ZONDAG 1 JANUARI 2012

In Gods handen geborgen,

beschut en beschermd;

Hij zal voor je zorgen,

Hij heeft zich ontfermd. 

In Gods handen geborgen,

in weer en in wind;

daar voel je je veilig,

geliefd als zijn kind. 

In Gods handen geborgen,

daar voel je je goed;

met vreugde gedragen,

omgeven met moed. 

In Gods handen gedragen,

daar lijk je wel klein;

je mag als Maria,

Jezusdrager zijn. 

In Gods handen geborgen,

als hoopvolle mens;

met uitzicht op morgen,

is wat ik wens. 

In Gods handen geborgen,

een heerlijk gebaar;

Hij geve je vrede,

in het komende jaar. 

Bron: Kerk & Leven

Anno Domini 

Mijn God, ik ben soms bang voor ‘t komend jaar,

zo bang voor dingen, die zomaar gaan gebeuren.

Ik kom met al mijn vragen, angsten, zorgen lang niet klaar,

soms voel ik mij gebonden achter stalen deuren.

Mijn God, ik ben zo bang dat nooit de engel komt

die mij Uw stralend licht zal  binnenleiden.

Mijn blijdschap is zo broos, mijn lied verstomt,

als U mij niet komt redden, wie zal mij bevrijden?

O God, ik ben zo bang, ik ben alleen,

rondom mij staat het donker, dreigend hoge muren...

En als U komt, waar voert u me dan heen?

Ik vrees, o God, ik vrees Uw oordeelsvuren...  

- Vrees niet, want nòg zend Ik Mijn eng’len neer,

nooit hoeft een kind van Mij de vreugd van Kerst te derven.

Want voorzeker geboren is Christus, de Heer,

van Hem mag je zijn in leven en sterven! –  

Nel Benschop

Kerstmis B – 25 december 2011

‘Vandaag is jullie een Redder geboren’

Kerstmis vieren 

is meer dan op gewone dagen, 
dankbaar zijn om Jezus’ geboorte, 
die Gods grootste zegen werd voor onze wereld. 

Kerstmis vieren 

is ook meer dan op gewone dagen, 
licht en vrede brengen: 
mensen, die dicht bij ons leven, wat gelukkiger maken,  

En Kerstmis vieren 

is ook meer dan op gewone dagen, 
hart hebben voor wie zich verlaten voelt, 
en het verdriet verzachten 

van wie misschien ongezien te lijden heeft.

Door onze trouw en genegenheid voor elkaar tonen wij 
dat God niet ver weg is in een hoge hemel,

maar voor altijd Emanuel blijft:

God in ons midden.

STILTE VAN KERSTMIS

’t Laatste geluid op straat

waarnaar ik luisterde

viel stil.

De laatste vogelkeel, nu heel

de lucht verduisterde

viel stil.

en in mijn hoofd elke gedachte,

in mijn hart ieder verlangen,

in mijn ziel

de twijfel of Gij met mij waart

of mij verliet

viel stil.

Lang zocht ik in de stilte

naar de bron van mijn gezangen:

ik vond een kind, dat in de kribbe sliep

en ieder lied

viel stil.

Anton van Duinkerken

De os en de ezel

Ossen en ezels’ klinkt in het Hebreeuws als sjorrimachorim’ – schorriemorrie, zeg maar  –
het kleine, simpele volk …

De os is het beeld van hen die dienen,
die stil en verborgen de grond klaarmaken
voor het zaad …
De os draagt het juk en werkt samen,
trekt in een tweespan of driespan.
Zo’n trekkers zijn er nodig in elke groep.
Mensen die bereid zijn samen te werken.
Die in ploeg kunnen werken
en mét de ploeg aan de slag willen gaan ...  

De ezel is vanouds het lastdier van de armen.

Een ezel is een dier, dat één en al oor is

om heel veel te kunnen luisteren,

het verhaal van mensen te aanhoren

en ermee op stap te gaan,

een dier dat geweldig veel kan dragen,

verdragen en vér dragen.

En alles wat die os en die ezel te doen hebben,

daar in de kerststal:

dat is terzijde staan,

heel bescheiden,

en wat warmte geven,

een beetje adem,

wat levenskansen …

Want zij weten:

alles wat van waarde is, is weerloos en kwetsbaar. 

Zeker een mensenkind!

Wat een os en een ezel kunnen,

dat  kunnen wij toch ook?

(Bron: Map Welzijnszorg, 2000 ?)

Ik ben mijn zonde moe...

Ik ben mijn zonde moe en mijn berouw,
ik ben mijzelve moede en ik ben
het zoeken moe naar God, die ik niet ken,
en die ik toch zo gaarne kennen zou.

Ik ben mijn zwakheid moe en mijn verdriet,
mijn arbeid en mijn hoop en mijn genot,
maar bovenal het zoeken naar mijn God! -
Ik ben het zoeken moede - maar God niet.

Hij ziet en kent mijn zonde en vergeeft
ze zeventig maal zeven maal en meer.
Hij wil niet, dat mijn ziele sterft maar leeft.

O, wonderbare goedheid van de Heer,
die naar zo moedeloos een ziel nog vraagt,
die alle dingen en ook mij verdraagt.

Jacqueline van der Waals

4^de Adventszondag B – 18 december 2011

‘Wees gegroet, Maria’

In deze eucharistie staat de persoon van Maria, in al haar bescheidenheid, op de voorgrond. Daarom bidden wij dat wij in ons leven elke dag meer op haar mogen gelijken:

dat ons hart mag blijven als dat van een kind,

een eenvoudig hart, dat vol verwachting is en hoopvol uitziet,

een edelmoedig hart, dat zich blij kan geven,

een teder hart, dat meeleeft met andermans leed,

en vooral een hart dat nederig en zachtmoedig is,

dat gaarne blij maakt en geen verdriet aandoet.

Toen Elisabeth zes maanden zwanger was werd de engel Gabriel van Godswege gezonden naar een stad in Galilea, Nazareth, tot een maagd die verloofd was met een man die Jozef heette, uit het huis van David;  de naam van de maagd was Maria. 

Hij trad bij haar binnen en sprak: ‘Verheug u, de Heer is met u.’ Zij schrok van dat woord en vroeg zich af wat die groet wel kon betekenen. 

Maar de engel zei tot haar: ‘Vrees niet, Maria, want gij hebt genade gevonden bij God. Zie, gij zult zwanger worden en een zoon ter wereld brengen en gij moet Hem de naam Jezus geven. Hij zal groot zijn  en Zoon van de Allerhoogste genoemd worden. God de Heer zal Hem de troon van zijn vader David schenken  en Hij zal in eeuwigheid koning zijn over het huis van Jakob en aan zijn koningschap zal nooit een einde komen.’ 

Maria echter sprak tot de engel: ‘Hoe zal dit geschieden daar ik geen man beken?’ Hierop gaf de engel haar ten antwoord: ‘De heilige Geest zal over u komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen; daarom ook zal het kind heilig genoemd worden, Zoon van God. Weet dat zelfs Elisabeth, uw bloedverwante, in haar ouderdom een zoon heeft ontvangen en, ofschoon zij onvruchtbaar heette, is zij nu in haar zesde maand; want voor God is niets onmogelijk.’ 

Nu zei Maria: ‘Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar uw woord.’ 

En de engel ging van haar heen.

Lucas 1,26-38

‘Wees gegroet, Maria!’

‘Verheug u, de Heer is met u’,  ‘Mij geschiede naar uw Woord’, het zijn woorden uit het evangelie van vandaag, mooie woorden ook. Mochten zij ook ons leven tekenen, die ingetogen verwachting en die nederige bereidheid.

Mochten wij toch inzien, dat het belangrijkste in ons leven niet is datgene wat we zelf kennen of kunnen of presteren; maar wel datgene wat ons wordt geschonken. Denken we weer aan die psalm: ‘Je kunt het geluk niet maken, de Heer geeft het zijn vrienden, zomaar, in hun slaap…’. Daartoe moeten we opnieuw stil kunnen worden, biddend in ons hart, bedacht op waar het echt om gaat: de aanwezigheid van Jezus in ons midden.

Dan is er niet zoveel nodig om gelukkig te zijn, en licht in de ogen te dragen:  wat luttele materiële dingen, enkele mensen die van ons houden, en wat vriendschap, hoop in ons hart en geen wanhoop, woorden van troost, indien nodig, en woorden van trouw en vertrouwen. En warmte voor koude dagen.

Zo kunnen wij onze dagelijkse weg gaan van lief en leed. Zo kunnen wij Jezus’ komst bij ons stil en biddend verwachten. Zo worden wij ook zelf bereid om Jezus voor andere mensen tot leven te brengen, zodat ook andere mensen Hem kunnen zien in ons, door ons.

Laten wij daarom bidden:

God van Liefde,

U hebt verwachting en hoop in ons hart gelegd

en ons uw vrede beloofd.

Maak ons ontvankelijk voor uw Woord,

zoals uw eigen Moeder, Maria.

Geef ons een liefdevol hart en een ruime geest

om uw verlangen van vrede te verstaan

en ernaar toe te leven.

Amen

‘Kom, Heer Jezus, kom…’  Mogen die woorden van de advent elke dag ook meer onze woorden worden, stil en biddend, ontvankelijk, open en bereid.

‘Kom, Heer Jezus, kom…’ 

Gelukkig

dat er mensen zijn die altijd weer

Gods droom ook nog zelf durven dromen.

Die weten dat deze wereld

niet zo hoeft te zijn.

Niet mag zijn zoals hij nu is.

Die geloven dat hij anders kan worden:

Beter, gerechtiger, gelukkiger voor allen…

Méér de wereld van God!

Gelukkig

dat er mensen zijn

die dromen zoals God ,

die 'ja' durven zeggen,

en die zijn wegen gaan.

Die levensweg waarvoor God hen proficiat wenst;
die weg die Jezus ons is voorgegaan,

trouw en arm en zachtmoedig,  

gelovend dat God zelf ons thuisbrengt

uit onze ballingschap…

Gelukkig

dat er zulke mensen zijn.

Bron onbekend

ADVENT

Langzaam

vierde zij het Sacrament van Loslaten.

Eerst gaf zij haar Groen prijs,

toen het Oranje, Geel en Rood,

en tenslotte liet zij het Bruin los.

Toen ze haar laatste blad had prijsgegeven,

stond zij daar leeg en zwijgend, uitgekleed.

En leunend tegen de winterlucht

begon zij haar wake van vertrouwen.

Ze liet haar laatste blad vallen

en keek het na,

hoe het naar de grond dwarrelde.

Ze stond daar te zwijgen,

gekleed in de kleur van leegte;

haar takken vroegen zich af:

Hoe kun je schaduw geven als er zoveel weg is?

En toen

begon het Sacrament van Wachten.

Zonsopgang zowel als zonsondergang

keken toe, vol tederheid;

ze maakten haar omtrekken helderder,

ze hielden haar hoop levend.

Ze hielpen haar te begrijpen

dat haar kwetsbaarheid,

haar afhankelijkheid en nood,

haar leegte en haar bereidheid om te ontvangen,

haar langzaamaan een nieuw soort schoonheid gaven.

Elke morgen en elke avond

stonden ze daar in stilzwijgen

en vierden samen

het Sacrament van het Wachten.

Auteur onbekend

uit: Info-Jebron, november 2009

'De weg van ons leven'

De weg van ons leven gaat vaak door de nacht
woestijn en donk're dagen.
Wij mensen verliezen dikwijls de kracht
en durven de reis niet te wagen.

Zo wijd als de wereld zo oud is de droom
dat God aan 't licht zou komen;
zo ver als de tijd zo lang leeft de hoop,
profeten vertelden hun dromen.

Zij werden gezonden, een stem in woestijn
om dwars door alle tijden
de mensen te vragen anders te zijn
en zo Hem de weg te bereiden.

Als wij ons bekeren, die oproep verstaan
het donker nu verdrijven
wordt Hij weer geboren, vindt het bestaan
Hij zal onder ons hier verblijven.

Zo is Hij een spoor, een vuur als een licht
dat ons de weg kan wijzen;
wij vinden een God met naam en gezicht
die ons door het duister wil leiden.

Cees Remmers

3^de Adventszondag B: 11 december 2011

‘Er trad een mens op, een gezondene van God’

De derde zondag van de advent werd voeger ‘gaudete’ genoemd: verheug u! Het is de zondag van de getemperde, ingetogen vreugde omdat wij halfweg zijn in deze advent: Kerstmis is al meer in zicht: het Licht voor en over de wereld komt dichtbij.

Van dat komende Licht legt Johannes de Doper vandaag getuigenis af.

Er trad een mens op, een gezondene van God; zijn naam was Johannes. Deze kwam tot getuigenis,  om te getuigen van het Licht opdat allen door hem tot geloof zouden komen. Niet hij was het Licht, maar hij moest getuigen van het Licht. 

Dit dan is het getuigenis van Johannes, toen de Joden uit Jeruzalem priesters en levieten naar hem toezonden om hem te vragen: ’Wie zijt gij?’ 

Daarop verklaarde hij zonder enig voorbehoud en met grote stelligheid: ‘Ik ben de Messias niet.’ Zij vroegen hem: ’Wat dan? ’Zijt gij Elia?’ Hij zei: ’Dat ben ik niet.’ ‘Zijt gij de profeet?’ Hij antwoordde: ‘Neen.’ 

Toen zeiden zij hem: ’Wie zijt gij dan?’ Wij moeten toch een antwoord geven aan degenen die ons gestuurd hebben. Wat zegt gij over uzelf?’ 

Hij sprak: ’Ik ben, zoals de profeet Jesaja het uitdrukt, de stem van iemand die roept in de woestijn: Maakt de weg recht voor de Heer!’ 

De afgezanten waren uit de kring van de Farizeeën. Zij vroegen hem: ’Wat doopt gij dan,  als gij de Messias niet zijt, noch Elia, noch de profeet?’ 

Johannes antwoordde hun: ‘Ik doop met water,  maar onder u staat Hij die gij niet kent, Hij die na mij komt; ik ben niet waardig de riem van zijn sandalen los te maken.’ 

Dit gebeurde in Betanië, aan de overkant van de Jordaan,  waar Johannes aan het dopen was.

Johannes 1,6-8.19-28

Een gezondene van God…

‘Er trad een mens op, een gezondene van God …’, zo begint het evangelie uit Johannes vandaag. Die mens, die gezondene van God, dat is die andere Johannes: de Doper, de Wegbereider voor de Heer, die niet met water zal dopen, maar met de Heilige Geest.

Het beantwoordt aan wat Jesaja gezegd had: ‘De Geest van de Heer rust op mij’. Jesaja bleef immers aan zijn tijdgenoten Gods belofte van een Messias herhalen. Er zal een Redder, een Toekomstmens komen en door Hem zal God het leed van zijn volk ter harte nemen; door Hem zal Hij dat leed ook wegnemen, want: ‘Om aan armen het goede nieuws te brengen heeft hij mij gezonden, om aan verslagen harten hoop te bieden, om gevangenen hun vrijlating bekend te maken en een genadejaar van de HEER uit te roepen.’

Eeuwen later zal Jezus zichzelf als die beloofde Messias bekend maken met dezelfde woorden. Vanuit de gevangenis vraagt de Doper aan Jezus: ‘Zijt gij diegene, die komen zou, of moeten wij een ander verwachten?’ Het antwoord van Jezus spreekt boekdelen: ‘Zeg aan Johannes wat ge meemaakt: blinden zien en doven horen, lammen lopen en melaatsen worden rein, doden staan op en aan armen wordt de goede boodschap verkondigd.’ Historisch verwijzen de woorden van Jesaja dus naar Jezus. Maar … er is een maar!

Zijn ook wij geen gezondenen van God? Rust de Geest van God ook niet op ons? Dragen wij niet die zelfde roeping van Jezus, zo klein als we zijn?

Maar kunnen wij, in onze kleinheid, wel meer betekenen dan een druppel op een hete plaat? Het kan een bekoring zijn, of zelfs een smoesje, om niets te doen. Als deze bekoring ons kwelt – ‘Wat kunnen wij doen? Welke hoop kunnen wij bieden?’ – laten wij ons dan leiden door een wijsheid uit het oude China: ‘Het is met de hoop als met de wegen op aarde: eerst waren er geen wegen, maar zij ontstonden omdat vele mensen in dezelfde richting gingen.’ 

Onze mooiste dromen worden tot echte hoop en kunnen waarheid worden, als wij met velen in dezelfde richting dromen, in dezelfde richting lopen, in dezelfde richting hopen. 
 

Daarom nog eens: ‘Kom, Heer Jezus kom’ … wees aanwezig bij ons, door mensen op wie uw Geest rust.

Verwachtingsmens

in deze wereld zijn

betekent dat je het moet doen

met wat er is.

Niet ongenaakbaar wachtend

op het heil vanuit de hemel,

beschut binnen je aardse burcht.

Maar omgekeerd.

Die altijd weer geschonden mensheid

in de ogen zien

en vallen over onrecht.

Twijfel verdragen

en kwetsuren helen.

Zelf schepper van verwachting zijn

door aan te tonen

dat het anders kan.

Dat elk gebaar

van goedheid en ontferming

een tegenstroom kan helpen ontketenen.

En dat bevrijdend licht zal doorbreken

waar eerst met mensenhanden

verlichting wordt gebracht.

Kris Gelaude

Is er iemand gelukkiger
omdat jij zijn weg kruiste?

Herinnert iemand zich dat jij sprak
met hem, met haar?

De dag is bijna voorbij
met al zijn problemen en zorgen.

Was er iemand

om jou een lief woord toe te spreken?

Kan jij vanavond,

wanneer de avond heel snel voorbij gaat,

zeggen dat jij iemand hebt geholpen
van al diegenen die je ontmoet hebt?

Is er een hart dat met vreugde nadenkt

over wat je deed of zei?

Kan iemand, die twijfelde,
nu weer met moed vooruit kijken?

Heb je deze dag verspild of gebruikt?

Was het een goede dag

of was hij hopeloos verloren?

Liet je een spoor van goedheid achter
of littekens van misnoegen?

Als je jouw ogen sluit,

zal de Schepper je dan zachtjes zeggen:

‘Jij hebt er nog een dag bij verdiend, morgen,
door wat je vandaag hebt gedaan’?

Bron onbekend

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was;

wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:

een tafel bij een stoel, nu bij toen.

Het meervoud van geluk was: wij.  

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.

Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij. 

Toen ze acht was, was ze tien.

Eén helft van haar gezicht lief,

de ander liever. Bang om te kiezen

tussen verliezen en verliezen.  

Vandaag is ze gewoon twaalf.

Vier ouders, twee echt, twee stief.

Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.

Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.

Wat ouders niet en kinderen wel doen.

Herman De Coninck

2^de Adventszondag B – 4 december 2011

‘Troost, troost toch mijn volk’

Vandaag gaat het vooral om Johannes de Doper.

Zijn leven lijkt nogal op het leven van Jezus. Ook zijn geboorte werd aangekondigd door een engel, toen zijn vader Zacharias dienst deed in de tempel.

Zijn dood – hij  werd onthoofd uit wraak omdat hij aan Herodes zijn zonden verweet – doet denken aan de kruisdood van Jezus, die ook vermoord werd uit wraak, door machthebbers, die hij huichelaars en witgekalkte graven noemde.

‘Troost, troost toch mijn volk’, een profetisch woord van Jesaja, is hier dus echt op zijn plaats.

Begin van de Blijde Boodschap van Jezus Christus, de Zoon van God. 

Zoals er geschreven staat bij de profeet Jesaja: ‘Zie, Ik zend mijn bode voor u uit die voor u de weg zal banen; een stem van iemand die roept in de woestijn: Bereidt de weg van de Heer, maakt zijn paden recht.’ 

Zo trad Johannes op in de woestijn en doopte; hij preekte een doopsel van bekering tot vergiffenis van de zonden. 

Heel de landstreek Judea en alle inwoners van Jeruzalem trokken naar hem uit, en lieten zich door hem dopen in de rivier de Jordaan, terwijl zij hun zonden beleden. 

Johannes ging gekleed in kameelhaar met een leren gordel om zijn lendenen; hij at sprinkhanen en wilde honing. 

Hij predikte: ‘Na mij komt die sterker is dan ik,  en ik ben niet waardig mij te bukken en de riem van zijn sandalen los te maken. Ik heb u gedoopt met water, maar Hij zal u dopen met de heilige Geest.’

(Marcus 1,1 – 8)

 'TroOST, TROOST TOCH MIJN VOLK'

 BAAN EEN WEG VOOR DE HEER

Als je verloren bent in een bos weet je pas goed wat een weg betekent. Zonder weg geraak je er niet. Altijd al hebben mensen wegen aangelegd: van heirbanen  tot, snelwegen. En er zijn wegwijzers nodig.

Ook in ons leven kunnen wij wegwijzers zijn. Ouders wijzen  de weg voor hun kinderen. Er zijn baanbrekers voor een betere wereld. En mensen, die troost brengen. Zo wordt de weg geëffend: door moeders, die hun kinderen over Jezus vertellen, of door christenen, die Gods liefde laten schijnen.

Ook Johannes effende de weg voor de Heer. Hij sprak van bekering en doopte en zei aan het volk dat zij zich moesten klaar maken voor iemand, die na hem komen zou, en die veel groter zou zijn.

In de advent banen wij de weg voor Jezus. Niet door vrome dromen of zoete gepeinzen, maar concreet en metterdaad. Wij kunnen tochtgenoten worden van wie verlaten zijn of de hand reiken aan wie angstig is. Wij kunnen hoop bieden aan mensen zonder hoop of vreugde aan bedroefden. Het volstaat de blik niet af te wenden of rond de gekwetste mens heen te lopen. Wij kunnen in ons leven tonen: ‘Wees getroost, mijn vriend, God is nabij’. Die boodschap is hard nodig, als we maar willen inzien hoeveel mensen treuren binnenin. Zovelen die geen troost vinden zinken weg in verbittering en moedeloosheid.

Voor die mensen kunnen wij de weg van de Heer banen; voor hen kunnen wij dienaren van de vreugde worden. En tonen: troost u, wij leven niet in een godverlaten wereld, we zijn in goede handen. God laat de mensen niet aan hun lot over. Hij komt zelf als Redder.

Hij komt zelf als Redder! Maar Hij komt door ons, door hoofd, en hart en handen. Langs de paden die wij banen.

Leven op het ritme van de nacht, 
zich laten wiegen 
op de deining van de lange leugen, 
zich voortbewegen in metaal, 
niet verder kijken 
dan de lichtreclame van vandaag... 

Dit is de geestelijke Sahel: 
geruisloze uithongering van de geest. 
Daarachter, niets dan leegte. 

Trek weg uit dat land 
met de simpele kracht van de waarheid. 
Ga! 
Weg van de draaikolk 
die roes is en begoocheling. 
Ga, het is Advent. 
Het is de tijd voor de tocht naar binnen. 
Straks wordt het licht. 
Dan gaan we leven op het ritme van de dag, 
zoeken naar het licht 
en naar de laatste einder. 
Zoeken naar God, 
in zijn land van overvloed.

Manu Verhulst

Lied voor de advent 

Ik heb mijn hart tot U geheven,
Heer, al mijn hoop zijt Gij.

Ik weet: Gij zult mij niet begeven:

mijn Heiland is nabij.

Al ligt de wereld diep verduisterd,

al drukt de grauwe tijd,

mijn hart heeft met geloof geluisterd,

mijn hart heeft zekerheid.

Mijn hart weet, dat ons oud verlangen

weldra vervulling vindt.
Het eeuwig licht is reeds ontvangen,

de Maagd verwacht haar Kind.

Vergeef, Heer, al mijn slechte daden,

zet recht mijn dwarse voet,

en leer mij lopen langs uw paden

mijn Heiland tegemoet.

Gerard Wijdeveld.

1^ste  Adventszondag B – 27 november 2011

‘Verheft uw hart, weest welgemoed’

Van oudsher staat de 1^ste zondag van de advent in het teken van de waakzaamheid: ‘wees waakzaam! word wakker!’

Wij kunnen inderdaad ingedommeld zijn, alleen nog uit routine handelen, zonder enige bezieling, of onbewust meedrijven op de golven van de heersende opvattingen.

Daarom dat telkenjare deze oproep weerkeert: ‘Ontwaak, wees waakzaam, word wakker’, laat je niet in slaap wiegen in de dagelijkse sleur!

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: 

‘Weest op uw hoede, weest waakzaam; want gij weet niet wanneer het ogenblik daar is. 

Het is ermee als met een man die in het buitenland vertoeft. Bij het verlaten van zijn huis heeft hij aan zijn dienaars het beheer overgedragen, aan ieder zijn taak aangewezen en de deurwachter bevolen waakzaam te zijn. 

Weest dus waakzaam, want ge weet niet wanneer de heer des huizes komt, ‘s avonds laat of midden in de nacht, bij het hanengekraai of ‘s morgens vroeg. Als hij onverwachts komt laat hij u dan niet slapend vinden. 

En wat Ik tot u zeg, zeg Ik tot allen: weest waakzaam!’

(Marcus 13,33-37)

Wees waakzaam

Openheid, ontvankelijkheid, verwachting en waakzaamheid, zijn de deugden van de advent. Ze zijn zeldzaam in onze tijd van activisme en dadendrang met efficiëntie, prestige en prestatie.

Het belangrijkste is niet datgene wat we zelf doen, maar wel datgene wat ons dagelijks wordt geschonken: ons leven met zijn vele kansen, de goedheid en de liefde, die wij ontvangen, de vreugde in het gezin en bij vrienden, het geduld en de moed bij ziekte, de vrede in ons hart. ‘Je kunt het geluk niet maken, de Heer geeft het zijn vrienden, zomaar, in hun slaap.’ zegt de psalm.

Deze vorm van ontvankelijkheid vraagt dat we opnieuw stil kunnen worden, wachtend, wakend en biddend, attent voor datgene waar het echt op aan komt: de aanwezigheid van Jezus in ons midden. De woorden van de advent ‘Wees waakzaam’ zijn niet dreigend. Ze zijn in de eerste plaats bemoedigend: let erop dat je Zijn aanwezigheid wel opmerkt!

Zijn komst in ons midden wakend en biddend verwachten, wil niet zeggen dat wij ons afkeren van de wereld. Het betekent wel dat we Hem ontdekken in die wereld, dat we de tijd nemen om Hem te zoeken en te zien. Hij kan tot ons komen in de stilte van een kerk of de rust van de natuur; Hij kan bij ons zijn in het gelaat van een mens in nood of van een mens, die goed is. Het betekent ook dat wij bereid zijn om Jezus voor andere mensen tot leven te brengen, zodat zij Hem kunnen zien in ons, door ons.

‘Kom, Heer Jezus, kom…’  met deze woorden eindigt de Apocalyps of de Openbaring van Johannes. Mogen die woorden in deze advent wat meer ook onze woorden worden, wakend, stil en biddend.

‘Kom, Heer Jezus, kom…’

Iemand stelde eens deze vraag:

‘Kan je me zeggen, advent, wat is dat nu eigenlijk?’

En de andere, die niet eens zo geleerd was, antwoordde:

‘wacht tot het heel donker is, vanavond;

open dan de deur van je huis,

kijk een tijdje in de koude, donkere nacht,

en ga dan op weg naar de zon,

met een groot geloof

dat licht en warmte toch zullen komen.

Zo is de advent…’, zei hij.

Vol vertrouwen verlangen

naar de komst van Jezus op aarde,

als licht en warmte voor ons leven en onze wereld,

en met veel geduld daarop blijven hopen.

Het is zelfs een beetje durven dromen,

zoals in een simpel lied voor de advent gezongen wordt:

‘Advent is dromen dat Jezus zal komen,

dromen van vrede voor mensen van heden.’

Altijd weer geloven dat het toch mogelijk is,

die verandering van ons leven en van onze wereld,

die begonnen is met de geboorte van een Kind

in een stal.

Altijd weer geloven dat er mensen zijn en zullen zijn,

die niet kiezen voor rijkdom en macht,

voor geweld en verdrukking…

maar voor zijn Rijk

van waarheid, heiligheid en liefde,

gerechtigheid en vrede….

Bron onbekend

Wees dankbaar …

Wees dankbaar dat je niet reeds alles hebt wat je wenst …
mocht dit zo zijn naar wat zou je uitkijken?

Wees dankbaar als je iets niet weet ...
het geeft je de kans om te leren.

Wees dankbaar voor de moeilijke tijden ...
tijdens die momenten kan je groeien.

Wees dankbaar voor je beperkingen ...
zij geven je kansen voor verbetering.

Wees dankbaar voor elke nieuwe uitdaging …
die zal je karakter sterken. 

Wees dankbaar voor je fouten ...
ze leren je waardevolle lessen.

Wees dankbaar wanneer je moe en afgemat bent ...
het betekent dat je het beste van jezelf hebt gegeven. 

Het is gemakkelijk om dankbaar te zijn voor de goede dingen ...
doch een leven van vervulling komt toe
aan degenen die dankbaar kunnen zijn voor tegenslagen. 

Dankbaarheid kan iets negatiefs
in iets positiefs veranderen.

Vind een manier om dankbaar te zijn voor je problemen
en ze kunnen je zegeningen worden.

Bron onbekend

De idioot in het bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar ’t bad.

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom …
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet dat sommige vruchten nimmer rijpen
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit ’t bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven

en in zijn stijve, harde kleren wordt  gesjord

stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren

en wreed gescheiden van het veilig water-leven,

en elke week is hem het lot beschoren

opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

M. Vasalis

34^ste  zondag A – 20 november 2011

Feest van Christus Koning

Inderdaad, Jezus is Christus Koning!

Maar Hij draagt geen kroon, die fonkelt van duizend diamanten, en ook geen gewaad van rood fluweel en hermelijn.

Hij zit niet op een gouden troon en zwaait niet met een scepter. Zijn koningschap is heel anders:

Hij is een hartelijke koning, die ook herder is, en die, wie gewond is, in de armen neemt en verzorgt.

Als Hij over ZIJN koningschap spreekt keren mensen zich meestal af. De goegemeente valt meer voor show en glans en glitter.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: 

‘Wanneer de Mensenzoon komt in zijn heerlijkheid en vergezeld van alle engelen, dan zal Hij plaats nemen op zijn troon van glorie. 

Alle volken zullen voor Hem bijeengebracht worden en Hij zal ze in twee groepen scheiden, zoals de herder een scheiding maakt tussen schapen en bokken. De schapen zal Hij plaatsen aan zijn rechterhand, maar de bokken aan zijn linker. 

Dan zal de Koning tot die aan zijn rechterhand zeggen: ‘Komt, gezegenden van mijn Vader, en ontvangt het Rijk dat voor u gereed is vanaf de grondvesting der wereld. 

Want Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, 

Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, 

Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen. 

Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, 

Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, 

Ik was in de gevangenis en gij zijt Mij komen bezoeken. 

Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden en zeggen: 
‘Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien en U te eten gegeven, of dorstig en U te drinken gegeven? En wanneer zagen wij U als vreemdeling en hebben U opgenomen, of naakt en hebben U gekleed? En wanneer zagen wij U ziek of in de gevangenis en zijn wij U komen bezoeken?’ 

De Koning zal hun ten antwoord geven: 

‘Voorwaar, Ik zeg u:

al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders, 

hebt gij voor Mij gedaan’. 

En tot die aan zijn linkerhand zal Hij dan zeggen:  ‘Gaat weg van Mij, vervloekten, in het eeuwig vuur dat bereid is voor de duivel en zijn trawanten. 

Want Ik had honger en gij hebt Mij niet te eten gegeven. 

Ik had dorst en gij hebt Mij niet te drinken gegeven. 

Ik was een vreemdeling, en gij hebt Mij niet opgenomen, 

naakt en gij hebt Mij niet gekleed. 

Ik was ziek en in de gevangenis en gij zijt Mij niet komen bezoeken’. 

Dan zullen ook zij antwoorden en zeggen: 

‘Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien of dorstig of als vreemdeling of naakt of ziek of in de gevangenis, en hebben wij niet voor U gezorgd?’ 

Daarop zal Hij hun antwoorden: 

‘Voorwaar, Ik zeg u: 

al wat gij niet voor een van deze geringsten hebt gedaan, 

hebt gij ook voor Mij niet gedaan’. 

En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar de rechtvaardigen naar het eeuwig leven.’

(Matteüs 25,31-46)

 Christus: Herder, Rechter EN KONING

Dit evangelie is geen verslag van het laatste oordeel, maar geeft een beeld van Gods verlangen over ons leven en onze wereld. Zo wil God ons leven nu. Zo hoopt Hij dat onze wereld – eens – mag zijn. Daarom toont Hij zich vandaag als Herder en Rechter en zó is Hij onze Koning.

God is onze Herder. Onze echte bestemming ligt bij God, zoals alle schapen, ook de verdwaalde, ook de gewonde, uiteindelijk bijeengebracht worden in de veilige geborgenheid bij de herder. Ons einddoel ligt niet hier maar we zijn op weg naar God, die als een herder zorg draagt voor elk van ons. Die belofte, die hoop is ons toegezegd. Onaf als we zijn, zijn we mensen onderweg – gaandeweg op weg naar een volkomenheid, die hier en nu nog heel veraf kan lijken. Langs de weg die de Herder wijst. Langs de weg die de Herder zelf is.

God is ook onze Rechter. Geen boekhouder, die alles noteert om te straffen, maar de Rechter die – ooit – recht doet aan het goede. We kennen de bekoring: zal het kwaad het niet halen, want de machten van de Kwade zijn zo sterk? Onnoemelijk sterk bijwijlen, om er moedeloos bij te worden. Ons vertrouwen in God als Rechter zegt ons dan dat God radicaal aan de kant staat van het goede en van hen die het goede betrachten. En dat Hij bij machte is om het kwade te verdelgen, en alleen het goede te laten overleven. Nu bestaan ze naast elkaar, kwaad en goed, en soms kan de twijfel ons echt overvallen. Maar de verrezen Jezus, hoewel gemarteld en gekruisigd en weerloos slachtoffer van alle kwaad en alle kwaden, verzekert ons dat er een Leven komt, dat echt goddelijk is, verheven boven alle onrecht. En elke dag nodigt deze Rechter ons uit om nu reeds te kiezen voor het goede, om waarlijk mens te zijn. Geen onmens, die het leven tot een hel maakt!

En God is onze Koning, maar zo anders. Hij is geen koning die thuis is in de salons met pluchen zetels, maar de Koning die ervan droomt dat ooit recht zal geschieden, en dat de groten niet langer zullen platwalsen en verdrukken, maar zelf verdelgd worden, zoals de eerste lezing zo hard zegde:

Ik zal naar verdwaalde dieren op zoek gaan,

verjaagde dieren terughalen,

gewonde dieren verbinden,

zieke dieren gezond maken –

maar de vette en sterke dieren verdelgen.

Ik zal ze weiden zoals het moet.

(Ezechiël 34,16)

Voor ons bestaat er maar één weg om deze Koning te dienen: niet leven voor het oog der mensen, die alleen de groten eren, maar leven voor diegenen, die groot zijn in het oog van God, en hier zo vaak vertrapt worden, in Kongo of Afghanistan, in Irak of in Vlaanderen.

Heer Jezus

Heer Jezus heeft een hofken, maar nog nooit

hoorde ik zijn trompetten en claretten,

die veelkens al zo wel: stil en berooid

moest ik in dor gewas mijn wonden betten

en luisteren naar de sombere motetten

van al mijn schulden, soms door de wind verstrooid,

maar steeds weer kerend, tot alle coupletten

gezongen zijn – en komt dat uur wel ooit?

Heer Jezus van het hofken, zie mij zoeken,

vooral de leliekens van zuiverheid,

de violetten van ootmoedigheid:

ik speur tussen mijn verzen en mijn boeken,

droomgeuren stijgen uit vertrouwde hoeken,

maar als ik plukken wil woekert de spijt.

Michel van der Plas

Ik wou dat …

Ik wou dat ik groot genoeg was
om eerlijk al mijn tekortkomingen toe te geven;

briljant genoeg om lofbetuigingen te accepteren
zonder dat het me arrogant maakt;

groot genoeg
om uit te torenen boven bedrog;

sterk genoeg
om kritiek te aanvaarden; 

meevoelend  genoeg
om menselijke zwakheden te begrijpen; 

wijs genoeg
om mijn fouten te erkennen; 

nederig genoeg
om grootheid te waarderen; 

betrouwbaar genoeg
om mijn vrienden te steunen; 

mens genoeg
om attent te zijn voor mijn buurman 

en rechtvaardig genoeg
om toegewijd te zijn aan de Liefde van God. 

Bron onbekend

 

De Dapperstraat

Natuur is voor tevredenen of legen
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant.
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen.
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.

J.C. Bloem