woensdagavond 09.01.2013

Om 14.00 rijdt men zoetie met mij naar t'hospitaal ; nu zijn de rollen eventjes omgekeerd
Ondertussen is m'n gips wel 'nog' mooier geworden en staan er vier prachtige kunstwerkjes op van men zoetie & de kids, dus ik ga morgen toch vragen of ik dit harde stuk, dat veertien dagen m'n leven heeft bepaald, (1ste keer in m'n vele levensjaren
Het typen gaat nog steeds vrij moeilijk - nieks maar dan ook nieks geeft dat ding a m'n hand mee, integendeel!
Maar toch wou ik hier even wat komen bij schrijven want dat is weeral veel te lang geleden !
De voorbije dagen waren vrij rustig hier ; tja t'auto rijden lukt en mag ik niet en 1 v m'n 2 goeie vriendinnen is geveld door dat vieze beest dat 'griep' heet ! En zo te horen via smsjes heeft haar kleindochtertje, haar scvhoonzoon én nu haar man het ook goed te pakken, dus......ver uit haar buurt blijven momenteel is de boodschap !
Maar gelukkig heb ik NOG een kei lieve vriendin, die zo vriendelijk was om me vandaag te komen halen om vanmorgend naar de markt te rijden (nog es merciekes hé M voor de super toffe voormiddag) ; t'heeft me deugd gedaan, écht waar, ondanks de regen ! Tot gauw hé terug hé !
Na de middag ben ik met dochterlief (die nog thuis was vandaag) mee naar de fitness geweest ; voor alle duidelijkheid : neen uiteraard ben ik niet gaan fitnessen, spinnen, cardio of weet ik nog allemaal meer ; neen dus, zéker niet nu in mijn toestand. Wat de bedoeling wél was is dat ze (ons dochter dus) bij de start van t'nieuwe jaar, zoals zovelen onder ons, één goed voornemen wou waarmaken en dat is voor haar 'terug' iets aan de conditie gaan doen door terug te gaan fitnessen en te gaan spinnen. Ooit, nu bijna 2 jaar geleden zijn wij (ik met haar) daar mee gestart maar zij is er toen mee moeten stoppen door haar job die teveel tijd en energie in beslag nam. Ikzelf ben toenertijd wél ijverig héél sportief blijven verder sporten, toen ook gestimuleerd door men zus want met 2 is dat natuurlijk altijd leuker en na enkele maanden waren we met z'n drietjes want m'n zoetie ging toen ook met ons mee. En dat was toen ....écht waar ..... suuuuuuuuuuuuuper leuk !!! Maar.......toen.....iedereen die hier mee leest, weet dat nu anderhalf jaar geleden, de aarde hier onder onze voetjes serieus gebeefd heeft en daardoor zowel ik als m'n zoetie, als men zus.....iedereen dus, is gestopt met deze gezonde bezigheid.
De uitbaatster van deze fitness-spinning, hetwelk hier vlak achter onze hoek gelegen is, herkende ons daarstraks direct, en dat deed zoveel deugd ! t'Is écht een superlieve persoon met een leuze van :: "alles mag en niets moet en we staan open voor alle vragen," en zo loopt haar zaak ook en dat is, denk ik toch, haar grote troef tot succes want haar zaak is op dat anderhalve jaar serieus uitgebreid.
Goed geïnformeerd en tevreden door het vriendelijke onthaal zijn we daar buiten gekomen en voor de eerste keer in anderhalf jaar kriebelt het ook bij mij terug om de cardio-training te gaan doen, dewelke ik toenertijd zo graag deed. Mjn zoetie gaat dit nog niet aankunnen vrees ik, alhoewel hij me daarstraks zegde er toch eens met onze oncologe over te praten, maar ik overweeg het wel, maar niet alleen want mezelf kennende weet ik dat ik dat toch niet ga volhouden. Ik ga er eens een nachtje over slapen en dan zien we wel........
En ondertussen heb ik hier weeral veel te veel getokkeld en doet men handje weeral pijn (nee niet de wonde maar die verdomde stijve gips die zo snijdt a de zijkant).
Dus k'ga t'hier voor vandaag bij laten.
Morgen ben ik yes!!!!! gips-vrij !!!!!!!
Joepie!


mijn arm....




