Oldtimermeeting in Grembergen

Zaterdag 18 augustus 2007 stapten Jessy en Anders, uit Schoten, in het huwelijksbootje.
Jessy, zelf Fiat 500-fanate in hart en nieren, had de wens om, die dag, samen met het gevolg, te worden vervoerd in enkele van deze Italiaanse beauties. Daarom boden we haar onze diensten aan.
Reeds de avond voordien hadden we ons bolleke zijn bruidskostuum aangepast.
De dag zelf dan belden we, iets na negen, aan bij de ouderlijke woonst. We waren zelfs eerst en werden erg vriendelijk ontvangen. Druppelsgewijs arriveerden de getuigen, familieleden en vrienden en ook de bruidegom op de vertrekplaats. Na een klein ontbijt waarbij het witte kleed van Jessy versierd werd met rode krieken, en nadat de zitplaatsen verdeeld waren, trokken we in stoet naar het distriktshuis. Daar werd het koppel-in-spe opgewacht door een nog grotere schare vrienden en kennissen.
Normaal moeten bruidswagens aan de overkant parkeren doch de beperkte afmetingen van onze bolides liet de ceremoniemeester beslissen dat ze vóór de ingang konden blijven staan.
Tijdens het officiële gedeelte, dat zich natuurlijk binnen afspeelde, hadden wij net de tijd om de volgorde van onze wagentjes te veranderen en om enkele kiekjes te nemen. Na een twintigtal minuten toonde het kersverse paar zich, onder luid applaus in het openbaar. Nadat ze wat rijst kregen toegeworpen zodat ze 's anderendaags toch iets te eten hadden (op zondag zijn de winkels gesloten), stapten ze terug in de auto's. Dan reed de Fiatstoet verder naar taverne Den Trol alwaar de receptie zou plaatsvinden. Op de bovenste verdieping van dit etablissement is er een verrassend aangename feestruimte ingericht.
Door het nieuwe echtpaar en hun ouders werden we uitgenodigd om mee te toasten op het geluk van het jonge paar. De champagne vloeide rijkelijk en constant werden er nieuwe tapas opgediend.
Een half uurtje later namen we afscheid en lieten we de genodigden verder feesten. En bolleke....., die ging terug op stal.
Jessy, Anders, nog veel geluk in jullie verdere leven.
                                           Benny.

Op 12 augustus 2007 werd, voor de éénentwintigste maal reeds, de Geitenrally georganiseerd.
Door de aangename ervaring die wij hadden opgedaan bij onze vorige deelname in 2003, schreven we ons terug in. Ook bij dit evenement werden we vergezeld van Spidermon en Spiderna. Nazicht van hun wagentje, na de motorproblemen tijdens de vorige rit, bracht aan het licht dat de carburateur vol met vuil stak. Vuil vermoedelijk afkomstig van de binnenkant van de benzinetank.
Bij de start op de Bist in Wilrijk werden we begroet door mijn vriend en collega Rudy die, met de fiets, net naar de bakker reed.
Aan de inschrijvingstafel kregen we een roadbook en een rallyplaat. De oldtimers waren weer in grote getale aanwezig.
Na het startschot haastten wij ons naar de start en vertrokken als één van de eersten. Door de Sint-Bavostraat werden we, via Mortsel; Borsbeek en Wommelgem, naar Ranst geleid. Daar dienden we de eerste serie vragen op te lossen. Vervolgens deden we Oelegem; Zandhoven; Pulderbos; Wechelderzande; Lille; Vorselaar en Grobbendonk aan. In elke gemeente moesten we op zoek gaan naar de antwoorden op de vragen die gesteld werden. Gemakkelijk was het zeker niet. Nooit heb ik te voet zoveel kilometers afgelegd in Pulderbos dan deze keer.
Op zeker ogenblik bleek bovendien dat een groot aantal deelnemers, waaronder wij, een blad, waarop een stuk van de reisweg en 6 vragen, mankeerden. Door de inrichters werden wij opgevangen aan een taverne op de baan Grobbendonk-Viersel. Er werd ons gezegd dat de vragen 31 tot en met 39 geannuleerd werden. Opnieuw via Ranst en Mortsel keerden we terug naar de Bist in Wilrijk. Aldaar werden we, omsteeks 16.00 uur, vergast op een heerlijke barbeque. Nog vlug een laatste vraag oplossen en ook nog de schiftingsvraag en dan de antwoordformulieren afgeven in het cultureel centrum De Kern. Iets na 18.00 uur ging hier de prijsuitreiking door. We bleken 29 van de 31 antwoorden correct te hebben ingevuld.
Mon, die gans de dag, tijdens de stops, pinten had gepakt en van ons had afgeschreven, zat met de schiftingsvraag iets dichter tegen het juiste antwoord. Dit maakte dat hij op een zeventwintigste plaats eindigde en wij, er net achter, op de achtentwintigste stek strandden. Toch weer geen slecht resultaat op 110 deelnemers.

Reeds sedert een tweetal jaren werd ik steeds weer aangetrokken door de Kempen Historic. Dit kwam vermoedelijk door hun fris ogende website: www.kempenhistoric.be . Eindelijk kwam het er dan van. Samen met Spidermon waren we ingeschreven voor de twaalfde editie.
De weergoden konden we op zondag 5 augustus niets verwijten. Toch kwam er al vlug een andere kink in de kabel. Bij een snelheid van tussen de 80 en de 90 kilometer per uur begon de Spider last te krijgen van gesputter gevolgd door luide knallen. Uit veiligheidsoverwegingen besloten Mon & Erna dan maar om, aan het rond punt van Wommelgem, om af te haken en weer huiswaarts te keren.
Wij dus alleen verder, niet omdat wij egoïstisch zijn, maar wel omdat er, op voorhand, was ingeschreven en gestort. Als wij ook forfait gaven, waren we zeker beiden onze inschrijvingsgelden kwijt.
Bij onze aankomst in Mol-Millegem waren de oldtimers reeds talrijk vertegenwoordigd. Aan de inschrijvingstafel maakte men er totaal geen probleem van dat onze vrienden waren uitgevallen met motorproblemen en men betaalde onmiddellijk hun 36 euro terug.
Nu wat betreft de Kempen Historic zelf: deze bestond uit een voormiddagrit en een namiddagrit. Het middagmaal werd genuttigd in zaal Miloheem waar ook de startplaats is.
Het juiste aantal deelnemers kunnen we niet inschatten. Ons inschrijvingsnummer, dat ook vermeld is op de rallyplaat, was 124. Door het schitterende weer hadden de inrichters zich blijkbaar wat misrekend want ik zag regelmatig een deelnemer die een papieren copij van zulke rallyplaat voerde.
Het één voor één passeren onder de startboog is wel leuk, maar als je bedenkt dat je meer dan een uur, in je wagentje zonder airco, moet wachten voor het jouw beurt is, dan wordt dit eerder als een marteling dan als een leuke ervaring bestempeld.
De voormiddagrit beperkte zich tot een toertje rond enkele kerktorens en door enkele woonwijken in de directe omgeving van de startplaats. Dikwijls reed je dan ook bumper-aan-bumper met andere oude juweeltjes.
Tijdens de middagpauze werd er dan weer een heerlijke maaltijd geserveerd in zaal Miloheem. Ondertussen kon je reeds, op een groot scherm, de foto's van de start bekijken.
Bij de start van de namiddagrit diende weer iedereen onder de boog te passeren. Gelukkig ging het deze keer wat vlotter, of anders stonden we verder vooraan op de startgrit.
Dit gedeelte van het uitgestippelde parcours (bolleke/pijltje) was veel meer uitgestrekt dan dit van de voormiddag. De minder drukke en meer landelijke wegen spraken dan ook veel meer tot onze verbeelding.
Rond 18.00 uur zat onze Kempen Historic er op. We zijn weer een ervaring rijker, hebben weer nieuwe mensen leren kennen die dezelfde hobby koesteren, doch vermoedelijk zullen we de komende editie liever iets anders doen. Mogelijks wordt het een zelf uitgestippelde rit zoals gisteren naar Terneuzen. Die was veel plezanter, en volgens mijn co-pilote, veel ontspannender. Voor haar was het namelijk een bijkomend nadeel dat men het roadbook pas kreeg toegestopt onder de boog en zij dus totaal onvoorbereid de tocht moest navigeren.

Zondag 17 juni 2007 was de datum dat de VANK-rally voor de zesde keer werd ingericht. Stuwende kracht achter dit gebeuren was zoals steeds Erwin Obourdin.
Ons Liliane had haar plaats afgestaan aan Hugo Peeters, die al lang zot stond van een ritje met de Fiat. Om 09.30 uur verscheen hij dan ook stipt op de afspraak. Tegen 10.00 uur meldden we ons aan op het Sint-Martinusplein. Buiten een roadbook kregen we een plastiek tasje met enkele verzorgingsprodukten; vezelkoeken; een drankje en wat kortingsbonnen. Het eerste deel van het parcours ging via Hove en Boechout tot in Lier. In het Abarth-works museum van Guy Moerenhout hielden we een eerste tussenstop. Omdat het merk Fiat hier hoog in het vaandel staat, namen we uitgebreid onze tijd voor een rondgang en gaven we onze ogen en oren de kost. Na dit interessante bezoek schakelden we over op de verkorte Pallieterlandroute, een trip van 40 kilometer. Samen met de rit van en naar Kontich zouden we zo'n 70 kilometer afmalen.
De verkorte Pallieterlandroute loopt van Lier naar Vremde, over Broechem, Oelegem en Zandhoven, naar Pulderbos en tot in Grobbendonk. Daar splitst ze zich van de volledige route. Hugo bleek een voortreffelijke convoyeur. Hij loodste de Fiat zonder problemen voorbij alle moeilijke punten en door elke wegomlegging. We hadden vooraf wel afgesproken om het 'ontspannend' te houden en dus niet te veel stress te veroorzaken door mee te dingen naar de zoektochtprijzen.
Via Bouwel gaat het dan naar Herenthout, waar we te 12.30 uur ons middagmaal namen in taverne 't Kamereyck. Vermoedelijk was de zaak net geopend want, op dat uur, waren wij het einige kliënteel. Zelfs de deur van de toiletten was nog slotvast. Toch is het een aanrader om daar iets te gaan verbruiken: mooi tuinterras; goede bediening en lekkere kost.
Nadat de magen gevuld waren hervatten we de tocht.
Van Herenthout trokken we naar Berlaar, dan naar Kessel en zo naar Lier. Tot dan hadden we er een stevig tempo op na gehouden. Omdat we anders te vlug zouden rond zijn, besloten we om in de schaduw van de Zimmertoren even een terrasje aan te doen. We kozen voor De Fagoempel.
Alhoewel het weer er 's morgens niet zo schitterend uitzag, trok de hemel toch gedeeltelijk open zodat Laura er regelmatig goed kon doorpriemen. Gans de dag hebben we dan ook met het kapje open gereden.
Na de break in Lier reden we terug richting Boechout. Over Hove ging het dan terug naar Kontich waar we, via de Antwerpsesteenweg, het Gemeenteplein opzochten. Onze timing bleek voortreffelijk. De inrichters gingen net starten met de concours d'elegance. Enkel de hemelsblauwe Ford Thunderbird stond, als eerste, klaar om vóór te rijden. Wij passeerden dus als tweede. Daarna plaatsten we ons terug op het Sint-Martinusplein en zochten we onze heil in de Bits & Bites.
Rond 17.15 uur eerst nog de prijsuitreiking bijgewoond van het concours. Jammer genoeg was het deze maal geen roos. De Volkswagen T1 bus ging met de oppergaai lopen. Verdiend zou ik zo zeggen.
Ik denk dat Hugo zich geamuseerd heeft. Volgende week zaterdag rijd ik naar Vlissingen en zondagnamiddag is er een rit in Sint-Katelijne-Waver. Bij deze laatste neemt Hugo's broer, de Mon, plaats op de passagierszetel.

18 juni 2006 was een streefdatum om onze 'bolide' te kunnen tonen aan het grote publiek. Op die dag was het weer verzamelen geblazen in Kontich op het Sint-Martinusplein voor de jaarlijks VANK rally. Jammer genoeg bleek deze datum nogal scherp. Ronny kreeg hem tegen dan niet klaar.
Jozef & Sandra hadden zo'n medelijden met ons dat ze ons spontaan uitnodigden om, samen met hen, de VANK te rijden in hun Renault Estafette. Zo klaarden, voor ons althans, de onweerswolken toch nog een beetje op.
We waren echter genoodzaakt om de inrichters in kennis te stellen dat onze voorinschrijving diende geannuleerd te worden.
Tof was het wel dat, bij de start, één van de initiatiefnemers, namelijk Erwin Obourdin, aan de Estafette even kwam informeren naar de toestand van ons Fiatje. Horende in wiens handen ons projectje was, beurde hij ons op door te zeggen dat het, in dat geval, zeker in orde zou komen.
Het concept van de VANK rally was echter wat gewijzigd. Vermoedelijk omdat er deelnemers hun ongenoegen hadden laten blijken over de lange wachttijden bij het gezamelijk vertrek, had men dit jaar beslist om ieder vrij te laten vertrekken. Bovendien kon men dan ook nog kiezen uit drie afstanden: een korte plaatselijke toer; de verkorte 'Groentestreekroute' of de grote 'Groentestreekroute'. Persoonlijk vond ik dit jammer. Alhoewel er, volgens de inrichters, minstens even veel deelnemers waren als de vorige jaren, heb ik hier niet veel van gezien. Het aantal oldtimers aanwezig bij ons vertrek en bij onze aankomst op het Sint-Martinusplein, leek eerder beperkt.
Was nu het feit dat wij voor de grootste toer gekozen hadden hiervan de oorzaak? Ik zou het niet weten.
Onderweg dienden we enkele vragen op te lossen en ook, na de aankomst, moesten er nog vragen opgelost worden bij de handelaars in de Molenstraat en op de Mechelsesteenweg.
Een feit was dat wij, mogelijks iets te laat vertrokken voor de grote toer, voor laatstgenoemde opdracht véél te weinig tijd hadden en bijgevolg ook forfait moesten geven voor de zoektocht.
Dit alles mag echter zeker geen kritiek zijn op de inrichters. Het was leuk en het is en het blijft een toffe happening.