Woensdag 20 juni 2012
woensdagavond 20.06.2012 (oef...)
ja 'oef' zeg dat wel.......yes!!!! t'is gelukt ! We zijn gestart !!!
Wat een super stressy spannend dagje !! man man man !!
Om kwart voor 8 waren we reeds in t'ziekenhuis - lekker rustig - lekker goed op tijd....
Al vrij vlug kwamen ze men ventje roepen voor de bloedprik - ik blijf dan in de wachtzaal braaf wachten. Ondertussen weten we maar al te goed hoe het daar allemaal loopt.
Stilletjes aan loopt die wachtzaal (die niet klein is) helemaal vol en dat stemt tot nadenken ! Jon en oud, dik en dun, onmenselijk wat je daar ziet, maar één ding is zeker : de sfeer die daar hangt tussen al die lotgenoten die is van onschatbare waarde ! Iedereen glimlacht naar iedereen, iedereen begroet iedereen, iedereen helpt iedereen! Lotgenoten ja.....zowel de zieken zelf als diegene die er naast leven.
Enfin....goed gewapend met de nodige lectuur zat ik dus te wachten op men zoetie die zo na een kwartiertje terug was.
En dan was het wachten......en wachten.......en wachten...... We werden er ongerust van ;waarom zo vroeg worden uitgenodigd als je toch zo lang moet wachten. Maar na al die maanden weten we dat die dagen zijn waarop je zeer veel geduld moet hebben, want......je bent heus niet alleen.
Maar daar lag de schuld niet, want, ook al kan het daar vrij druk zijn, normaal verloopt alles vrij vlot, maar nu niet....wat was er toch gaande, want aan de manier van de onrust die er heerste tussen de verpleegsters die je daar ziet aan en af lopen wisten we dat er iets niet klopte.
Na een tijdje werd het ons duidelijk........en kwam een lieve verpleegster ons melden dat onze oncologe (en uiteraard de oncologe van nog vele patienten daar) was vergeten om haar voorschriften (voor baxters van chemo en spoelingen) te ondertekenen en zonder haar handtekening werd er niets gedaan - dat is de wet daar (zeer begrijpelijk)
Dus.....werd er ons vriendelijk verzocht te wachten..... Ze waren voortdurend aan het proberen om haar via de telefoon te bereiken maar ook dat lukte niet.
Kwart voor tien!.....was ze daar.....oef .... nu zou het wel vooruit gaan zeker ???? Maja......je bent daar niet alleen dus.....om zeer lang verhaal kort te maken......met zo'n drie uur vertraging mochten we ons dan naar kamer 14 begeven alwaar dan toch met de spoeling kon beginnen. Als die spoeling zo'n uurtje aan de gang is, dan moet m'n zoetie een grote tablet innemen (dat kennen we ook al v d voorbije maanden en dat is tegen de misselijkheid).
Maar er was maar één ding dat door men kopje spookte en dat was .....'is zijn bloed goed genoeg deze keer'????
Dus ik kan je verzekeren.......die uren die daar aan voorafgingen waren vreselijk!!!! Ik kan het niet beschrijven wat er dan allemaal door je heen gaat - die angste die er door je lichaam stroomt - niet gezond !!!
Toen de verpleegster met die pillen kwam wist ik.....yes...t'mag precies doorgaan en heb ik het haar dan ook op de man af gevraagd en toen ze volmondig 'jaja' zegde viel er een serieus pak van men schouders !!! Direct ben ik begonnen met de kinderen te smsen want ook die zaten vol spanning op hun werk te wachten op nieuws natuurlijk!
Eindelijk keerde de rust in men lichaam een beetje terug en ben ik volle moed mijn zoetie beginnen te verwennen met het aanhalen van de nodige koffietjes en broodjes En dat smaakte hem !
Natuurlijk door al die vertragingen (waarvoor onze oncologe haar zeer zeer veel heeft geexcuseerd) en wat we haar helemaal niet kwalijk nemen (djiezus er zijn wel erger dingen), is gans deze dag uitgelopen en waren we pas om zes uur thuis. t'Is te zeggen......onze zoon is mij komen aflossen rond half 3 en dan ben ik naar huis gereden om voor onze viervoeter te zorgen en om te zorgen dat er iets lekkers op tafel stond s'avonds. Ik vond het ook goed dat hij me kwam aflossen, zo wist ik dat hij de uitleg van de pomp die men zoetie mee naar huis zou krijgen, goed zou begrijpen. Nu écht veel begrijpen is er daar eigenlijk niet aan ; dat pomp(je) zit in een soort van buidelzakje en hangt in verbinding met men zoetie z'n port catheter. Hopelijk stoort het hem niet bij t'slapen vannacht..... Maar een lotgenote op onze kamer, die reeds 4 jaar ervaring heeft met dit systeem vertelde ons dat het voor haar ook geen enkel probleem vormde - ze heeft ons een beetje gerust gesteld. Ook nevenwerkingen had zij weinig of niet. Ook dit is natuurlijk af te wachten want ieder persoon is verschillend, maar doordat men zoetie al het voorgaande zeer zware zo goed heeft doorstaan, hopen we natuurlijk dat dit deze keer ook gaat lukken. In de samenstelling van deze coctail(s) blijkt dat het verschrikkelijke giftige taxotère er niet in zit deze keer - oef ! Dat is al een opluchting want dat is puur vergif in je lichaam. Dus qua nevenwerkingen gaat hij zéker geen problemen krijgen met haaruitval of zo, wat ook al een geruststelling is, alhoewel we goed genoeg weten dat dat het minste is (voor een man toch).
Onze oncologe is ook bij ons geweest in de loop van de dag en toen ze met een grote glimlacht zegde dat de bloeduitslag 'picobello' is deze keer waren we zeer zeer opgelucht !!! Ze heeft ons weer zeer veel moed gegeven. We kijken écht op naar deze vrouw-moeder-dokter-oncologe !
Ook hebben we het programma van de volgende twee dagen mee gekregen : morgen moeten we terug naar ziekenhuis tegen half 2 (dit voor een dikke 3 uurtjes) en vrijdag moeten we terug tegen half 3 voor één anderhalf uurtje en dan zijn we elf dagen gerust !..... zucht !
Zo gaan we dus vier kuren moeten ondergaan - t'is te zeggen ....men zoetie natuurlijk, maar wij leven zo innig met hem mee .....onverwoordelijk !
Vandaag ook met andere lotgenoten gesproken en als je dan hoort dat er mensen zijn die daar al 4 a 5 jaar komen voor zulke kuren tja.......enerzijds is dit vreselijk maar anderzijds is het dankzij de vooruitgang van de geneeskunde dat deze mensen dit nog kunnen. En zo moeten wij ook proberen te denken en te hopen.
Tot zover de nieuwtjes van deze voor ons zéér lange dag !
Slaapwel
Niesje
Wat een super stressy spannend dagje !! man man man !!
Om kwart voor 8 waren we reeds in t'ziekenhuis - lekker rustig - lekker goed op tijd....
Al vrij vlug kwamen ze men ventje roepen voor de bloedprik - ik blijf dan in de wachtzaal braaf wachten. Ondertussen weten we maar al te goed hoe het daar allemaal loopt.
Stilletjes aan loopt die wachtzaal (die niet klein is) helemaal vol en dat stemt tot nadenken ! Jon en oud, dik en dun, onmenselijk wat je daar ziet, maar één ding is zeker : de sfeer die daar hangt tussen al die lotgenoten die is van onschatbare waarde ! Iedereen glimlacht naar iedereen, iedereen begroet iedereen, iedereen helpt iedereen! Lotgenoten ja.....zowel de zieken zelf als diegene die er naast leven.
Enfin....goed gewapend met de nodige lectuur zat ik dus te wachten op men zoetie die zo na een kwartiertje terug was.
En dan was het wachten......en wachten.......en wachten...... We werden er ongerust van ;waarom zo vroeg worden uitgenodigd als je toch zo lang moet wachten. Maar na al die maanden weten we dat die dagen zijn waarop je zeer veel geduld moet hebben, want......je bent heus niet alleen.
Maar daar lag de schuld niet, want, ook al kan het daar vrij druk zijn, normaal verloopt alles vrij vlot, maar nu niet....wat was er toch gaande, want aan de manier van de onrust die er heerste tussen de verpleegsters die je daar ziet aan en af lopen wisten we dat er iets niet klopte.
Na een tijdje werd het ons duidelijk........en kwam een lieve verpleegster ons melden dat onze oncologe (en uiteraard de oncologe van nog vele patienten daar) was vergeten om haar voorschriften (voor baxters van chemo en spoelingen) te ondertekenen en zonder haar handtekening werd er niets gedaan - dat is de wet daar (zeer begrijpelijk)
Dus.....werd er ons vriendelijk verzocht te wachten..... Ze waren voortdurend aan het proberen om haar via de telefoon te bereiken maar ook dat lukte niet.
Kwart voor tien!.....was ze daar.....oef .... nu zou het wel vooruit gaan zeker ???? Maja......je bent daar niet alleen dus.....om zeer lang verhaal kort te maken......met zo'n drie uur vertraging mochten we ons dan naar kamer 14 begeven alwaar dan toch met de spoeling kon beginnen. Als die spoeling zo'n uurtje aan de gang is, dan moet m'n zoetie een grote tablet innemen (dat kennen we ook al v d voorbije maanden en dat is tegen de misselijkheid).
Maar er was maar één ding dat door men kopje spookte en dat was .....'is zijn bloed goed genoeg deze keer'????
Dus ik kan je verzekeren.......die uren die daar aan voorafgingen waren vreselijk!!!! Ik kan het niet beschrijven wat er dan allemaal door je heen gaat - die angste die er door je lichaam stroomt - niet gezond !!!
Toen de verpleegster met die pillen kwam wist ik.....yes...t'mag precies doorgaan en heb ik het haar dan ook op de man af gevraagd en toen ze volmondig 'jaja' zegde viel er een serieus pak van men schouders !!! Direct ben ik begonnen met de kinderen te smsen want ook die zaten vol spanning op hun werk te wachten op nieuws natuurlijk!
Eindelijk keerde de rust in men lichaam een beetje terug en ben ik volle moed mijn zoetie beginnen te verwennen met het aanhalen van de nodige koffietjes en broodjes
En dat smaakte hem !Natuurlijk door al die vertragingen (waarvoor onze oncologe haar zeer zeer veel heeft geexcuseerd) en wat we haar helemaal niet kwalijk nemen (djiezus er zijn wel erger dingen), is gans deze dag uitgelopen en waren we pas om zes uur thuis. t'Is te zeggen......onze zoon is mij komen aflossen rond half 3 en dan ben ik naar huis gereden om voor onze viervoeter te zorgen en om te zorgen dat er iets lekkers op tafel stond s'avonds. Ik vond het ook goed dat hij me kwam aflossen, zo wist ik dat hij de uitleg van de pomp die men zoetie mee naar huis zou krijgen, goed zou begrijpen. Nu écht veel begrijpen is er daar eigenlijk niet aan ; dat pomp(je) zit in een soort van buidelzakje en hangt in verbinding met men zoetie z'n port catheter. Hopelijk stoort het hem niet bij t'slapen vannacht..... Maar een lotgenote op onze kamer, die reeds 4 jaar ervaring heeft met dit systeem vertelde ons dat het voor haar ook geen enkel probleem vormde - ze heeft ons een beetje gerust gesteld. Ook nevenwerkingen had zij weinig of niet. Ook dit is natuurlijk af te wachten want ieder persoon is verschillend, maar doordat men zoetie al het voorgaande zeer zware zo goed heeft doorstaan, hopen we natuurlijk dat dit deze keer ook gaat lukken. In de samenstelling van deze coctail(s) blijkt dat het verschrikkelijke giftige taxotère er niet in zit deze keer - oef ! Dat is al een opluchting want dat is puur vergif in je lichaam. Dus qua nevenwerkingen gaat hij zéker geen problemen krijgen met haaruitval of zo, wat ook al een geruststelling is, alhoewel we goed genoeg weten dat dat het minste is (voor een man toch).
Onze oncologe is ook bij ons geweest in de loop van de dag en toen ze met een grote glimlacht zegde dat de bloeduitslag 'picobello' is deze keer waren we zeer zeer opgelucht !!! Ze heeft ons weer zeer veel moed gegeven. We kijken écht op naar deze vrouw-moeder-dokter-oncologe !
Ook hebben we het programma van de volgende twee dagen mee gekregen : morgen moeten we terug naar ziekenhuis tegen half 2 (dit voor een dikke 3 uurtjes) en vrijdag moeten we terug tegen half 3 voor één anderhalf uurtje en dan zijn we elf dagen gerust !..... zucht !
Zo gaan we dus vier kuren moeten ondergaan - t'is te zeggen ....men zoetie natuurlijk, maar wij leven zo innig met hem mee .....onverwoordelijk !
Vandaag ook met andere lotgenoten gesproken en als je dan hoort dat er mensen zijn die daar al 4 a 5 jaar komen voor zulke kuren tja.......enerzijds is dit vreselijk maar anderzijds is het dankzij de vooruitgang van de geneeskunde dat deze mensen dit nog kunnen. En zo moeten wij ook proberen te denken en te hopen.
Tot zover de nieuwtjes van deze voor ons zéér lange dag !
Slaapwel
Niesje
- niet leuk hé, maar gelukkig gaan onze kids mee en uiteraard is men broer daar ook.
