zus

Het is nu dinsdag 0:59 en zit hier wat te schrijven het is vandaag een een dag waarop mijn lieve zus haar eerste kuur krijgt ik hoop dat ze het een beetje goed verwerkt.Nu verleden vrijdag was het grootouderfeest bij kleindochter 2 de laatste want volgend jaar gaat ze al naar het 1é leerjaar en dan geen feest meer,ik moet zeggen het was heel leuk en plezant de zorgen even opzij,de juffen hadden een zoektocht ingericht je moet weten de school is niet ver van een park met een mooie kerk in het midden,de kinderen kregen een plan om via een kleine wandeling naar het park te gaan ,ze hadden dat in de week al even geoefend,dus oma enopa moesten de kinderen volgen via het gegeven plan,er waren vier opdrachten aan verbonden,de 1é was in het park de zoenboom vinden en daar moest dan geknuffeld worden,nummer 2 was een kaarsje branden in de kerk en dat kwam dan goed uit voor ons,derde opdracht was de grootouders moesten zich verstoppen en de kleintjes moesten ons zoeken en dat was heel prettig,het 4é was dat we even verder een borrel kregen aangeboden,bij iedere opdracht kregen de kinderen een stempel om aan te tonen dat de opdracht was vervuld,daarna terug naar school voor een lekkere tas koffie met koek en dat was een afsluiter van een fijne middag met mijn lieve meid.

gisteren is de tweede drain uit de oksel gehaald van zus,heb haar dan gebeld maar alles was goed zei ze,ze had al eten gekookt voor haar gezin was wel wat moe maar ging wat rusten.Morgen gaan ventje en ik boodschappen doen voor haar want volgende dinsdag moet ze met de eerste chemo kuur beginnen,en ik wil niet dat ze haar gaat vermoeien met heen en weer geloop ze moet rusten zodat ze wat sterk aan die kuur kan beginnen,haar man denkt er niet bij na wat er hen nog te wachten staat want bij hem is alles altijd goed,nu hij helpt haar wel een beetje maar ze doet nu ook nog veel en ze wil voorlopig geen hulp,hopelijk kan ze die chemo een beetje goed doorstaan,want ik weet wat dat met een mens kan doen ik heb jaren in de kliniek gewerkt op de oncologie dus heb ik nu wel een beetje meer schrik voor haar,maar ja brengt tijd brengt raad.

ik weet zus dat je de brief van gisteren niet kan lezen daar je geen p.c. hebt maar de bedoeling was om het eens kwijt te kunnen,de ene dag gaat al wat beter dan de andere,ik krijg wel lieve berichtjes van de vrienden bloggertjes en dat is heel fijn zo weet je dat je er niet alleen bent,er is veel leed en niet bij ons alleen zo als het spreekwoord zegt:ieder huisje heeft zijn kruisje,maar het een al zwaarder dan een ander.

dag zus,ik zit hier op mijn p.c.tje en mijn gedachten dwalen altijd af naar jou,ik kan het niet helpen maar ik moet het even kwijt.Je bent nu 62 jaar en je leven is niet over rozen gegaan,je bent er altijd voor iedereen zoals je in de tijd je twee kleinkinderen in huis hebt genomen omdat de moeder altijd ziek was en voor hen niet meer kon zorgen,de vader, je zoon kon ook de situatie niet aan en is dan maar vertrokken en heeft u de volledige verantwoordelijk laten dragen voor zijn kinderen, komt zelfs niet meer naar huis al vele jaren,het verdriet voor u was enorm maar toch ging je met volle moed verder,nu zou ik graag hebben dat je aan jezelf denkt in deze periode van ziekte,ik wil dat je vecht om uw bestaan,je bent alles wat ik nog heb,we hebben in ons hele leven nog niet eenmaal ruzie gehad,het ene woord niet hoger dan het andere ik zie je graag,en zal nu in de tijd van je zware periode die je wacht altijd aan je zijde staan in al wat je doet je helpen waar kan dus ga de strijd aan je bent niet alleen.LOVE YOU.

Zondag een heel fijne dag gehad,om half zeven opgestaan want om kwart na acht moesten we aan de halte van de bus zijn om naar Berlaar te gaan,we waren goed op tijd en de bus ook, het was ongeveer een groot uur rijden maar de sfeer zat er al goed in hoor van de mede wandelaars,een praatje hier een grapje daar en de tijd was zo om,terplaatse gekomen na een koffie en de inschrijving zijn ventje en ik dan maar aan de trip begonnen want ieder wandelt op zijn eigen tempo en dat is wel fijn,we moesten maar om vier uur terug zijn op de inschrijving, we waren met 77 reigertjes, ja zo noemt onze club na een pintje en zo was het tijd om huiswaarts te gaan,toen we bijna in gent waren ging mijn g.s.m.het was de kleindochter van 5jaar die vroeg waarom ik nu niet thuis was ze stond voor de deur zei ze en kon niet binnen en begon te huilen, ik moest beloven als we in gent waren om haar nog een zoen te komen geven want ze miste ons,dat hebben opa en oma dan ook maar gedaan want zo een lieve meid kan je dat niet weigeren hè!

Als ik hier en daar wat ga lezen bij ons bloggertjes ben ik niet de enige die hier wat loopt te niezen en proesten,de tijd van het jaar zeggen ze maar wel zo geen mooie,al die miserie dat hier te lezen valt,nog goed dat we ons hart hier even kunnen luchten van alles en nog wat en er toch lieve bloggertjes zijn die een riem onder het hart steken met een lief woordje.Normaal gaan we zaterdags bij schoonma maar nu met die verkoudheid is het best thuis te blijven om wat uit te zieken,want morgen is het wandeldag en we gaan met de club op busreis,allé we gaan naar berlaar,dus toch niet zo ver maar ja alles is besproken en betaald dus zou ik er toch graag bij zijn,de buiten lucht zal er misschien goed aan doen want deze week heb ik nog niet veel kunnen doen want ook de hernia speelt me nog parten ik neem de ene pijnstiller na de andere maar het helpt maar half zoveel,de nachten duren lang want ik word telkens wakker van de pijn en dat doet de weerstand geen goed maar alles bij elkaar mag ik niet te veel klagen want er zijn mensen bij wie het veel erger is.

Het nieuws op het blog van lipske is heel droevig,zo staat een mens stil bij het eindig zijn van het leven,en daarom zouden we moeten trachten alles zo goed mogelijk bij leven doen ,al lukt dat niet altijd natuurlijk we maken er het beste van.De zoon is verleden week naar de ct scan van de nek moeten gaan om te kijken of de operatie gelukt was,vandaag was de uitslag en die was niet zoals verhoopt was,hij kan nog altijd geen macht gebruiken met de arm en dat is wel noodzakelijk voor zijn werk ,dus werken zit er nog niet in het kan nog maanden duren zegt de dokter en dan nog is er geen zekerheid dat hij die arm nog voor honderd procent zal kunnen gebruiken,de zoon is er het hart van in nog veel te jong om niet te werken zegt hij en gelijk heeft hij,maar we moeten optimist blijven dat heb ik al ondervonden nu ieder huisje heeft zijn kruisje het een al zwaarder dan het andere.

ik ben daar even bij lipske gaan kijken en het is daar zo stil wat maar normaal is in die toestand,ik zeg een gebedje voor hen in die wel zeer moeilijke tijd.De tijd laat ons niet altijd toe om met elkaar bezig te zijn en toch zouden we tijd moeten maken,want soms is er geen tijd meer om te zeggen wat we wilden,ikzelf heb dat aan de lijve ondervonden en dat blijft knagen voor de rest van het leven ,er zijn ook dingen gebeurd waar ik enorm veel spijt van heb maar, die ik weet niet meer goed te maken zijn ,maar we moeten die trachten een plaats te geven maar hoe ouder men word hoe meer alles weer de kop opsteekt,de ene mens is daar natuurlijk beter tegen gewapend of de andere maar ik met mijn klein hartje zou al het leed uit de wereld willen helpen en dat gaat nu ook weer niet.

Deze week hebben ventje en ik onze handen in elkaar geslagen want het was me het weekje wel hoor!Schoonma woont nog in haar appartement alleen,ondanks de leeftijd van 86 jaar,allé met veel hulp van ons maar dat is met plezier gedaan,nu had ze het in haar bolleke gestoken dat de twee kamers de slaap en logeerkamer een nieuw papiertje nodig hadden alhoewel het er nog mooi was,maar ja wat doe je er aan als ze het vragen?Dus zijn ventje en mezelf in onze sloffen gegaan,maandag papier afsteken,dinsdag ventje gaan verven,woensdag zijn we dan gaan behangen in haar slaapkamer,donderdag alles terug op zijn plaats zetten,bij mij thuis de gordijnen en overgordijnen een was beurt gegeven,vandaag hebben we dan alles terug opgehangen,en zo is de eerste kamer gedaan.Ik ben nu wel blij dat het weekend is want volgende week is de andere kamer aan de beurt en begint alles opnieuw!!!!Volgens de verpleegster heeft ze nog plannen hoor maar ik denk dat het niet meer voor van de jaar zal zijn hoor we zijn ook wel geen 30jaar meer hoor!!!hahaha.

Zaterdag was het een verjaardags feestje van mijn kleindochter 2 ze werd 5jaar! en daar was ze heel fier op,mama en papa hadden haar al bij mij gebracht om 10uur omdat ze het huis nog wat wilden versieren,met ballonnen,vlagjes en slingers,de taart halen en de tafels dekken.De kleine meid was al uitgelaten toen ze bij ons binnen kwam,ze zat bij mij aan tafel terwijl ik voor het eten zorgde en ze kon zich met niets bezig houden en ik vroeg waarom en ze zei dat ze zo zenuwachtig was voor de namiddag want er kwamen school vriendinnetjes,en er was taart en cadautjes zo heeft ze zitten zeuren tot het eindelijk twee uur was en we naar haar huis gingen,eindelijk ging de eerste bel aan de deur ze deed open en zo kwamen een voor een de kinderen en familie binnen,het was na de taart en geschenkjes een dolle pret voor haar want ze was die dag de prinses van ieder die er was,en s'avonds viel ze gelijk een blok in slaap moe maar gelukkig!

Het gaat al wat beter met de zoon,de pijn verminderd maar het gevoel en de kracht in de arm zijn nog niet terug maar zolang hij die halskraag moet dragen kan het ook niet anders je kunt niet bewegen zoals het moet ,we hopen er op dat als hij na 3oktober na de kontrole wat aan kiné mag gaan doen het weer in orde komt nu is het elke dag een stapje vooruit.Donderdag word kleindochter 2 al 5jaar wat gaat de tijd toch snel,zaterdag word er dan voor haar een leuk feestje gepland,ze mag 5 kindjes uit haar klas uitnodigen en dat vind ze natuulijk super, want anders met al de groote mensen is er voor haar niet veel aan ,en zo kan er plezier gemaakt worden tussen de kinderen ook,want in onze kleine familie zijn geen andere kinderen meer zij is de jongste telg uit de familie en ook dat is een beetje speciaal.