Gillen!
Soms zou ik willen,
dat ik eens keihard kon gillen.
Zonder geluid, alles eruit.
Niemand die me kon horen,
om zich aan me te storen.
En toch bevrijd van alle haat en nijd,
die diep van binnen in je blijft groeien.
Wachtend op het moment,
dat je gaat bloeien.
Om je vervolgens weer in te halen op het
moment dat je graag zou stralen.
Stralen van geluk.
Weer brengt het je van je stuk,
't zit er nog steeds.
Net alsof het nooit is weggeweest.
Twee stappen vooruit en één terug,
was dit alles maar achter de rug.
Vallen en opstaan en wederom
maar gewoon weer doorgaan.

