Archief

Op    http://www.hmh.org/minisite/butterfly/ kan u alles over dit project lezen.

Het gedicht wil ik jullie ook niet onthouden:

 Der Schmetterling (de vlinder)

Het was de laatste, de allerlaatste

Hij was zo rijk, zo stralend, zo verblindend geel.

Het was net een traan van de zon

Die verzengt tegen een witte steen.

Zo'n schittering van geel,

Vloog onbelemmerd de hoogte in,

Weg, ik weet het zeker, omdat

Hij onze wereld vaarwel wilde kussen.

Zeven weken woon ik hier,

Opgesloten in dit ghetto;

Ik heb de paardenbloemen naar me zien reiken,

En de witte kastanjebloesems op de binnenplaats

Maar een andere vlinder heb ik nooit meer gezien.

Die vlinder was de laatste, want

Er leven geen vlinders hier in Terezin

 Door Pavel Friedmann geschreven in het concentratiekamp van Terezin of Theresienstadt -een klein stadje ten noorden van Praag- in 1942 toen hij daar opgesloten zat. Hij verbleef er van 1942 tot 1944. Hij overleed op 23-jarige leeftijd op 29 september 1944 in Auschwitz. Zinloos. Dit gedicht is in Tsjechië erg bekend en staat daar symbool voor het anti-oorlog / anti-geweld idee zoals bij ons bijvoorbeeld het boek van Anne Frank

Gewoon omdat Ik van je hou!

Lieve vriend.
Hoe gaat het? Ik moest je gewoon even een brief schrijven om je te vertellen hoeveel ik om je geef.
Ik zag je gisteren toen je praatte met je vrienden. Ik wachtte de hele dag in de hoop dat je ook met mij Wilde praten.
Ik heb je een zonsondergang gegeven om de dag af te sluiten en een koel briesje en ik wachtte. Maar je kwam niet, het deed me pijn. Maar ik hou nog steeds van je omdat je mijn vriend bent.
Ik zag je slapen vannacht en had het verlangen om je wenkbrauw aan te raken dus liet ik wat maanlicht op je gezicht schijnen. Opnieuw wachtte ik om naar beneden te komen, zodat we konden praten. Ik heb jou zoveel te geven!
Je werd wakker en haastte je naar je werk. Mijn tranen waren in de regen. Als je maar naar me wilde luisteren! Ik hou van je! Ik probeer het je te vertellen in de blauwe luchten en het rustige groene gras.
Ik fluister het in de bladeren in de bomen en toon het in de kleuren van de bloemen; ik schreeuw het je toe in de bergstromen, geef de vogels liefdesliedjes te zingen. Ik kleed je met warme zonneschijn en parfumeer de lucht met natuurlijke geuren.
Mijn liefde voor jou is dieper dan de oceaan en groter dan het grootste verlangen in je hart.
Vraag het me! Praat met me! Vergeet me alsjeblieft niet! Ik heb zoveel met je te delen! 
Ik zal je niet verder ophouden. Het is JOUW beslissing! Ik heb jou gekozen en ik zal wachten omdat ik van je hou.
Je vriend, 
Jezus.

VROLIJK PASEN !

Week van de vrijwilliger.

Wij hebben mensen nodig.

Gepassioneerden, durvers, mensen uit één stuk

die hun gegeven woord in daden gestalte geven.

Die zacht en sterk zijn tegelijk, partners, vrienden en vriendinnen door storm en regenweer.

Wij hebben mensen nodig

die spontaan en volhardend

stappen zetten om vreemd tot vriend te maken, multiculturele mensen in hart en nieren.

Wij hebben mensen nodig

die kansen creëren voor wie ervan verstoken blijft, hier en wereldwijd.

Die niet ophouden tot de grote droom verwezenlijkt wordt.

Wij hebben mensen nodig

die leven uit één stuk,

met hart en ziel en lichaam aan elkaar verbonden;

die niet leven aan de oppervlakte, maar putten uit een diepe bron.

Die weten dat de mens niet machtig, niet maakbaar is

En zich laten drijven op een stroom van vertrouwen.

Deze mensen hebben we broodnodig.

Dat wij zo’n mensen kunnen zijn.

Uit KAV boekje maand maart: Vrouw en wereld

Hilde Van Putten uit Ademhalen de wereld rond.

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten
Bij God mogen zij wonen
daar waar geen pijn kan komen
De mensen van voorbij
zijn in het licht, zijn vrij

Een goede raad!!!!

Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Als je het noodlot zult ontmoeten
Kun je het nooit meer doen
Ga nooit weg zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn.

Mijn plekkie

Ooit was ik een kind, verdrietig en alleen.
liep weg van huis, niemand wist waarheen.
Ook ik wist t niet ,ik was nog zo klein.
ik wist alleen, dit doet zo'n pijn.
Niemand hield van mij, mijn ouders zijn niet blij met mij.
Ik rende er op los, daar stond ik, voor het grote bos.
Het bos, ik kwam er vaker met mijn ouders,
soms nog even bij pa op zijn schouders.
Op die bewuste dag, ik wist ‘t even niet meer,
ik was 9 of 10, kon het allemaal niet meer overzien.
Vermoeid ging ik zitten, keek om mij heen,
deze plek kende ik niet, ik voelde mij dubbel alleen.
Met mijn knuffel dicht tegen me aan,
liet ik mijn traantjes gaan.
Niemand die mij horen kon of zien,
had zo'n verdriet, ik huilde voor 10.
Uren hebben zij naar mij gezocht,
zich gewrongen in elke bocht.
Ik hoorde ze wel, maar dacht,
Ga maar weg, laat mij alleen,
zoek maar een kind dat steeds maar lacht.
Nu jaren later, is dit nog steeds MIJN plekkie,
mijn plekkie waar niemand iets van weet.
Daar trek ik mij terug, daar kan ik mij uitten,
als het nodig is , huilen, tranen met tuiten.

Leven

Leven, dat is allebei je armen zo hoog mogelijk

In de lucht steken en hardop lachen

En rondom jou kijken en je zielsgelukkig voelen.

Leven,

Is bewust voelen dat je er bent,

is na een flinke inspanning, eens heerlijk uitblazen

maar toch blij zijn om wat je gepresteerd hebt.

Leven,

Dat kun je pas als je jezelf aanvaardt

en je daarmee tevreden bent,

en de onnodige problemen uit de weg gaat.

Leven,

Kun je pas samen met anderen bij wie jij je thuisvoelt.

Dan pas kun je zeggen: Ik leef!

Ik brand vanavond mijn kaars,

voor allen voor wie dat nodig mocht zijn.

Voor elk mens geslagen door verdriet en pijn.

Voor het slachtoffer van het zinloos geweld.

En voor beide moeders aan wie het is verteld.

Voor de verslaafde en zichzelf verkopende medemens.

Wat ik zo graag een ander leven toe wens.

Voor de vluchteling die bang en ontheemd zijn land verlaat.

Te gast is in dit land en geconfronteerd wordt met racistische haat. Voor het zwerverskind in de sloppen wijken

etend van bergen vuil , lijm snuivend en ziek

grijnzend staar je via televisie me aan,

en ik voel dat ik me als mens zo schaam.

Voor de dwaze moeders in dat andere land

ik bid voor uw kruistocht en reik u mijn hand.

Voor een ieder die angst verdriet heeft of pijn

laat mijn lichtje u gids zijn.

Soms is het geloven in Hem zo moeilijk en ongrijpbaar,

maar zie hij gaf ons elkaar.

Hoor mijn kerstwens moslim, christen, boeddhisten of jood

vergeet de haat en het strijden tot de dood.

Laten we leven als mens leven voor en vooral met elkaar.

Ik wens u mooie Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar.

In de draaimolen van 't leven

heeft men misschien maar heel even stilgestaan

bij iemands anders leed, en 't al heel snel naar het verleden gleed!

Maar nu met deze speciale dagen

gaat men zich wel weer afvragen?

Ben ik iemand vergeten?

Om mijn beste wensen te laten weten!

Maar lieve mensen,

er zijn meer van die dagen

dat een medemens

om wat aandacht zal vragen.

Maar dan ziet men hen niet staan,

dan is men met z'n eigen leven begaan.

 Zou het niet mooi zijn om

een ander meer aandacht te geven,

in ons zo'n korte mensenleven?

Zonder alleen op bijzondere feestdagen aandacht te schenken!

Is dat niet mooi om in het nieuwe jaar