Kurnool

De vele busritten van de voorbije weken in ouderwetse voertuigen ( zonder vering of enig comfort) en de onverantwoorde rijstijl van de " chauffeurs" hebben er voor gezorgd dat mijn rugproblemen terug opspeelden. Ik heb dan ook deze vehikels ingeruild voor twee vluchtjes en koos ervoor om 14 dagen rust te nemen aan de Indische Oceaan. The lighthouse beach was me bijgebleven van onze Kerala-reis 25 jaar geleden. Massage, beetje zwemmen, op het strandje wandelen, koffie drinken met zicht op zee,  boek lezen aan het zwembad, kortom bekomen en herstellen. Over de ontvangst op de luchthavens mag ik zeker niet klagen. De jongste van de groep is dus de eerste afvaller van kamp W, maar op 10 februari komt het reisgezelschap terug bij elkaar aan de kust nabij Chennai.( laatste foto 😂😂😂) 

Vertrokken uit het primitieve maar rustige Srisailam en na een lange en vermoeiende busreis (je had gelijk Dirk) aangekomen in het drukke Kurnool. We verwennen onszelf met een prima hotel en maken een late namiddagwandeling naar de Bar...

Aangekomen in Srisailam een pelgrimsoord op weg naar Kurnool. Niemand verstond ons hier en uiteindelijk belandden we dankzij een snuggere tuktukkerel in een pelgrimshotel : proper maar met weinig voorzieningen. En ja 's avonds nemen we deel aan de "darshan" het aanschouwen van de goddelijke beelden. Geen camera's en geen smartphones toegelaten. Het blijft een verbazend spektakel...

De ochtendmarkt bezocht waar o. a. levende kippen worden gekocht, de brommer op en wegwezen. Het fort van Kondipalli ( van de veertiende eeuw, zeggen ze) ligt in de heuvels  28 km van onze verblijfplaats. Deze keer geen bus maar een taxi. En die oldtimer-bus, die lijkt er gewoon beter uit te zien dan al de exemplaren waar wij al mee reden. De eindfoto is aan de samenvloeiing van de Godavari- en Krishnarivier. 

Op een boogscheut van onze verblijfplaats ( 48 km of twee uur bus plezier) vind je het museum, de stoepa en de Ambadevi temple. Op de terugrit kom je dan weer een monolithisch voorbeeld van Indiase uit de rotsen gehouwen architectuur in Undavalli tegen. Op uitstap dus. 

De dag startte vandaag met een foto met de ontbijtploeg. De Durga Devi tempel stond op het programma, maar de drukte en de tempelregels weerhielden ons van een bezoek . De Sambhavnath Jain temple was daarna echter een juweeltje en wel bezoekvriendelijk.  Nog een stoet Hare Krishna Hare Rama en de zondag was compleet. De Gandhi Hill was dan weer de namiddag trip. 

Aangekomen in de volgende grote stad, bijna 2 miljoen inwoners. Op zoek naar de grotten ( die permanent gesloten zijn) was het zo onaangenaam druk ( je moest slalommen tussen auto's en moto's en bussen) dat  we, om een beetje rust te vinden, een college binnen zijn  geraakt ( ja hoor, hier ook op zaterdag school) . We waren er welkom en zagen de favoriete Indische sport beoefenen : cricket. Er was ook een tempel op een heuvel, dus klimwerk. En dan wat foto's uit het straatbeeld. 

De dag begon met een reusachtig beeld van Sri Sai Baba in de straten van deze drukke stad. Daarna werd het een ferme rit met de Tuktuk richting de Golf van Bengalen. De kust dus op z'n Indisch. Een afsluitende wandeling eindigde met een koffie zoals ze hem hier alleen kunnen maken. 

Aangekomen in de volgende stad nu een tumultueuze rit van 80 km. The Bandar Kota is een fort uit 1600 gebouwd door de Nederlanders. En een rustige stadstuin is altijd meegenomen. 

Na  eerst een  zeer lekker ontbijt in buffetvorm werd het weer Boeddha vandaag. Op het bord ziet U idly ( witte ronde), vada ( bruine rondjes), aardappel-gember cashewnoten curry ( geel), een potje groentensoep en een hardgekookt eitje. Om letterlijk duimen en vingers van af te likken. Om dus onze religieuze balans in evenwicht te houden reden we 45 kilometer met een taxi  om de Buddha Caves in de rustige natuur te bezoeken. De taxichauffeur had zijn zoontje mee genomen en genoot mee in de heuvels van de stoepa's, chaithya  en boeddhistische grotten van 200 jaar voor Christus( zeggen ze) . Een beetje rust in het park was achteraf dus wel verdiend. 

Onze volgende bestemming richting zuiden.  Niet met die mooie oldtimer, hoor. Na een ernstige Boeddha vonden we een vrolijk tempeltje, goed gespekt met het leven van  voor de preutse tijden. Verder een een ijsmoment om af te koelen. 

Volgens een Tamil traditie viert men 15 januari het PONGAL feest. Eigenlijk wordt het einde van de winter ( gedaan met 26 à 27 graden, vanaf nu in de dertig...) gevierd. Tevens is het een oogstfeest. Men stookt vuurtjes op de straten, men plaatst er een pot naast en die mag overkoken ( de betekenis van PONGAL). Voor de tempels en huizen maakt men kolams, kleurige tekeningen met wensen. Het is een familiefeest met de traditionele cadeautjes. En een feestelijke optocht op straat mag natuurlijk niet ontbreken. En ons ontbijt vandaag : Lassi ( yoghurtdrank) met banaantjes. 

Vandaag was het tempel-dag, en je hebt ze hier aan de oever maar uit te kiezen. De nieuwe Mahakaleshwar Shivatempel trok veel aandacht. De blauwe Sri Sri Radha Gopi was echter eerst een bezoekje waard. Verder op rivieroever was er ook nog het Cottonmuseum. 

Boottocht op de Godavaririvier. Met bussen naar het vertrekpunt, ongekende drukte bij het vertrek van een twintigtal boten, een boottocht met entertainment ( meestal van de opvarenden zelf) en zes uur loeiharde muziek of omroeper. Ontbijt en lunch ( op Indische wijze) inbegrepen. De mooie natuur kwam zo wel op tweede plaats, het einddoel, een tempel werd een overrompeling. Zeer drukke dag. 

RAJAHMUNDRY mag ook, als je reeds je tong verstuikte bij het lezen van de titel. De cultuurstad van Andhra Pradesh, gelegen aan de heilige Godavari rivier, is onze volgende grootstad op 72 kilometer en 2 uur 15 verder dan onze vorige locatie. Enkele enorme bruggen voor trein en ander verkeer heersen hier aan de oevers waar men komt baden in nochtans niet geheel proper maar dus heilig water. Een boottochtje is dan ook een aanrader. 
 

Vandaag het strand van deze stad, al is dat net iets anders dan onze stranden. Maar eerst even een maaltijd voorstellen, bijvoorbeeld een ontbijt. De pannenkoek die U ziet bakken is een dosa. De ronde schijven, dat is dan weer puri. Een lemontea is heerlijk zoet. Rode ui en limoen krijg je bij de lunch of avondmaal. En bij de rekening zijn er steeds muntachtige rotsjes en tandenstokers. Smakelijk. 

In de ruime omgeving van KAKI NADA bezochten we vandaag eerst mangroves en later ook een stadje met een Frans verleden, gelegen aan de samenvloeiing van de Godavari- en Coringa rivier. Heel India is trouwens een beetje KAKI JAWADAH, dus ook een foto met faeces tegen de muur. Laten drogen, later goed om te stoken, energie crisis van de wereld kan je in dit land oplossen, met nog overschot. 

KAKI NADA is de zesde grootste stad in Andhra Pradesh. ( 400 000 inwoners).Het is een gepensioneerdenparadijs, U kan er zich vestigen voor geestelijke rust en gezondheid. Deze stad is één van de snelst groeiende steden in de regio. 

Annavaram is een tempelstad aan de oevers van de Pampa. De tempel heeft de vorm van VISHNU op de Ratnagiri heuvel. Best wel mooie tempel, maar de vele afdaken maken een chaos van het geheel. De heilige koe en dito boom mogen natuurlijk niet ontbreken. Pelgrims in vele dubbeldekkers ( slaapbussen) worden hier af en aangevoerd. En in de namiddag gingen we wandelen en werd het weer een" meet & greet " met de lokale bevolking.