Archief

Wegens tekort aan tijd hadden de leerlingen geen amulet kunnen ineen knutselen.
En bovendien moesten de vrijgeleides nog uitgedeeld worden…
Daarom werd na de les in een kort onderling overleg beslist om op vrijwillige basis tijdens de speeltijd weer samen te komen in ons klaslokaal om dan het persoonlijke amulet te maken.
Leerlingen die in de onmogelijkheid waren, zouden hun vrijgeleides en het gerief dat zij dachten nodig te hebben om hun amulet te vervaardigen, tijdens de namiddagpauze mogen afhalen en meekrijgen naar huis ( en de amulet als “huistaak” maken ).

Toen ik, na een hapje eten in het schoolrestaurant, tijdens de middagpauze weer het klaslokaal opende, stonden er al 11 leerlingen ongeduldig te wachten.
Het licht werd ontstoken...
Nadat zij een aantal afbeeldingen van amuletten bekeken en allerlei benodigdheden verzameld hadden, werd er met de nodige animo van start gegaan. Zij hadden er duidelijk zin in…

Een goed kwartier later werd er op de deur geklopt en kwamen nog 3 “thuisetertjes” vol enthousiasme de groep vervoegen.
Zij hadden hun middagmaal in record tempo genuttigd en hun ma / pa ervan overtuigd dat ze absoluut direct naar school terugwilden.
Eén leerling kon niet aanwezig zijn, maar kwam zijn gerief nadien afhalen.

De sfeer in de groep was prima, er werd met plezier gewerkt en iedereen was bereid om een ander een handje toe te steken als bvb. bleek dat pluimpjes tussen kralen vastknopen met elastiekdraad niet zo vlot lukte…

Terwijl zij druk bezig waren, deelde ik al de persoonlijke vrijgeleides uit en legde uit wat de bedoeling ervan was.
Iedere leerling moest tijdens de zoektochtactiviteiten op het schooldomein ten allen tijde die “documenten” bij zich dragen en ze op verzoek aan alle onderwijzend personeel kunnen tonen.
[ Indien zij de vrijgeleides niet kunnen tonen, wordt hun aanwezigheid beschouwd als onwettig en illegaal. Zij mogen dan niet langer deelnemen aan de zoekactiviteit van dat moment en worden onmiddellijk teruggestuurd naar hun thuisbasis, zijnde ons klaslokaal. ]
Ook hun zelfgemaakte amulet moest tijdens de uitstappen ( als extra bescherming ) gedragen worden.
Na wat heen en weer gevraag en antwoord scheen iedereen het duidelijk begrepen te hebben.

De amuletten zagen er “fantastisch” uit…
En morgen moesten zij er voor ’t eerst alleen op uit.
Eenieder was geweldig nieuwsgierig. Wat zou het worden?

Op zoektocht in ’t heden, terug naar het verleden of op weg naar de toekomst…?

Vrijdag het 2^de lesuur...

Zodra alle leerlingen verzameld waren in ons klaslokaal kregen zij de keuze tussen 3 opdrachten. Dat hield natuurlijk in dat de groep zich moest opsplitsen in 3 aparte groepjes.
Nadat zij de opdrachten gelezen hadden, werden er spontaan keuzes gemaakt, want sommige leerlingen hadden immers reeds vooraf wat informatie verzameld ( vnl. over de werking van het diafragma ) en wilden daarover graag bijkomende uitleg krijgen.

De samenstelling stond vast, iedereen wist goed waaruit de opdracht bestond en in hun handen hadden zij schrijfgerief en papier, alsook hun amulet en vrijgeleides klaar.
Zij mochten vertrekken...  het onbekende tegemoet.

Dit stond op hun opdrachtenblad:

Om deze opdracht uit te voeren, moeten jullie zelfstandig op pad...
de toekomst tegemoet!

Jullie gaan vandaag op klasbezoek in de secundaire afdeling van het Kon. Atheneum.

Vooraleer te vertrekken kiest iedere groep in onderling overleg één opdracht.

Vergeet jullie vrijgeleide én de gemaakte afspraken niet.

En maak van de gelegenheid gebruik om tegelijkertijd uit te kijken naar de ontbrekende delen van “het document”.
Denk echter aan de tijd…

“Vrede zij met U”.

1// Morgaine zegt:

"...de tijdspoort wordt in stand gehouden als een ectoplasma..."

Opdracht SA.A:

Wat is een ectoplasma? Hoe werkt het?

2// Morgaine zegt:

"...en de veiligheidspoort opent en sluit als een diafragma..."

Opdracht SA.B:

Wat is een diafragma? Hoe functioneert het?

3// Morgaine zegt:

“…dat de schepping zowel in grootte als in kleinheid oneindig is. Iedere atoomkern zou een compleet heelal bevatten, waarvan de atoomkernen op hun beurt weer universums zijn, enz…

En het heelal zoals wij het kennen, zou dus ook gewoon een atoomkern zijn van weer een ander universum waarvan wij ons de grootte onmogelijk kunnen voorstellen”.

Haar verklaring is een stuk ingewikkelder dan dat, maar komt in essentie(= in geestelijk denken) daar op neer.

Volgens Morgan is dit de enige mogelijke uitleg waarom de formule
E=MC²
klopt en er ontzettend veel energie vrijkomt bij splitsing van een atoomkern.

Opdracht SA.C:

Noteer in eenvoudige woorden wat een atoom, een atoomkern en atoomsplitsing is.

( vergeet niet nuttige informatie uit de les te noteren! )

Nadat de leraar jullie met raad en daad heeft bijgestaan, danken jullie haar/hem en bieden jullie aan om in ruil iets te doen, b.v. het schoolbord vegen, de papierbak leeg maken of…

Breng dan onopvallend, maar snel alle wetenschappelijke informatie veilig naar “de kluis”.

De 3 groepen waren op pad...
En één van de leerlingen had, naast een boekentas, zijn / haar vrijgeleides vergeten...

Eens de leerlingen op pad waren, begon ik het kastje, dat ook reeds als “schrijn” gediend had in te richten als “kluis”.
Daar zou alle gevonden informatie veilig verzameld worden.

Terwijl ik daaraan bezig was, dacht ik terug aan de werkzaamheden van de voorbije dagen.
Het opstellen van het document had wel enige moeite gekost.
Want wat moest er allemaal gebeuren:
alle opdrachten op punt stellen,
een voorontwerp maken,
het document schrijven en tekenen,
het papier “strategisch” scheuren.
Na enig denkwerk werden de opdrachten definitief bepaald en wist ik wat op het document al dan niet vermeld moest worden.
In de winkel van het tekenatelier vond ik een vreemdsoortig dik papier waarop ik woorden, zinnen, symbolen, e.d.m tekende.
Dat deed ik zodanig dat na het scheuren de 3 delen enigszins in volgorde van mijn tijdschema konden ingevuld worden.
Om dat zware papier te scheuren moest er wel wat kracht gebruikt worden en dat kwam het uitzicht van de stroken zeker niet ten goede. Maar dat was net wat ik nodig had…

Donderdag na het laatste lesuur gaf ik het 1^ste deel van het document af in het leerlingensecretariaat van de secundaire afdeling. Daar zou het zichtbaar “verstopt” worden en misschien gevonden door mijn leerlingen…

Intussentijd was er reeds een half lesuur voorbij: de leerlingen zouden stilaan terugkomen…
Een timide klopje op de deur en even later stonden er 2 leerlingen bij mij.
Eén van beiden was erg ontdaan. Nadat zij hun klasbezoek beëindigd hadden, waren ze in de gangen op zoek gegaan om het document te vinden. Zijn groep was staande gehouden door een leerkracht en toen was hij tot de ontstellende ontdekking gekomen dat hij geen vrijgeleides bij zich had. Hij had opdracht gekregen de gangen te verlaten en zich onmiddellijk naar ons klaslokaal te begeven. Gelukkiglijk had zijn vriend hem willen vergezellen…

Weer werd er op de deur geklopt, maar nu klonk het levendig, zelfs uitbundig.
Een voltallig groepje, allemaal met een brede glimlach op het gezicht, kwam binnen.
Eén van hen hield angstvallig de handen achter de rug, maar hun lichaamstaal had het al verklapt: zij hadden een deel van het gezochte document.
Iedereen wou het graag vertellen. Dus gaf ik de spreekstok aan een van hen, zodanig dat het dadelijk veel rustiger werd.
Dit was hun relaas.

Zij waren goed ontvangen en hadden allerlei uitleg van de leraar gekregen. Zij hadden niet vergeten te bedanken en gevraagd of ze met iets konden helpen, maar dat hoefde niet. Zij waren dan maar direct op zoek gegaan, hadden overal gekeken en niks gevonden. Tot een van hen op het idee kwam dat het misschien al gevonden was én naar het leerlingensecretariaat gebracht.
Dus hadden zij hun stoute schoenen aangetrokken, waren binnengestapt en hun vraag gesteld.
Maar er was geen speciaal stuk papier afgegeven. De leerlingen vertrokken, maar hadden ook gemerkt dat er bovenop een van de kasten een verfrommelde strook papier lag.
Weer terug op hun stappen, opnieuw uitleg gegeven en aan een van de dames gevraagd of ze toch eens wou kijken wat er boven op de kast lag. En ja, daar was het…

De andere leerlingen waren ook teruggekeerd, enigszins ontgoocheld, tot ze hoorden dat we het 1^ste stuk in ons bezit hadden.
Nog net tijd om de tekst even te bekijken… Vreemde symbolen in een rooster, Brailleschrift, halfafgewerkte tekeningen, enz.

Nieuwsgierig als zij waren, werd snel afgesproken dat zij weer tijdens de middagpauze zouden bijeenkomen om te puzzelen, want volgende week waren zij op G.W.P. en dan kon er niet verder gezocht worden…

Zoals afgesproken kwamen de leerlingen tijdens de middagpauze verder opzoekingswerk doen en puzzelen om zoveel mogelijk ontbrekende fragmenten op “het document” in te vullen.

Oei, bijna waren ze gestart zonder het licht te ontsteken…

Om het voor iedereen wat gemakkelijker te maken, had ik reeds vooraf de tekst gekopieerd, wat verkleind en opnieuw gekopieerd om zo aan ieder groepje leerlingen de mogelijkheid te geven met hun eigen informatie op hun kladblad verder te werken.

Nadat alles aandachtig bekeken en besproken was, gingen de werkzaamheden van start.

Diegenen die zich toegelegd hadden op het Brailleschrift, boekten het eerste succes. De omzetting van de gevonden tekens bleken inderdaad fragmenten van de spreuk “ Moge het licht van de sterren schijnen op de plaats waar onze wegen zullen kruisen " te zijn.

Deze vondst stimuleerde de anderen om intensief verder te zoeken.

Zo werd ontdekt wat zeer klein en nietig is, maar ook een scheikundig element.(atoom).
Ook een klein gedeelte van een technische tekening wellicht voorstellend een diafragma, maar bevreemdend met als uitleg “ ook het middenr ???? ” want er ontbrak een deel van het woord of van de zin… Gelukkig vond een van de meisjes in de documentatie die ze van de leraar gekregen hadden de biologische uitleg.
De eerste twee lettergrepen “amoe…???” werd vervolledigd tot amoebe en gelinkt aan ectoplasma.

Natuurlijk stonden er nog allerlei mysterieuze woorden en tekeningen ( of delen ervan ) op het gevonden stuk van het document, maar met de informatie die ze in het verleden, in de toekomst en nu verzameld hadden, waren ze reeds een flink eind opgeschoten.

De sfeer in de groep was prima. En zij waren er vast van overtuigd dat zij de opdrachten tot een goed einde zouden brengen.

Echt tof dat ze de komende week op G.W.P. zouden gaan, maar wel spijtig dat de zoektocht even stil zou vallen…

Wie weet...

De meeste leerlingen van de 6des waren op G. W. P.

Toch was er een "thuisblijvende vrijdenker".
Aangezien hij één van de leerlingen met een persoonlijk e-mailadres was, bood dat mij een prima gelegenheid om de spion Bett Weeter in het spel te brengen.

Via Tabeteb, het leerling-heksje, liet ik weer een e-mail aan alle leerlingen verzenden.

Inhoud van de e-mail:

“Beste vrijdenkertje,
W-K-S
Ongerust melden mijn trouwe elfen me dat zij 0012, de spion, sinds enkele tijd niet meer gezien of gehoord hebben.
Wees extra waakzaam, want misschien bevindt Bett Weeter zich in jullie tijd en ruimte om er op een of andere manier de goede afloop van jullie zoektocht te saboteren.
Denk eraan: volledige geweldloosheid is een absolute voorwaarde.
Moge de toekomst wijsheid, kracht en schoonheid brengen.
Vrede zij met U.
Morgaine”

Door een tijdelijke wijziging in het lessenrooster was ik pas eerst op donderdag weer op school aanwezig.
Die morgen zorgde ik ervoor om uitzonderlijk vroeg op school te zijn en strooide – in samenspraak met het poetspersoneel - op opvallende plaatsen blauwe glitterstof op de grond, alzo een spoor vormend tot in ons klaslokaal.

Nog voor de bel de start van de schooldag inluidde, kwam mijn leerling mij opzoeken in de leraarskamer.
Opgewonden vertelde hij over de inhoud van de nieuwe e-mail en dat hij gemerkt had dat er in de gang en ook op de trap glittersporen waren.
Of we misschien direct naar ons klaslokaal konden gaan om te kijken of er niks verdwenen was…

Wij dus samen op stap.
Ook in onze gang bleek een heleboel glitterstof te liggen.
En - ongehoord - de klasdeur stond op een kier...
Halverwege het lokaal stopte het spoor.
Gelukkiglijk was de kluis nog goed afgesloten. Bij grondig nazicht bleek alle verzamelde informaties aanwezig en ook het gevonden deel van het document zat nog veilig opgeborgen.

Mijn leerling en ik waren ervan overtuigd dat enkel ons snel optreden onheil voorkomen had.

Als de kameraadjes terug waren, zou er wel wat te vertellen zijn…

’s Maandags was ik bij de 6des al langs gegaan om te informeren hoe de G. W. P. verlopen was, maar ook om mijn leerlingen reeds mee te delen dat zij donderdag 3 opdrachten zouden moeten uitvoeren die nog dezelfde dag afgewerkt dienden te zijn…

Donderdag het 1^ste lesuur waren zij allen paraat om direct van start te gaan.
Het licht werd niet vergeten…

Tekst op hun opdrachtblad:
Opgelet!
Deze opdracht is een “ThuisMatch” waarbij er gespeeld wordt tegen de tijd…
Bovendien moet er ook nog waardig gekozen worden…

Van de hier volgende opdrachten moeten er minstens drie uitgevoerd worden binnen de voorziene tijd en tevens moeten ze gesitueerd kunnen worden in de juiste sfeer.
Elke groep kiest in onderling overleg één opdracht…
Verlies geen tijd!

Opdracht TM.1:
Schets en kleur ( door middel van plakkaatverf ) de wereld van Ayla zoals die eruit ziet als koningin Igraine en haar ridder-gemaal nog leven (mensen, dieren, dingen, de natuurlijke omgeving,…).

Opdracht TM.2:
Schets en kleur ( door middel van plakkaatverf ) de wereld van Ayla nadat Bulle Bak regent geworden is.

Opdracht TM.3:
maak een heel eenvoudige maquette van het koninklijke slot Schoonburg en omgeving in Democratia.

Opdracht TM.4:
a) boetseer de wapenschilden van Ayla en Will S’Kracht.
b) maak in klei kleine dieren en bloemen om de schrijn mee te versieren.

“Vrede zij met U”

Al snel hadden zij bepaald welke opdrachten zij zouden uitvoeren, want opdracht 2 werd unaniem weggestemd.
Maar bepalen wie wat ging doen, liep niet van een leien dakje…
Aai, aai… tijdsverlies !!!

Maar na enig “wel / toch niet” werden eindelijk de 3 groepen samengesteld.
Terwijl sommigen ijverig materialen verzamelden, deden anderen enig opzoekingwerk.
Er werden voorbeelden gevonden van wapenschilden, kledij, vervoer, kastelen…
Ook daarrond ontstond enige discussie, maar eens ze echt bepaald hadden wat ze wilden bereiken, kwam er schot in de zaak.

Er werd naar hartelust geschetst, ingekleurd, geboetseerd, geknipt, geplakt, e. d. m. …
Toch waren ze ver van klaar toen zij de plaats moesten ruimen voor de volgende klas.
Er werd dan maar opnieuw beslist om tijdens de middagpauze verder te komen werken.

En dat deden ze ook. De ene kwam al wat later dan de andere, maar allen waren op de afspraak.

Stilaan kregen hun werkstukken duidelijk vorm.
De geboetseerde wapenschilden, dieren en bloemen van groep A ( opdracht 4 ) zagen er kleurrijk uit.
Groep C, die opdracht 1 koos, had het gevraagde zeer flexibel geïnterpreteerd en een collage gemaakt waarin het kasteel van Disneyland als belangrijkste element verwerkt was.
Groep B ( opdracht 3 ) had met kartonnen dozen een waarachtig kasteel gebouwd, waarin zij zelfs een functionerende ophaalbrug geknutseld hadden.*

Wat mij betreft, waren ze met vlag en wimpel geslaagd…

( * later werd het kasteel volledig afgewerkt en geschonken aan de 1^ste kleuterklas )

Vrijdag was een bijzondere dag want dan gingen de leerlingen samen met leeftijdsgenoten van andere scholen op uitstap ter gelegenheid van hun feest van de vrijzinnige jeugd.

Zo’n speciale gelegenheid kon ik niet ongebruikt voorbij laten gaan.
Dus waren er voordien allerlei afspraken gemaakt.

Op donderdag had Tabeteb, ons leerling-heksje, alweer een mysterieuze e-mail verstuurd.

“Beste vrijdenkertje,
W – K – S
Het positielicht in het zuidoosten van jullie land wordt feller en feller…
Grote waakzaamheid is geboden!
Vrede zij met U.
Morgaine”

En mevr. A. W., één van de begeleiders, zou een speciaal pakje meenemen op uitstap..
Daarin zaten het 2^de deel van het verscheurde document, alsook een begeleidend schrijven van “het kleine volkje”.

Juf  A. zou ervoor zorgen dat mijn leerlingen het pakje tijdens de wandelrally konden vinden…

Dit was de inhoud van het begeleidend schrijven* van het kleine volkje:

“Vrede zij met U.

Mijn naam is Pien Woordvliet. Ik ben de schrijver in opdracht.
Wij zijn nakomelingen van het kleine volk en wij wonen hier al sinds het allereerste begin.
Wij leven in dezelfde ruimte ( als jullie ) maar… in een andere tijd.
Dat weten wij omdat er af en toe – hoe vreemd ook – scheuren zijn in het weefsel van de tijd.
Dan vinden wij in ons bos onverwacht vreemde dingen – zelfs verdwaalde reizigers – uit jullie tijd.
Omdat het soms jaren kan duren vooraleer er weer een scheur komt in het weefsel van de tijd, worden al die dingen eerst zorgvuldig gecontroleerd op “schoonheid”.
Al het goede dat wij vinden, wordt gekoesterd, met de grootste zorg omringd en soms zelfs met de nodige eerbied in ons leven gebruikt.
Al het foute wordt onmiddellijk onschadelijk gemaakt, ingekapseld en door de krachtigste geesten bewaakt.
En de vreemdelingen…
Wel…
Zij die zich hier gelukkig voelen, een goed aura tonen en die – net als onze jongeren die de stap naar de volwassenheid zetten – vrijwillig en ongedwongen “Titatovenaarskruid” gegeten hebben, leven als gerespecteerde leden in onze maatschappij.
En alhoewel zij niet zolang leven als wij – onze oudste ouderling is 555 jaar – ervaren wij hen als zeer levenslustig en gezond. Hun grote families zijn voor ons een bron van vreugde en een verrijking van onze samenleving.
De enkelen die jullie tijd niet kunnen missen, verdrietig en ongelukkig zijn hier bij ons laten wij “vergeetmijnietthee” drinken. Zij slapen dan en dromen hun verleden als heden.
Pas als er weer een scheur in het weefsel van de tijd ontdekt is, worden zij als bij weerlicht gewekt en weer hun tijd ingestuurd. Weliswaar enkel nadat eerst iedere herinnering aan hun verblijf in onze tijd definitief uit hun geheugen gewist is.

Maar nu ter zake.

Jaren geleden vond Speur Levendesteen, één van onze beste verkenners, in ons bos een onbekende stof vol met allerlei vreemde symbolen en kleuren.
Bij een eerste nazicht door onze onderzoekers bleek dat de vreemde materie bedekt was met sterrenstof , wat onze nieuwsgierigheid en inzet om te weten nog deed groeien.
Ook begrepen onze wijzen al snel dat zij slechts één beperkt deel van een document in bezit hadden.
Slechts na zeer grondige studie en veel zoekwerk ontdekten onze wetenschappers de betekenis van de vreemde tekens. Zij ontcijferden een en ander en vonden dat iemand ( Morgaine? ) in een andere tijd en wellicht zelfs in een andere ruimte naar de uiteindelijke oplossing van een verschrikkelijk probleem zocht.
Na raadpleging van onze beste voelers wisten wij dat het echt de bedoeling van Morgaine ( ? ) was kracht te gebruiken om geweldloos het goede weer recht te doen.
Onze geleerden hebben dan ook hun beste beentje voorgezet en vonden reeds een oplossing voor de meeste opdrachten en raadsels die zij onder ogen hadden.
Maar omdat één van onze droomvangers echter zeer boze beelden kreeg en één van onze zieners gevaar voorzag, zijn alle antwoorden met …. onzichtbare inkt genoteerd.
Enkel “als de tijd rijp zal zijn” zal onze beste zender de noodzakelijke informatie via gedachtestromen doorzenden aan de juiste persoon in jullie tijd, die dan het nodige zal doen…

Meer kan ik voor ieders veiligheid niet neerschrijven.

Behalve nog dit:
Bescherm het ‘document’ en de bijlagen van de brief
en laat wijsheid en kracht jullie leiden tot schoonheid.”

( * de tekst was geprint in de allerkleinste, leesbare druk )