Zondag 21 oktober 2012
Wie had dàt ooit gedacht...
Zo gaat een omaatje nog aan het skypen... terwijl ze dat woord nog niet eens kende tot één van haar kleinkindjes haar ook wou zien en horen op skype. In allerijl moest één van haar andere kinderen haar ter hulp schieten want wat was dat nou ook en hoe moest het? 
De jongste haalde haar laptop boven en hielp haar op weg...
Tjonge wat was ik een stuntel... zat ik te praten en te lachen naar een scherm 2 cm groot... tot na een kwartiertje plots mijn eurootje viel... het kon ook groter. Haha.
Vandaag kon ik het voor het eerst na maanden sporadisch met hulp skypen alléén... stel je voor. Een mens is nooit te oud om te leren. Wat leuk ook... na alle inspanningen die ik vandaag leverde, ik verzette zoveel werk... omdat ik me niet zo lekker in mijn vel voelde... en dan durft klussen à volenté wel eens helpen.
Het was de kers op de werk-taart...
Ik ben weeral een blij omaatje wat niet eens een wonder is met zo'n lief klein dotje op het scherm die me uit haar boekje vertelt, me vraagt nogmaals het liedje van de 'piraten' te zingen...
En die de meest guitige glimlach toont als ik dat ook daadwerkelijk doe...
Geschreven door Annemarie om 20:02
Reageer op dit bericht