspel' is, daarom geef ik een brul
want voetbal is passie en de scheids is een lul
Publiekelijk huilen dat doe ik dus nooit
He,ik kan het vangen als iemand iets gooit
En ik hoef niet te baren dus geen centje pijn
IS HET NIET GEWELDIG OM EEN MAN TE ZIJN !!!

Afscheid

Als twee grote bruine ogen je vragen,
"help me, ik voel me niet zo fijn."
Mag je dan, omdat je voelt 'dit is het einde',
egoïstisch zijn?

Als je van de dokter hoort: "Dit komt nooit meer goed,"
en hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen
egoïstisch zijn?

Als twee lieve, bruine ogen zich sluiten gaan voorgoed
en je zonder hem naar huis toe moet.
Met de riem in je hand en een hart vol pijn...
Nee, ik mag niet egoïstisch zijn!

Jarenlang van hem genoten,
elke dag was het een feest.
En in al die fijne jaren,
is hijzelf nooit egoïstisch geweest!

Rozen, zijn onvervangbaar,
Rozen, zijn uniek,
Rozen, zijn de eerlijkheid waar,
En klinken als muziek.
Rozen, ruiken naar liefde en geluk,
en proeven, naar het mooie wat men ziet.
Ze kunnen nooit stuk, want ja,
Rozen, verwelken niet

Rozen, helen wonden,
Rozen, zijn bijzonder,
Rozen, zijn door de ziel gevonden,
En men kan niet meer zonder.
Rozen, geef je niet zomaar,
Alleen als iemand het écht verdient.
En mijn rozen zijn voor haar,
Want rozen, verwelken niet.

Rozen, zitten in haar hart,
Rozen, heeft zij om zich heen,
Rozen, geven wij haar,
Voor haar, en haar alleen.
Rozen kunnen tachtig dingen,
Maar dat valt hierbij in het niet.
Want háár rozen, zijn voor eeuwig,
En rozen, verwelken niet.

Dwalend in mooie herinneringen

denk ik weer aan de tijd van weleer

maar helaas zijn jullie niet meer

Twee engelen zweven door mijn herinneringen

Overal en altijd zal ik aan jullie denken

Als ik s' avonds naar de hemel kijk

en de lucht staat vol sterrenpracht

denk ik weer even terug aan die mooie tijd

en zie ik weer jullie stralende lach

Herinneringsvol loop ik dan naar binnen

en weer houdt de maan de wacht

en zeg dan zacht dank je lieve engelen

'k wens je te rusten en slaap zacht...

Ontvangen per mail van Jacqueline