Vrijdag 17 maart 2006
Paps

Ik ben in het herstel van mijn levenbewoon onbezorgd
samen met mijn man in een flat
maar als het veilig daglicht
is verdwenen
klamp ik me vast
aan jou portret.
Je kijkt naar mij
met vriendelijke ogen
alsof je zeggen wilt
ik hou de wacht
en als je huilt
zal ik je tranen drogen
geef je maar rustig over aan de nacht.
Het beeld van hem is
aan het vervagen
Mijn flat is nu een groot donker huis
en ik,, dreumes , bang, vol onbehagen
die,,Pappa,, roept maar
er is niemand thuis.
Geschreven door oma om 15:40
Reageer op dit bericht



















