(alle teksten: copyright Annemarie)

Berichten van 1 november 2012 tot 30 november 2012

Zaterdag 24 november 2012

Wat een heerlijke namiddag... !!!!

Wat een overheerlijke namiddag met het kleine meisje en haar mama...! Mijn oudste dochter zou naar enkele speelgoedzaken gaan met het oog op de goede sint...

Natuurlijk ging omake graag mee... Ik verwen mijn kleindochtertje zooooo graag... in naam van de Sint natuurlijk...

Alle kleinkinderen normaal gezien... dat spreekt vanzelf... maar tja... dat is uiteraard afhankelijk van bepaalde elementen die we hier in dit blogje niet ter sprake willen brengen.
Ik leerde mezelf beschermen... en ook te genieten van de mensen die mij een warm hart toedragen. De anderen zoeken het zelf maar uit. Het leven is kostbaar en de mensen erin waardevol. Wie dat niet weet, beseft, ziet en zijn tijd verdoet met wraak, wrok, nijd, afgunst... tja... dat is zeer jammer... maar mijn hart wordt niet langer in mootjes gehakt door gefrustreerde of jaloerse mensen. Zo is dat.

Het was dus een overheerlijke namiddag met die twee meisjes van me.
Schateren met het lieve kleintje... dat doe ik... ze lacht en ik lach met haar mee... ze schatert en ik schater net zo met haar mee... De auto waarin we beiden op de achterbank zaten... schokte van het geschater van de oudste en de jongste...

Toen kwamen we aan in de eerste speelgoedzaak... heerlijk hoor... Ik ben dan wel volwassen en zelfs naar de zestig toe... toch voel ik me daar net weer kind... Zo lopen er twee kleuters door de rekken vol speelgoed, eentje van 20 maanden en één van 58 jaar... haha.
Ik vergeet de mensheid om me heen... vaak zijn ze zo serieus... en bekijken me met argusogen... omdat ik zo lekker geniet van het juichen en verkennen... het benoemen... en het kiezen... met 't lieve kleintje.
Schateren, lachen... met grote ogen kijken.... Is het leven dan niet al ernstig genoeg misschien?

Ze komt nergens aan... omdat ook omaatje alléén maar kijkt (we moeten toch het goede voorbeeld geven?)... en wàt ze koopt voor het kleintje.. nu dàt mag het kleintje ook vastnemen.

Een leuke kerstmuts met Mickey Mouse erop... en een boekje van Sinterklaas want ze kende door dat andere boek slechts Zwarte Piet...

hem stak ze royaal haar hand uit... maar bij Sint kwamen prompt traantjes met tuitjes...

Dan kocht ik nog wat leuks voor in onze eigen woonkamer... daar kunnen we allemaal van genieten... Allemaal= zij en wie weet nog andere kleinkindjes die na haar misschien ooit ook omaatjes woning zullen verblijden met hun komst... Ik kocht een houten winkeltje met twee kratjes, één met houten groenten en één met houten fruit... (omaatje houdt van duurzaam speelgoed)... en tja... omdat ik het zooooooooooo leuk vond... ook nog een met een bakje met plastic flesjes....
Ik ga daar na de feestdagen een leuk plekje voor uitzoeken in onze piepkleine woonkamer en dan leuk telkens het lieve kleintje komt... gaan we 'winkeltje spelen'....

Het is een kadootje voor omaatje... én voor àlle kleinkindjes... en ik ben zo gelukkig als wat... voel me net weer een kind... verheug me al op het spelen met haar... of het gadeslaan van het lieve kleintje, de grootste schattebout van de hele wereld wat mij, haar omaatje betreft....

Leuk ook voor haar mama en papa en tanteke terwijl omaatje in de keuken wat lekkers maakt, kunnen zij lekker de boel daar leegkopen... Allemaal biofruit en biogroenten natuurlijk... wat dacht je dan.

Tjonge, tjonge wat heb ik genoten... maar me ook kapot gezweet.
Wat maakt het ook uit... Ik kwam gelukkig terug thuis...en mijn blijdschap straalde zo van me af dat mijn jongste er gelijk ook blij van werd. Wat wil een omaatje nog meer? Niets toch?
Wat geef ik nog om een koffietje in een tearoom sinds zij er is? Niets... Ik voel me gelukkig telkens ik wat leuks voor haar vind... ik hoef geen koffietjes meer of wafels met slagroom...
Al wat ik voor haar vind... daar geniet ik mee van... méér, véél meer dan van een kop koffie met een wafel. De dikke kleurpotloden... een kleurboekje, een tekenblok... we kleuren en tekenen er samen op los...

Het is zo lang geleden... dat ik me nog zo gelukkig heb gevoeld... en dat dank ik aan haar komst... en aan het samenzijn met haar mam en pap en mijn jongste...

Het leven is op die momenten... wondermooi, een paradijs.

belevenissen met mijn kleinkindertjes

Geschreven door Annemarie om 17:49 Reageer op dit bericht

Woensdag 14 november 2012

Een oppasdagje vermoeiend? Maar néén :- )

Beiden waren we vroeg uit de veren. Nog voor de kippen en de haan... namelijk vier uur... Toevallig beiden op datzelfde uur ... Ja een haha band is er wel tussen grootmoeke en het lieve kleine meisje dat ze zo vaak in haar armen kan sluiten.
Beiden waren we dus ook na enkele uren (hoe kan het ook anders) doodop...
't Lieve kleintje verraste haar omaatje door bij alles wat omaatje voorstelde 'neen' te zeggen en dat was bizar... Bovendien niet zomaar 'neen'... neen, het klonk duidelijk droef, murw... dit kleine duracelbatterijtje was dit keer doodop.

Zelfs een wandelingetje, haar favorietje kon haar dit
keer niet bekoren... 'Néén' klonk het ook bij die vraag....

Ook slapen wou ze niet... wat wel een bijzonder hekel punt werd als ze tegelijk duidelijk doodop was.
Dus omaatje nam haar breiwerkje en plaatste een stoel pal naast het bedje van het lieve kleine meisje... en ging aan het breien... kon ze tegelijk het kleintje geruststellen... en sussen...
Uiteindelijk viel ze in slaap.... Omaatje slaakte een zucht...

Een uurtje, dus niet erg lang gezien de duidelijke graad van vermoeidheid... ze was duidelijk nog niet helemaal uitgerust. Dus na een hapje eten, stelde ik het wandelingetje opnieuw voor... dit keer wel prijs.

Een goede keuze voor zowel omaatje als kleinkindje want ik sliep bijna waar ik stond, zo moe was ik. De frisse lucht, de rust buiten deed ons beiden héél véél deugd.

Na twee uur wandelen, een kaartje uitkiezen voor haar liefste mammie die bijna jarig is, keerden we huiswaarts... De wandeling duurde zomaar effekes twee uur omdat ik mijn tijd nam, rustig aan deed. Hadden beiden nood aan rust haha.

't Was een fijne wandeling... paddestoelen, mooie herfstblaadjes, en rust... o zoveel rust.

Eenmaal thuis waren we beiden zeer ontspannen... en mijn lieve kleindochtertje at in een mum van tijd al haar fruit op... Omaatje nam een biertje en dat smaakte.

De energie was terug... we zongen en dansten en kropen op handen en knieën het hele huis rond.
Ja, je leest het goed... dit omaatje vernam dat kleindochtertje enkele weken geleden voor het eerst kroop (nadat ze eerst kon stappen, zelfs lopen...

en dus besloot ze dat even uit te proberen en even te vergeten dat ze niet meer die jonge mam was die zelfs rond de tafel kroop met haar kindertjes maar een omaatje die naar de zestig ging. Zij kroop voorop en kleinkindje achterna en soms draaiden ze om... Lachen joh...!

Omaatje was vreemd genoeg doodop eenmaal thuis en haar schouder, hals, pols en knieën voelen stram... hoe kan dat nou?

Onbegrijpelijk toch?

belevenissen met mijn kleinkindertjes

Geschreven door Annemarie om 18:17 Reageer op dit bericht

Donderdag 8 november 2012

Omaatje is rusteloos

Hoe gaat dat aflopen? Net een dag minder ziek en daar schiet ik alweer als een over zijn toeren lopende motor doorheen het hele huis. Overal zie ik wat...
Daar tussen die voegen effe met een tandenborstel met zeep erop... mooi netjes...
En jeetje is die overloop weer bezig te lekken? Pfff in afwachting van een klusser een emmer en een dweil eronder en natuurlijk de natte klieder opdrogen.
Bah, wat ziet die frituurpan er aan de buitenzijde weer onappetijtelijk uit...
Weet niet hoe ik dat droog kan schoonmaken, dan maar met een natte schuurspons...

Ook al die kruidenpotjes moeten dringend nog eens geordend.
En oh, die lavabo heeft ook nog eens een goede beurt nodig.
Bah, heel de keuken ondergekliederd omdat mijn verstand nog niet op peil is... ook die dan maar even gedweild.
En ondertussen ben ik zelf zo nat als een dweil, kan me straks zelf gaan uitwringen. Zal dan maar die net geboende badkuip gebruiken.

Kan ik daarna lekker opnieuw aan de gang met een zeem om de tegels en kuip opnieuw aan het blinken te krijgen.
Vandaag wil ik ook nog de vaat omwassen en een droogkast staat te draaien. Zou het mogelijk zijn ook nog de woonkamer de dweilbeurt te geven nadat ik overal het stof opnam? Of steek ik morgen opnieuw met een thermometer onder mijn oksel in bed?
Hoe moeilijk is het om jezelf in te tomen als je overal aan de slag wil? Toch zal het moeten... want nu heb ik wel de bezoekjes aan of van mijn kinderen moeten missen en van hun kleintje.
Dus toch maar effe een verstandig omaatje wezen...
Zingen zal nog niet lukken... tenzij als een krakende vloer...
Ach... een rijmpje kan wel hé...

Het kleindochtertje dat ik het meeste zie, wil zoals nog meer peutertjes zeker, overal zo vlug mogelijk 'uit'.
Zit ze in haar stoeltje en is haar pureetje op dan gaat het van 'UIT, UIT'...
Zit ze in haar autostoeltje en is ze op de bestemming dan klinkt het opnieuw van 'UIT, UIT'... waarbij ze alvast toont waar dat gordeltje losgemaakt kan worden.

Omdat omaatje niet zo handig is als mama-lief om die toestanden rond dat kinderbuikje in een mum van tijd los te krijgen, bedacht ze onder het frutselen, sjorren, drukken, met je neus erop zitten om te zien hoe het werkt... een rijmpje op te zeggen. Op die manier is het kleintje wat afgeleid en kalmeer ik haha mezelf.

Het rijmpje gaat als volgt, het werd in mijn jeugd gebruikt bij het springen in een touw op school.

In spring de boerin springt in
Uit spuit de boer gaat uit

Het is een heel kort rijmpje maar niet als ik het net liet horen voor dit lieve kleine meisje... Ze blijft dan vragen om 'nog, nog, nog'... en zo gaat het eindeloos door tot het riempje losgemaakt werd...

rijmpjes die ik me herinner uit mijn kindertijd

Geschreven door Annemarie om 14:20 Reageer op dit bericht

Dinsdag 6 november 2012

Eén van die rijmpjes waar ze zo van houden...

Het is erg gek maar sinds ik omaatje werd, komen de rijmpjes boven als paddenstoelen dit seizoen...

Eén van mijn kinderen kan me gewoon vragen of ik 'boter' moet en daar heb je het aan je knikker... ondergetekende herinnert zich gelijk een rijmpje. Zoals met 'boter' dus...

Tot groot jolijt van de kleine spruit die het telkens opnieuw wilde horen. Vooral de laatste zin vond vooral in het begin veel bijval...
Ondertussen kent ze zowat het hele rijmpje, alvast de volgorde van bepaalde woorden.

Dit oude rijmpje, het dateerde van mijn kindertijd.

'crème de glace
stond in de kast
mama dacht dat 't boter was
papa sneed er een stukje af
oei oei oei 't was crème de glace'

(ook bij dit rijmpje paste ik enkele woorden aan, ik maakte van het oorspronkelijke moeder en vader nu mama en papa, vond ik leuker en herkenbaarder voor het kleintje)

rijmpjes die ik me herinner uit mijn kindertijd

Geschreven door Annemarie om 13:03 Reageer op dit bericht

Maandag 5 november 2012

Tegen wil en dank

Tjonge, sinds mensenheugenis maakte ik zo'n nacht niet meer mee.
Het lijkt me geen gewoon verkoudheidje meer. Dat ding stevent als een karretje op een achtbaan regelrecht af op een bronchitis, waarbij we hopen dat het nog niet zo ver is. Het hoesten klonk allesbehalve geruststellend. Ik bleef er net niet in. De hoestbuien stopten niet meer. Het was niet eens vier uur in de ochtend. Dapper hield ik mezelf voor dat het straks wel beter zou gaan. Het leek wel of mijn binnenkant er werd uitgehoest. Mijn neus zat inmiddels potdicht.
Tevergeefs bleef ik proberen toch één van die ademhalingskanalen open te krijgen. De zakdoeken vlogen mijn bed uit.
Op een bepaald ogenblik schoot alles in de knossel. Ik schoot recht als een veer en spurtte mijn bed uit naar de badkamer.
Daar besloot ik dat het welletjes was, ik weigerde op die manier op bed te blijven liggen voor de komende uren, slapen was er duidelijk niet meer bij. Inmiddels was het bijna 5 uur. Nog berevroeg als je er op maandag pas om half negen uit moet. Kon me echter niet schelen, ik wilde kunnen ademen om het even door welke van de twee kanalen, neus of mond.
Ik wenste niet meer uit mijn bed te schieten als het kruispunt der luchtwegen nog maar eens stokte.
Ondanks de Eucalyptus op mijn hoofdkussen... dit keer was het een maat voor niets. In de woonkamer zou het wellicht op dat vlak toch beter gaan. Twee aromabrandertjes met Eucalyptus en rechtop kunnen zitten, verstrooiing in de vorm van dit blogje en dan straks maar op de zetel rust nemen in de hoop dat het dan niet meer verergert. Dat wat begon als een viraal infectietje.

Ik vermoed dat het mijn eigen schuld is. Onvoldoende rust, gecombineerd met buitengaan om emmers water uit te kieperen, te schrobben zonder wat warms aan te trekken en bovendien nog zwetend als een rund op de koop toe die koude te trotseren.
Nogmaals... wanneer word ik eindelijk een 'wijs' omaatje?

Geschreven door Annemarie om 05:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 4 november 2012

Gut... ik zag het ukje schrikken

Vandaag spraken moeder, dochter en kleindochter, een ziek driegeslacht tussen haakjes, met elkaar via skype.

Wat schrok het kleine dotje toen grootmoeke met haar steeds heldere, vrolijke stem plots een geluid fabriceerde als van een verroest scharnier. En wel dat scharnier van zo'n zware, oeroude schuurdeur.

Vlug stelde ik het kleintje gerust. Door niet te spreken van een kachelpijp die verstopt lijkt, een schoorsteen vol roet of een knarsende kruiwagen maar van een hoest en een toeterdetoet van een lekneus... Daarbij nam ik mijn zakdoek, vergat even dat de micro zich niet zo ver van de neusgaten bevindt en toeterde alle overbodige substantie eruit.

Dat stelde haar gelukkig gerust, temeer daar ik erna uitbundig lachte. 'Grootmoeke lachen' liet het kleine lieverdje wijsgerig weten. En ik werd prompt beloond met een guitige lach van haar terug.

Ondertussen zag ik mezelf rechtsonder in beeld, tjonge, dat rode gelaat, die verwoeste neusgaten, was ik dat werkelijk?
Waarom moet dat beeld ook verschijnen? Ik hoef mezelf écht niet te zien terwijl ik skype. Zeker niet in deze toestand. Of wel? Stel je voor dat ik net een zwarte veeg onder mijn oog heb omdat ik vergat make up eraf te halen en mijn ogen gingen jeuken...

Het was me het gesprek wel... hoesten in drievoud waarbij ik niet anders kan dan toegeven dat die van het kleintje de meest charmante was... zo lief met beide handjes voor haar mond. Daar kunnen we nog wat van leren, die bassende sopranen.

Toeteren met zakdoek aan de neus was een unicum, alleen mij toebehorend...
Toch voelde ik me na dit skypegesprek opgefleurd... en ik hoop de twee andere delen van dit driegeslacht eveneens.

En nu op naar genezing want anders missen we dat leuke namiddagje nog binnenkort.

belevenissen met mijn kleinkindertjes

Geschreven door Annemarie om 16:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 november 2012

winterkwaaltjes

Het zijn maar winterkwaaltjes maar wat kunnen ze lastig zijn. En bovendien verhinderen ze dat je je kleinkindjes kan vertroetelen. Bah... Ach, je kent ze wel hé, die omaatjes en opaatjes die de kwaaltjes blijven negeren en volle katoen blijven geven, helpt niet echt. Integendeel... het gaat van kwaad naar erger.

Omaatje lijkt nu door eigen schuld, dikke bult, wel een enorme vis in een te enge bokaal...
Een keel als een rubberband, een neus als een lekke kraan en dat hoofd alsof er een duikershelm omheen zit.

Liters thee drinken, boterham met honing maar eerst een met geitenbrie. Natuurlijk antibioticum toch? En heb ik nog ergens vlierbessensiroop staan? Eucalyptusolie in een aromabrander zodat ik niet als een vis op het droge naar lucht moet happen.

Vooral wat gas terugnemen en niet meer in de ijzig koude de emmers gaan uitgieten, toch niet zonder een dikke sjaal om die weekhartige keel... Misschien ook niet me in het zweet schrobben net voor je naar buiten gaat zonder winterse attributen die je warm houden. En dan zeggen ze van omaatjes (en opaatjes) dat ze meestal oud én wijs zijn. Het eerste kan dan kloppen, het tweede gaat haha jammer genoeg voor mij alleszins niet altijd op.

nieuwe ontdekkingen

Geschreven door Annemarie om 11:15 Reageer op dit bericht

Berichten van 1 november 2012 tot 30 november 2012

Meer van Omaatjes wereld...!