Naar de inhoud

moonwoman

gedichten
akke.beakke.be
willekeurige verzameling

dichtmicrobe

Zo tegen middernacht begint het te kriebelen
de dichtmicrobe waardoor ik besmet raak
sluimerend neemt zij mij helemaal
tot ik het licht zie, en een nieuw gedicht geboren wordt...


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door lazey om 00:00 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Mijn kind

In de stilte van de nacht
komen de gedachten weer
over het leven van weleer
zo naief en onbezonnen
met potentieel zo onontgonnen

als ik je aankijk
weet ik waarvoor ik leef
en liefde geef
jij mijn kind
bent zo onbevangen
als een frisse lentewind
jouw liefde verwarmt mijn gemoed
en ik schonk jou mijn liefde voorgoed

zolang jij en ik
positief met elkaar omgaan
kan er niets verkeerd gaan
ik wens je een lang en gelukkig leven
waarin je veel liefde aan anderen mag geven.


radiouitzending 28 dec door Jan van Veen...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door lazey om 00:00 Reageer op dit bericht

hij

Vol van verlangen

kom je mijn hart weer verwarmen

soms doe ik een gooi naar de sterren

dan gebeurd er iets

waarvan ik voel

het is voorbestemd

en voel dan de innerlijke gids

als een intense kracht

mijn wil is in jouw handen als was

jouw lijf, als een bron

van energie en liefde…

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door lazey om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

morgenstond

De morgen blond en onbevangen
verwisselt momenten van verlangen
naar bloot ochtendrood, zonder vervolg

wijzer dan uren die verstrijken
glijdt mijn vinger door je haren
om dan met een leeg gevoel terug te keren

wij voelen ons God, zodra het verlangen zich laat horen...
en niemand, maar dan ook niemand
kan ons ooit van dit hemels gevoel beroven.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door lazey om 22:50 Reageer op dit bericht

boerderij

Mijn gedachten dwalen door de omgeploegde velden
de zaadjes in de grond voor een nieuwe zomer
het wandelpad waar ik vaker wandelde,fietste
de vogels in de ruisende populieren
waarvan de bladeren met bergen in de wei vallen
het groene,knarsende tuinhek van staal
alles buiten het huis,spreekt zijn eigen taal
een van verlangen naar vergane zaken
die taal noch teken geven,maar toch het hart raken.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door lazey om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Meer van moonwoman

↑ Terug naar de berichten