Ik voel de hitte
in mij omhoog kruipen
de sleet zit in mijn kuiten
de strijk blijft staan
tijdelijk dan

voel me bevrijd
geniet
toch is nog niet alles goed
het roept
de kramp komt op
maar gaat weer liggen.

 

Ouder worden gaat gepaard met gebreken
het leven wordt hels
we kunnen er niet langs kijken

Het is als een blinde vlek
die verdwijnt niet vanzelf
en we zijn maar leken

doktoren die moeten weten
je leeft op het scherpst van de snede
geef het nooit op, maar vergeef je...

 

 

Als waarden verdwijnen
de zon niet wil schijnen
je het leven in het niets ziet verdwijnen

Is het tijd om op te staan
een wereld van overvloed
binnen te gaan...

Het zwaard
van de nacht
doorklieft zware
gedachten

gooit roet
in het eten
van zwarte
krachten

zoals Hij
eens een zee
beval te
wijken

gaat de tijd
dat ook doen
tot verbijstering
Zijns gelijken...

Als de lente komt
de vogels het hoogste lied zingen
gaan wij terug
naar daar waar het goed is

licht en leven doet je beven
donkere nachten breken
de balans herstelt zich

het leven in je komt terug
en alle zin
in veelvoud...

De nachtwind blaast over het verleden
fluisterend vanaf hoge pieken
galmen stemmmen als echo door de kou
als het laatste oordeel komt

bont gekleurd is de stoet
die naar de hemel trekt
en de gloed die hun wenkt
met kleuren puur en rein

zo zal het woord zijn
dat valt op een tijdstip
wanneer heden en verleden samen komen
in een verlossend uur...

De ijzige kou in het land
vriest buiten winters aan elkaar
doch in onze harten verwarmt
het licht van de Heer
dat voor ons zwicht...