Tegen wil en dank

Vandaag spraken moeder, dochter en kleindochter, een ziek driegeslacht tussen haakjes, met elkaar via skype.

Wat schrok het kleine dotje toen grootmoeke met haar steeds heldere, vrolijke stem plots een geluid fabriceerde als van een verroest scharnier. En wel dat scharnier van zo'n zware, oeroude schuurdeur.

Vlug stelde ik het kleintje gerust. Door niet te spreken van een kachelpijp die verstopt lijkt, een schoorsteen vol roet of een knarsende kruiwagen maar van een hoest en een toeterdetoet van een lekneus... Daarbij nam ik mijn zakdoek, vergat even dat de micro zich niet zo ver van de neusgaten bevindt en toeterde alle overbodige substantie eruit.

Dat stelde haar gelukkig gerust, temeer daar ik erna uitbundig lachte. 'Grootmoeke lachen' liet het kleine lieverdje wijsgerig weten. En ik werd prompt beloond met een guitige lach van haar terug.

Ondertussen zag ik mezelf rechtsonder in beeld, tjonge, dat rode gelaat, die verwoeste neusgaten, was ik dat werkelijk?
Waarom moet dat beeld ook verschijnen? Ik hoef mezelf écht niet te zien terwijl ik skype. Zeker niet in deze toestand. Of wel? Stel je voor dat ik net een zwarte veeg onder mijn oog heb omdat ik vergat make up eraf te halen en mijn ogen gingen jeuken...

Het was me het gesprek wel... hoesten in drievoud waarbij ik niet anders kan dan toegeven dat die van het kleintje de meest charmante was... zo lief met beide handjes voor haar mond. Daar kunnen we nog wat van leren, die bassende sopranen.

Toeteren met zakdoek aan de neus was een unicum, alleen mij toebehorend... 
Toch voelde ik me na dit skypegesprek opgefleurd... en ik hoop de twee andere delen van dit driegeslacht eveneens.

En nu op naar genezing want anders missen we dat leuke namiddagje nog binnenkort.

Ooit ging omaatje met haar beide dochters en een kleindochtertje naar een dierenpark....
Terwijl beide dochter hun oog voor het overgrote deel lieten vallen op al de dieren... kon ondergetekende haar ogen slechts richten op dat lieve kleine ukje van een kleindochter.
Ze vergat de wereld om zich heen (zoals altijd in het gezelschap van haar kleinkindertjes) om het lieve kleine meisje toch maar op de foto te hebben terwijl ze met mama en tante een geitje wilde aaien.
Omaatje bukte zich om een mooie foto, niet in vogelperspectief... maar een 'goede' hoogte... voor dat doel liet ze zich door de knarsende knieën zakken... tot ze plots wat voelde ter hoogte van haar zitvlak.
Verbaasd keek ze om... en zag hoe twee horens van een bok zich net in haar achterwerk wilden boren... tot grote hilariteit van omstaanders en mezelf uiteraard.
Ik kwam niet meer bij....!

Bizar maar sinds ik op de kleinkindjes pas, komen alle gedichtjes, rijmpjes, liedjes van ooit... uit soms ver vervlogen tijden... terug.
Door slechts één woord te horen, herinner ik me een liedje, een rijmpje, een gedichtje...
Ik ga ze ook hier proberen te vernoemen zodat ik ze niet opnieuw vergeet.
Ach... wat een kleinkindje niet al met je doet... je vergeet iedere schaamte of vrees of ze je misschien wel belachelijk vinden en zingt en rijmt er op los. De kleintjes vinden het dolle pret en ze vragen steeds 'nog, nog, nog'... dat moedigt zo'n omaatje als ik ben natuurlijk aan... en prompt valt die schaamte en vrees om belachelijk gevonden te worden door anderen die je horen weg en je zingt, rijmt en dicht er op los.
Heb jij als omaatje of opaatje dat ook?

Hier alvast een eerste liedje...

'Jantje hou je vast aan de takken van de bomen.
Jantje hou je vast aan de takken van de mast.
Als Jantje valt dan valt ie in 't water.
Als Jantje valt, dan valt ie in 't nat.
Boenk patat.'

ps. Ik durf nooit te beweren dat ik het orgineel zing, dicht, rijm omdat ik mogelijk onbewust en soms bewust hier en daar wat heb veranderd...