Maan

De nacht baalt
ochtend overvalt
beladen
is het woord

de krekels onhoorbaar
de drang onverstoorbaar
geladen
de atmosfeer

waarom...
een lied van toen
zingt over
scheuren in het leven.

Gespannen doet het weergaloze pijn
vermalen de herinneringen in het weerloze zijn

mijn hart verliest veerkracht
de wilskracht taai

hoe fraai versiert
het leven de pijn...

Wanneer woorden
geen gaten meer vullen
is het tijd te gaan
alles te laten staan

de stilte doet het woord
mijn gevoel onverhoord
het huis eens vol weer leeg en hol
mijn hoofd tolt

waar is de waarheid van weleer
die wij samen vereerden
verworden van eenheid
tot alledaagsheid.

Soms zijn gevoelens als water
waar je in verdrinkt
net op het moment
dat je het niet verwacht

onmeetbare gedachten in tijden
doen een nieuw leven ontstaan
zij zijn voor je een soort omhulsel
als een tweede huid

duurzaam en licht van gewicht
zitten ze soms krap
in de duisternis
als je jouw evenwicht kwijt bent.

O schiereiland in de zee
wat draagt gij een last mee
een onnoemelijke schuld
van menselijk potentieel

zij schuwt uw bergen en dalen
wil er graag verdwalen
met wanhoopsdaden
het mooie neermaaien

wat hebt gij door  mensenhanden geleden
een natuur zo kapotgereten
de slachtoffers erbij
maken van uw landschap een dodenbrij...

Wanneer jouw daden de dag verblinden
ga ik de stroom van jouw liefde af
met open ogen en hart omarmen
wat jij steeds aan genegenheid gaf

nu de nacht en de rust ons overvalt
voel ik de stilte van jou in mij
mijn gevoelens worden oceanen
waar jij je thuis voelt, onbevangen...

Wanneer gevoelens van pijn verdwijnen
oude verlangens opnieuw verschijnen
denk ik weer in jou te verdwijnen

de liefde smelt met tijd en stond
en in mijn dagboek staat
met grote letters hoeveel ik van je houd

jij en ik voor eeuwig staat in onze harten geschreven
doch de tijd staat niet stil
willens en wetens willen wij het soms vergeten

dan bloedt mijn hart op tijd en stond
het verleden laat niet los
klauwend in het vlees van de nieuwe morgen...

Gelaatstrekken van cement
de fietslust getemd, op vaderdag in Nederland
ik stond bij je graf
zag dat het goed was

frisse nieuwe bloemen
als hadden ze mij verwacht
mijn lichaam uitgeblust
nergens met die hitte een waterkraan

mijn brein kon de pijn nog net aan
blij dat ik op deze dag
toch nog aan je graf kon staan
per fiets wel te verstaan.

Met woordeloos gefluister
 onttrek ik krachten aan het duister
het breken van de golfstroom in mijn hart
verzacht de wereldlijke smart
de innerlijke waarheid
sterft en een nieuwe groeit
waar helderheid heerst
 je meermaals bent geweest.