winterse kou

Leven, ik heb je lief
zonder jou
was ik er niet

toch ben ik het beu
verder te gaan
zonder...

ik heb je
maar zweef
zonder vleugels...

In de ronding van mijn ziel
weerkaatst de echo van pijn
een diep verlangen naar het een zijn

ik proef de spiegel van je ziel
en grof schuurt het geweten
in gaten van herinneringen

balancerend op puinhopen van genot
houdt de geest geen gelijke tred
met deze draaimolen,die leven heet...

Als illusie leef jij verder in mijn dromen
het warme koesterend
in eeuwige tijdstromen

in de koudheid van de nachten
koester ik warme gedachten
vervlogen idealen

maar kom eens ook daarboven
als ziel van vlees en bloed
waar jij mij weer ontmoet...

Steek de hand in eigen boezem
jij laat mij gaan
als een samaritaan

leven is lijden, spijt
vergeten wat eens was
zonder tijd

proeven en slikken
zonder achteruit
te blikken

mijn hand zoekend
heeft berouw
om jou...

Op de deinende golven bewegen twee lichamen ritmisch
vullen elkaar aan als eb en vloed
een tentoongespreide overmoed

doet verlangen naar meer van dit hartstochtelijk goed
een intens gevoel van liefde vloeit mee
en overstijgt zelfs het menselijk verlangen voorgoed

ik pijnig mijn hersencellen
hoe komt het, dat ik dit liefdesspel
zo intens kon beleven
mij zo volledig over kon geven...

is er iets veranderd
nadat ik op roze wolken zweefde
en niet meer in staat was
met hem samen te leven?