Trouw

Er valt nog zoveel
over vriendschap te zeggen
Je kunt haar bespreken
ontleden misschien
maar gek...dan verdwijnt ze
is niet meer te zien
Hoe kun je nu aandacht,trouw
uit gaan leggen?
Want wat je ook zegt
het is altijd te klein
Dus vrienden
je moet het gewoon weg
maar...zijn. 

Ze is twaalf jaar
lief en lomp
bang en brutaal
Ze is twaalf jaar
ontwapend en onhandelbaar
gezellig en onuitstaanbaar.

Ze is twaalf jaar
gevoelig en stil
weet vaak niet wat ze wil
Ze is twaalf jaar
soms zacht en verlegen
ach, ook voor haar
is ,t verwarrend
zo,n opgroeiend meisjes leven

S,morgens vroeg
het is buiten klam en koud
Ik heb geen zin in buiten
Ik heb geen zin in fietsen
mijn bed is warm en zo vertrouwd

Maar allerhande kleine dingen
ijswitte dauw op het gras
de zon vaag door de nevel
krijgen me zachtjes aan het zingen.

Voor jullie
wil ik wat
lieve woorden schrijven
over jullie nog pril bestaan
van nu af aan
maken jullie deel uit
van ons leven
warmte willen wij
jullie geven
blijheid, liefde boven al
ook vrolijkheid
en licht
zie nu
door deze woorden
neer te schrijven
heb ik jullie tante diny
zomaar een gedicht

Een vonkje
diep van binnen
word groter
en groeit
laat je zingen
laat je dansen
het borrelt
hoger en hoger
breekt eruit
onverwoestbaar
tot barstens toen

Je straalt
je beseft weer
wat je bezit.

Lieve Mam
van wie ik toch wel hou
en die ik zo graag
van alles toe vertrouw
Zodat je weet
wat er in mij leeft
Want ik voel mam
dat je toch om me geeft
Daarom doet het nu zo,n pijn
dat ik nog niet ben
 die ik nu wil zijn.

Als het regent
is het net of de wereld huilt
alles is even triest en grauw
het enige vrolijke is
dat ik van je hou
en jij van mij
dat maakt de dag weer blij.

ik weet dat je ergens bent
en ook aan mij denkt
en even is het dan of
de zon weer gaat schijnen
en ik kijk dan naar buiten
achter de gordijnen
huilt de wereld nog steeds
tranen met tuiten.

Er is soms een vonkje
tussen ons
heel vlug
Dan zie ik de dingen
van mijzelf
in jou terug
En door die kleine dingen
voel je zomaar
Jij en ik mijn meisje
Wij horen bij elkaar
Je wordt steeds groter
al ben je nu nog maar klein
Ik wens dat wij
Moeder en dochter
altijd vriendinnen zullen zijn.

Het lijkt soms wat neutraal
maar dan beleef je andermaal
iets ongerijmds Heel onverwacht
als iemand plotseling naar je lacht
Je bent verdwaasd en het lijkt wat mal
Je zit in de vrije interval
en omdat je hart nu trilt en beeft
voel je opeens weer dat
je leeft.

Het doet zo,n zeer
O, nee
niet omdat ze vliegen gaan
of met hun woorden slaan
Nee:
Het doet zo,n zeer omdat
ze vallen in een gat
als men hen gaat beliegen
met,, wäarheden\" bedriegen
Zo leren ze niet vliegen
O , kind
wij hebben je zo lief gehad.

Dagen glijden voorbij
zonder warmte en geluk
nog steeds ben ik niet blij
er is nog zoveel stuk
de hoop doet me nog leven
maar tot mijn grote spijt
bedenk ik
waar zijn de jaren gebleven
wat jammer van alle tijd.

Je mag blij zijn als je oud wordt
Zonder schuldgevoel en spijt
zonder dat je nog zegt:
Ik had eigenlijk toch mischien

Oud  zijn  in tevredenheid
Geen klachten en geen zelfverwijt
Rustig zeggen: het is mijn tijd
Ik hou het voor gezien

Ik voel me in gekapseld
een rups , een pop
Zacht omhulsel om me heen
Zo zacht, met een klein gaatje
Waar ik doorheen
naar buiten kijk
Goh wereld ben je daar?
Ik wil er ook bij horen
maar wacht nog even
Ik ben nog niet helemaal klaar
Voorzichtig maak ik het gaatje groter
Er komt wat ruimte
wat vrijer ademen.
Goh wereld wat ben je mooi
Ben je veilig? veilig genoeg voor mij?
Het is wel spannend
Zal ik het gaatje meer vergroten?
Ik ben er bijna kijk verbaast rondom
Goh wereld neem mij op
Laat me bij jou zijn
Laat me bij je horen
Maar neem me op in je bescherming
Alleen red ik het nog niet
Kijk, ik ben er al bijna
en ja ik vlieg los
Als een vlinder in de lucht
Goh wereld hier ben ik.

Mijn vader is op leeftijd
een mooie weliswaar
maar dat hij nu
zo van me weg glijdt
maakt mij verdrietig
en ,t voelt zo raar
de pa, die ik
mijn hele leven heb gekend
waar ,k mee kon lezen en schrijven
waar ik zo mee was verwend
dat mocht helaas  niet meer zo blijven.

Met een glimlach
kan ik naar hem kijken
en als dochter blijf ik hem trouw
ook ontroering wil niet wijken
omdat ik zo veel van hem hou.

Leven, dat ben jij
Jouw ogen, jouw horen
Jouw hartslag in mij
Jouw stem die in woorden
mijn gedachten klaart
Daar diep in je hart
de zin van bewaard
Jouw leven juichend
Jouw liefde betuigend
maakt jubelend blij
Niet ik
maar jij leeft in mij

De schemering daalt
verdringt stil het avondrood
Tussen schelpen grit
en in de geur van wier
loop ik langs de vloedlijn
aanrollende streepjes water.

De aarde lijkt te geeuwen
en de zee zingt zacht

Dansend in de strelende wind
koester ik jou warmte
en droom, een handvol uren
jouw woorden

Vervaagt in het
 verleden
Verdwenen met de tijd
Enkel de herinnering
die heel
langzaam slijt