Woensdag 16 januari 2013
woensdagnamiddag 16.01.2013
Eerst en vooral sorry dat ik hier gister nieks meer ben komen schrijven, maar eerlijk gezegd.....m'n moed was beetje ver te zoeken....
Nu vandaag gaat het alweer veel beter ; vooral sinds vanmiddag.
t'Was vandaag weer 14daags ziekenhuis-kuur-dagje voor men zoetie en na een totaal slapeloze nacht voor mij althans, was ik blij dat we eindelijk in t'ziekenhuis waren.
Dat gevoel, die angst pfffff man man man toch.....onbeschrijfelijk is dat voor mij !!!
Maar.....k'heb het weeral overleefd en nu zo na een gesprek met onze oncologe, is dat angstgevoel toch weeral effe verdwenen pfffff.
Volgens onze oncologe zouden m'n zoetie's klachten, welke ondertussen alweer 4dagen nihil zijn, gewoon te wijten zijn aan een reflux oesofagale .....Tja.....mooie naam voor dat probleem. Waar komt dat gevoel vandaan? Wel om dat te begrijpen volstaat het de weg te volgen van het voedsel dat we doorslikken ; dat gaat door de slokdarm naar de maag en aan die overgang tussen slokdarm & maag bevindt zich een barrière tegen oprispingen, in de vorm van een sluitspier en een klep. Het voedsel gaat de maag wel binnen maar kan niet meer terug naar de slokdarm.. Die barrière is echter nooit helemaal afgesloten en daar er bij mijn zoetie nét op die plek 'zijn probleem' nestelt, plus t'feit dat bij hem door 'dat probleem' die sluitspier nog minder goed werkt, heeft hij hier meer last van zéker bij bv : teveel aan koffie, chocolade etc.... En nét dat heeft hij de laatste weken iets meer genuttigd dan voorheen, vandaar dus dit probleem.
Oncologe zegde dat er voor haar geen extra reden tot ongerustheid is dus probeer ik ook geruster te zijn, al moet ik toegeven dat ik toch nog een beetje spannend afwacht tot morgennamiddag als men zoetie haar mag bellen voor de tumormerker van zijn bloed wat vandaag, zoals altijd om de 14 dagen is getrokken. Maar volgens oncologe was die tumormerker vorige keer zeer goed, dus vandaar bij haar geen reden tot paniek.
Enfin.......ik kijk enorm op naar deze dame en ik/wij hier trouwens allemaal hebben ontzettend veel vertrouwen in haar, en daar put ik dan ook de nodige steun uit, voor mij persoonlijk dan hé.
Zoetie voelt zich prima zegt hij ; zelfs al enkele dagen ; natuurlijk zoveel te beter hé !
Dus....nog ffe duimpjes voor morgennamiddag dan hé en dan kunnen we er weer ff tegen aan. pfffff ...... het doet toch wat men ne mens hoor, geloof me !
We waren tegen de klok van 13u alweer terug thuis, iets later dan anders maar afspraak in ziekenhuis was ook later, vandaar hé. Maar na een klein uurtje wachtzaal verliep het eigenlijk allemaal vrij vlot. En t'zijn daar toch zo'n ongelooflijk vriendelijke mensen allemaal hé ! Ja sorry voor men herhaling telkens maar ook dat is zeer belangrijk voor ons en onze lotgenoten. Ook de soep was alweer kei lekker zelfs onze dochter heeft ervan genoten, want ja zij was er deze keer ook bij omdat ze de ganse week vakantie heeft.
Na de middag is ze met broer & diens vriendin naar een gigantische sportwinkel gereden want blijkbaar kriebelt het bij haar ook om in de voetsporen van haar broer te gaan treden : de trekking-sport. En broer ging deze namiddag nog een vrij grote investering afhalen welke hij laten maken had op maat, namelijk zijn gigantische trekkings-rugzak! En dochter ging ook eens informeren voor de prijs enzo want broer heeft haar kunnen overhalen om in april met hen mee te gaan richting Corsica, alwaar ze een ganse week in de vrije natuur gaan trekken. .... Ik mama reeds in volle spanning ; kids daarentegen leven er in volle emotie naar toe ! K'Moet wel toegeven......moest ik 20 jaar jonger zijn......jaja!
Dus de namiddag hier is rustig ; zoetie doet dutje en ik ben tussen twee wasmachines door effe op laptopje bezig en dus in zijn buurt.
Morgen is het weer een dochter-mama'-s dagje want ze heeft me mee gevraagd naar enkele winkels voor advies - altijd leuk te horen natuurlijk dat mama's advies nog nuttig blijkt te zijn
Alvorens hier men blogje v vandaag te beëindigen : een hartelijk dankwoordje aan al men lezertjes en duimertjes !!!!!!! xxxxxxxxxxxxxxxxx dankjewel !!!!
Nu vandaag gaat het alweer veel beter ; vooral sinds vanmiddag.
t'Was vandaag weer 14daags ziekenhuis-kuur-dagje voor men zoetie en na een totaal slapeloze nacht voor mij althans, was ik blij dat we eindelijk in t'ziekenhuis waren.
Dat gevoel, die angst pfffff man man man toch.....onbeschrijfelijk is dat voor mij !!!
Maar.....k'heb het weeral overleefd en nu zo na een gesprek met onze oncologe, is dat angstgevoel toch weeral effe verdwenen pfffff.
Volgens onze oncologe zouden m'n zoetie's klachten, welke ondertussen alweer 4dagen nihil zijn, gewoon te wijten zijn aan een reflux oesofagale .....Tja.....mooie naam voor dat probleem. Waar komt dat gevoel vandaan? Wel om dat te begrijpen volstaat het de weg te volgen van het voedsel dat we doorslikken ; dat gaat door de slokdarm naar de maag en aan die overgang tussen slokdarm & maag bevindt zich een barrière tegen oprispingen, in de vorm van een sluitspier en een klep. Het voedsel gaat de maag wel binnen maar kan niet meer terug naar de slokdarm.. Die barrière is echter nooit helemaal afgesloten en daar er bij mijn zoetie nét op die plek 'zijn probleem' nestelt, plus t'feit dat bij hem door 'dat probleem' die sluitspier nog minder goed werkt, heeft hij hier meer last van zéker bij bv : teveel aan koffie, chocolade etc.... En nét dat heeft hij de laatste weken iets meer genuttigd dan voorheen, vandaar dus dit probleem.
Oncologe zegde dat er voor haar geen extra reden tot ongerustheid is dus probeer ik ook geruster te zijn, al moet ik toegeven dat ik toch nog een beetje spannend afwacht tot morgennamiddag als men zoetie haar mag bellen voor de tumormerker van zijn bloed wat vandaag, zoals altijd om de 14 dagen is getrokken. Maar volgens oncologe was die tumormerker vorige keer zeer goed, dus vandaar bij haar geen reden tot paniek.
Enfin.......ik kijk enorm op naar deze dame en ik/wij hier trouwens allemaal hebben ontzettend veel vertrouwen in haar, en daar put ik dan ook de nodige steun uit, voor mij persoonlijk dan hé.
Zoetie voelt zich prima zegt hij ; zelfs al enkele dagen ; natuurlijk zoveel te beter hé !
Dus....nog ffe duimpjes voor morgennamiddag dan hé en dan kunnen we er weer ff tegen aan. pfffff ...... het doet toch wat men ne mens hoor, geloof me !
We waren tegen de klok van 13u alweer terug thuis, iets later dan anders maar afspraak in ziekenhuis was ook later, vandaar hé. Maar na een klein uurtje wachtzaal verliep het eigenlijk allemaal vrij vlot. En t'zijn daar toch zo'n ongelooflijk vriendelijke mensen allemaal hé ! Ja sorry voor men herhaling telkens maar ook dat is zeer belangrijk voor ons en onze lotgenoten. Ook de soep was alweer kei lekker
zelfs onze dochter heeft ervan genoten, want ja zij was er deze keer ook bij omdat ze de ganse week vakantie heeft.Na de middag is ze met broer & diens vriendin naar een gigantische sportwinkel gereden want blijkbaar kriebelt het bij haar ook om in de voetsporen van haar broer te gaan treden : de trekking-sport. En broer ging deze namiddag nog een vrij grote investering afhalen welke hij laten maken had op maat, namelijk zijn gigantische trekkings-rugzak! En dochter ging ook eens informeren voor de prijs enzo want broer heeft haar kunnen overhalen om in april met hen mee te gaan richting Corsica, alwaar ze een ganse week in de vrije natuur gaan trekken. .... Ik mama reeds in volle spanning
; kids daarentegen leven er in volle emotie naar toe ! K'Moet wel toegeven......moest ik 20 jaar jonger zijn......jaja!Dus de namiddag hier is rustig ; zoetie doet dutje en ik ben tussen twee wasmachines door effe op laptopje bezig en dus in zijn buurt.
Morgen is het weer een dochter-mama'-s dagje want ze heeft me mee gevraagd naar enkele winkels voor advies - altijd leuk te horen natuurlijk dat mama's advies nog nuttig blijkt te zijn
Alvorens hier men blogje v vandaag te beëindigen : een hartelijk dankwoordje aan al men lezertjes en duimertjes !!!!!!! xxxxxxxxxxxxxxxxx dankjewel !!!!
mijn arm....
1 reactie op dit bericht
hallo
Ik kom regelmatig op je blog lezen hoor, ben je niet vergeten.
Ben zo blij dat die vreselijke feestdagen achter de rug zijn, was een nachtmerrie.
Jullie moeten blijven geloven in de artsen en blijven vechten.
Geniet van elke seconde want het is gewoon niet in woorden te vatten wat de achterblijvende partner doormaakt.
Willy is er nu bijna drie maanden niet meer en iedere dag mis ik hem meer en meer.
Soms denk ik dat hij gaat binnenkomen maar helaas.....
Hopelijk is het vlug voorjaar, de dagen lengen al, dan zal het beetje minder zwaar zijn(denk ik).
lIEFS
Christiane