Wees dankbaar …

Wees dankbaar dat je niet reeds alles hebt wat je wenst …
mocht dit zo zijn naar wat zou je uitkijken?

Wees dankbaar als je iets niet weet ...
het geeft je de kans om te leren.

Wees dankbaar voor de moeilijke tijden ...
tijdens die momenten kan je groeien.

Wees dankbaar voor je beperkingen ...
zij geven je kansen voor verbetering.

Wees dankbaar voor elke nieuwe uitdaging …
die zal je karakter sterken. 

Wees dankbaar voor je fouten ...
ze leren je waardevolle lessen.

Wees dankbaar wanneer je moe en afgemat bent ...
het betekent dat je het beste van jezelf hebt gegeven. 

Het is gemakkelijk om dankbaar te zijn voor de goede dingen ...
doch een leven van vervulling komt toe
aan degenen die dankbaar kunnen zijn voor tegenslagen. 

Dankbaarheid kan iets negatiefs
in iets positiefs veranderen.

Vind een manier om dankbaar te zijn voor je problemen
en ze kunnen je zegeningen worden.

Bron onbekend

De idioot in het bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar ’t bad.

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom …
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet dat sommige vruchten nimmer rijpen
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit ’t bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven

en in zijn stijve, harde kleren wordt  gesjord

stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren

en wreed gescheiden van het veilig water-leven,

en elke week is hem het lot beschoren

opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

M. Vasalis

34^ste  zondag A – 20 november 2011

Feest van Christus Koning

Inderdaad, Jezus is Christus Koning!

Maar Hij draagt geen kroon, die fonkelt van duizend diamanten, en ook geen gewaad van rood fluweel en hermelijn.

Hij zit niet op een gouden troon en zwaait niet met een scepter. Zijn koningschap is heel anders:

Hij is een hartelijke koning, die ook herder is, en die, wie gewond is, in de armen neemt en verzorgt.

Als Hij over ZIJN koningschap spreekt keren mensen zich meestal af. De goegemeente valt meer voor show en glans en glitter.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: 

‘Wanneer de Mensenzoon komt in zijn heerlijkheid en vergezeld van alle engelen, dan zal Hij plaats nemen op zijn troon van glorie. 

Alle volken zullen voor Hem bijeengebracht worden en Hij zal ze in twee groepen scheiden, zoals de herder een scheiding maakt tussen schapen en bokken. De schapen zal Hij plaatsen aan zijn rechterhand, maar de bokken aan zijn linker. 

Dan zal de Koning tot die aan zijn rechterhand zeggen: ‘Komt, gezegenden van mijn Vader, en ontvangt het Rijk dat voor u gereed is vanaf de grondvesting der wereld. 

Want Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, 

Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, 

Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen. 

Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, 

Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, 

Ik was in de gevangenis en gij zijt Mij komen bezoeken. 

Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden en zeggen: 
‘Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien en U te eten gegeven, of dorstig en U te drinken gegeven? En wanneer zagen wij U als vreemdeling en hebben U opgenomen, of naakt en hebben U gekleed? En wanneer zagen wij U ziek of in de gevangenis en zijn wij U komen bezoeken?’ 

De Koning zal hun ten antwoord geven: 

‘Voorwaar, Ik zeg u:

al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders, 

hebt gij voor Mij gedaan’. 

En tot die aan zijn linkerhand zal Hij dan zeggen:  ‘Gaat weg van Mij, vervloekten, in het eeuwig vuur dat bereid is voor de duivel en zijn trawanten. 

Want Ik had honger en gij hebt Mij niet te eten gegeven. 

Ik had dorst en gij hebt Mij niet te drinken gegeven. 

Ik was een vreemdeling, en gij hebt Mij niet opgenomen, 

naakt en gij hebt Mij niet gekleed. 

Ik was ziek en in de gevangenis en gij zijt Mij niet komen bezoeken’. 

Dan zullen ook zij antwoorden en zeggen: 

‘Heer, wanneer hebben wij U hongerig gezien of dorstig of als vreemdeling of naakt of ziek of in de gevangenis, en hebben wij niet voor U gezorgd?’ 

Daarop zal Hij hun antwoorden: 

‘Voorwaar, Ik zeg u: 

al wat gij niet voor een van deze geringsten hebt gedaan, 

hebt gij ook voor Mij niet gedaan’. 

En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar de rechtvaardigen naar het eeuwig leven.’

(Matteüs 25,31-46)

 Christus: Herder, Rechter EN KONING

Dit evangelie is geen verslag van het laatste oordeel, maar geeft een beeld van Gods verlangen over ons leven en onze wereld. Zo wil God ons leven nu. Zo hoopt Hij dat onze wereld – eens – mag zijn. Daarom toont Hij zich vandaag als Herder en Rechter en zó is Hij onze Koning.

God is onze Herder. Onze echte bestemming ligt bij God, zoals alle schapen, ook de verdwaalde, ook de gewonde, uiteindelijk bijeengebracht worden in de veilige geborgenheid bij de herder. Ons einddoel ligt niet hier maar we zijn op weg naar God, die als een herder zorg draagt voor elk van ons. Die belofte, die hoop is ons toegezegd. Onaf als we zijn, zijn we mensen onderweg – gaandeweg op weg naar een volkomenheid, die hier en nu nog heel veraf kan lijken. Langs de weg die de Herder wijst. Langs de weg die de Herder zelf is.

God is ook onze Rechter. Geen boekhouder, die alles noteert om te straffen, maar de Rechter die – ooit – recht doet aan het goede. We kennen de bekoring: zal het kwaad het niet halen, want de machten van de Kwade zijn zo sterk? Onnoemelijk sterk bijwijlen, om er moedeloos bij te worden. Ons vertrouwen in God als Rechter zegt ons dan dat God radicaal aan de kant staat van het goede en van hen die het goede betrachten. En dat Hij bij machte is om het kwade te verdelgen, en alleen het goede te laten overleven. Nu bestaan ze naast elkaar, kwaad en goed, en soms kan de twijfel ons echt overvallen. Maar de verrezen Jezus, hoewel gemarteld en gekruisigd en weerloos slachtoffer van alle kwaad en alle kwaden, verzekert ons dat er een Leven komt, dat echt goddelijk is, verheven boven alle onrecht. En elke dag nodigt deze Rechter ons uit om nu reeds te kiezen voor het goede, om waarlijk mens te zijn. Geen onmens, die het leven tot een hel maakt!

En God is onze Koning, maar zo anders. Hij is geen koning die thuis is in de salons met pluchen zetels, maar de Koning die ervan droomt dat ooit recht zal geschieden, en dat de groten niet langer zullen platwalsen en verdrukken, maar zelf verdelgd worden, zoals de eerste lezing zo hard zegde:

Ik zal naar verdwaalde dieren op zoek gaan,

verjaagde dieren terughalen,

gewonde dieren verbinden,

zieke dieren gezond maken –

maar de vette en sterke dieren verdelgen.

Ik zal ze weiden zoals het moet.

(Ezechiël 34,16)

Voor ons bestaat er maar één weg om deze Koning te dienen: niet leven voor het oog der mensen, die alleen de groten eren, maar leven voor diegenen, die groot zijn in het oog van God, en hier zo vaak vertrapt worden, in Kongo of Afghanistan, in Irak of in Vlaanderen.

Heer Jezus

Heer Jezus heeft een hofken, maar nog nooit

hoorde ik zijn trompetten en claretten,

die veelkens al zo wel: stil en berooid

moest ik in dor gewas mijn wonden betten

en luisteren naar de sombere motetten

van al mijn schulden, soms door de wind verstrooid,

maar steeds weer kerend, tot alle coupletten

gezongen zijn – en komt dat uur wel ooit?

Heer Jezus van het hofken, zie mij zoeken,

vooral de leliekens van zuiverheid,

de violetten van ootmoedigheid:

ik speur tussen mijn verzen en mijn boeken,

droomgeuren stijgen uit vertrouwde hoeken,

maar als ik plukken wil woekert de spijt.

Michel van der Plas

Ik wou dat …

Ik wou dat ik groot genoeg was
om eerlijk al mijn tekortkomingen toe te geven;

briljant genoeg om lofbetuigingen te accepteren
zonder dat het me arrogant maakt;

groot genoeg
om uit te torenen boven bedrog;

sterk genoeg
om kritiek te aanvaarden; 

meevoelend  genoeg
om menselijke zwakheden te begrijpen; 

wijs genoeg
om mijn fouten te erkennen; 

nederig genoeg
om grootheid te waarderen; 

betrouwbaar genoeg
om mijn vrienden te steunen; 

mens genoeg
om attent te zijn voor mijn buurman 

en rechtvaardig genoeg
om toegewijd te zijn aan de Liefde van God. 

Bron onbekend

 

De Dapperstraat

Natuur is voor tevredenen of legen
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant.
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen.
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.

J.C. Bloem

33^ste  Zondag A – 13 november 2011

‘Gij zijt kinderen van het licht’

‘Gij zijt kinderen van het licht en van de dag’, schrijft Paulus aan de christenen van Tessalonica.

Vele woorden geven aan dat Jezus die mensen aanspreekt die openstaan voor alles wat goed en edel, waar en schoon is. Zijn stem klinkt anders dan die vele stemmen, die enkel een goedkoop en vluchtig genot kunnen schenken.

De Liefde, die hij predikt, verschilt van wat de wereld voorhoudt: jezelf verliezen en vergeten om mensen tot leven te brengen.

Het Leven, dat hij belooft, biedt een vreugde, die elders niet gevonden wordt.

En zijn Licht is geen dwaallicht, naar een spoor dat dood loopt: Hij is in de wereld gekomen als het ware Licht, dat elke mens verlicht.

Uit de brief van Paulus aan de christenen van Tessalonica

Zusters en broeders,

over tijd en uur, wanneer dit alles zal gebeuren, hoeven wij u niet te schrijven. U weet zelf heel goed dat de dag van de Heer komt als een dief in de nacht.

Als de mensen zeggen dat er vrede en veiligheid is, worden ze plotseling getroffen door de ondergang, zoals een zwangere vrouw door barensweeën. Vluchten is dan onmogelijk.

Maar u, zusters en broeders, u leeft niet in de duisternis, zodat de dag van de Heer u zou kunnen overvallen als een dief, want u bent allen kinderen van het licht en van de dag.

Wij behoren niet toe aan de nacht en de duisternis, dus laten we niet slapen, zoals anderen, maar waken en op onze hoede zijn.

(1 Tessalonicenzen 5,1-6)

 KINDEREN VAN HET LICHT

Vele eeuwen al voor de geboorte van Jezus spreken profeten over een Licht, dat ooit zal opgaan, over een toekomst die alleen maar lichtend zal zijn. Denk maar aan die zeer oude verzen van Jesaja, die we met Kerstmis lezen: ‘Het volk dat in het donker ronddwaalt, zal een stralend licht aanschouwen. Zij die in het duister wonen, worden door een helder licht beschenen.’ Jesaja schrijft dit in een trieste tijd van alweer oorlog, alweer een nederlaag en alweer een bezetting. De onmiddellijke context is dus zeer concreet, meer dan 700 jaar voor Christus. Maar ook dit profetische woord heeft een tijdloze draagwijdte.

Na zijn verrijzenis is bij Jezus’ vrienden het geloof en het inzicht gegroeid dat in Hem alle beloften over een Messias tot vervulling zijn gekomen. Die Jezus, die met hen rondging, zieken genas en duivels uitdreef, maar die geen blad voor de mond nam, en daarom gefolterd en gekruisigd werd, die Jezus ook, die ten Leven werd opgewekt, en zijn Geest zond, als Trooster en Helper: Hij is dat lang beloofde Licht voor de wereld. Dat is de boodschap die zij willen uitdragen. En daarover kunnen zij niet zwijgen.

Johannes begint zijn evangelie trouwens op die zelfde manier. Hij noemt Jezus het Woord van God. En dat Woord is het Licht voor de mensen. Het schijnt in een wereld vol duisternis, maar die wereld nam dat Licht niet aan. In zelfvergeten Liefde kwam Jezus tot de zijnen, maar de zijnen hebben Hem niet aanvaard. Ze waren niet ontvankelijk en stonden niet open voor Hem. Zij hielden hun hart gesloten en hebben Hem met kwaad bejegend, maar de machten van het kwaad konden Hem niet overweldigen.

De boodschap is zo klaar als een klontje. Die Jezus, die wij zo goed leerden kennen, is de Zoon van God. Hij is God zelf. In Hem is God zelf aan het licht getreden. Alleen bij Hem is Licht en Leven, alleen bij Hem is toekomst en uitzicht. Als alles donker wordt en we alleen maar dreiging zien, biedt Jezus nieuwe hoop, die duisternis verdrijven kan.

Bidden wij dan dat ons geloof in Hem mag groeien, en dat wij dit Licht, dat Jezus is, zichtbaar mogen maken aan mensen, die misschien dicht bij ons in diepe duisternis gevangen zitten.

LAAT MIJ VREUGDE BRENGEN

WAAR DROEFHEID HEERST

Hoe zal het ooit zichtbaar worden

dat God met ons verbonden blijft

als er geen mensen gevonden worden

die voor elkaar willen instaan?

Hoe zal God ooit onder ons kunnen wonen

als er geen mensen gevonden worden

die voor elkaar ruimte maken,

ook al hebben ze elkaar niet uitgezocht?

Hoe kan Gods woord tot ons spreken

als er geen mensen gevonden worden,

die elkaar daarop durven aanspreken?

Hoe kan in deze wereld geloofwaardig worden

dat God met ons meegaat

als er geen mensen te vinden zijn

die het met elkaar willen uithouden

en elkaar houden aan Zijn Woord?

Hoe kan God mensen rechtop doen gaan

als er geen mensen te vinden zijn,

die te maken willen hebben

met hen die zijn terneergedrukt?

(Uit bezinningsmomenten van Ziekenzorg CM)

Regentesselaan

Wat heeft er ons op die morgen toch wel mogen
doen lopen langs de Regentesselaan,
waar ons de blaren om de oren vlogen?
Waar kwamen we in hemelsnaam vandaan?

Hoe dan ook, er kwam een mannetje aan
waardoor je blik opeens werd aangezogen,
een en al zwarte hoed en zwarte ogen,
voorzichtig schuifelend, - en jij bleef staan.

Kloos, zei je, toen hij bij het hoekje kwam,
een hoopje mens, maar toch een zo geachte,
dat je, eerbiedig, op een afstand wachtte

en, ongezien door hem, je hoed afnam.
Daar ging een god in het diepst van zijn gedachten 
naar P. Van Haastrecht voor een half ons ham.

        Michel Van der Plas

32^ste  ZONDAG A – 6 november 2011

‘De Wijsheid is op zoek naar mensen’

Zoveel meningen en ideeën komen op ons af. Soms heel dichtbij, in onze eigen familie, maar zeker in de media en de ‘boekskes’. En ook wel in de woorden van Jan Modaal, de ‘man in de straat’.

De mooie, eerste lezing spreekt van de ware wijsheid, die tot ons kan komen, misschien in alle stilte, tussen het vele lawaai dat ons overdondert.

Een woord van Sigmund Freud kan bemoedigen hierbij: ‘De stem van de waarheid klinkt zacht, maar zij houdt niet op te spreken tot zij gehoord wordt.’

Eerste Lezing uit het boek Wijsheid  

Schitterend en onvergankelijk is de Wijsheid. Ze laat zich gemakkelijk zien aan wie haar liefheeft, ze laat zich vinden door wie haar zoekt; wie naar haar verlangt leert haar dadelijk kennen.

Wie voor zonsopgang opstaat om haar te zoeken, wordt niet moe: hij vindt haar pal voor zijn deur.

Een mens kan zijn verstand niet beter gebruiken dan door aan haar te denken. Wie om haar wakker ligt zal spoedig vrij van zorgen zijn.

De wijsheid is op zoek naar mensen die haar waard zijn, ze treedt hun welwillend tegemoet en vertoont zich aan hen in elke gedachte.

(Wijsheid 6,12-16)

De wijsheid is op zoek naar mensen

Kennis, wetenschap, techniek. En wijsheid. Een oud grapje kan ons wat leren. In Afrika wandelde een blanke eens langs de grote meren. Aan het strand lag een zwarte te niksen. Dat irriteerde de westerling. ‘Goede man,’ zei hij: ‘je kan je tijd toch beter gebruiken. Koop een vislijn en ga vissen. Nadien kan je met vier, vijf lijnen werken. Later ga je knechten hebben, winst maken, boten kopen, een fabriek bouwen en rijk zijn.’ ‘Je hebt gelijk’, zei de zwarte, ‘en wat kan ik dan doen met al dat geld, als ik zo rijk ben.’ ‘Toch simpel’, zei de blanke: ‘je kan zeker een maand vakantie nemen, naar Afrika komen, en een hele maand luieren.’ ‘Weer heb je gelijk’, zei de zwarte. En hij ging lekker verder niksen aan het meer.

Van in de vroegste tijden is de mens op zoek naar kennis. De laatste eeuwen brachten een stroomversnelling, en na WO II is het allemaal nog vlugger gegaan. Toch wijzen vele studies erop dat de mens zich vandaag minder gelukkig voelt. Onze kennis heeft meer welvaart gebracht. Maar de wijsheid – en de vreugde – lijken in de verdrukking. We voelen de nood aan een betere wereld, aan andere mensen, die ware wijsheid tonen.

Hier ligt een grote taak voor de godsdienst. Die wijze mensen zullen mensen zijn die God aanwezig stellen, zoals Hij zichtbaar werd in Jezus, gegeven en gebroken. Zij zullen bezield zijn door een nieuwe Geest van Liefde.

Er zijn mensen nodig, die leven vanuit een diep ontzag voor God. Mensen die recht doen aan de minsten en niet zwijgen voor kwaad en onrecht. Mensen die onkreukbaar zijn, doodeerlijk en ingoed. Mensen die een wijsheid tonen die geneest en vreugde brengt.

Dat zijn alleen maar mooie dromen, zullen velen zeggen. Laten wij dan eens denken aan een spreuk van ‘Bond zonder Naam’: ‘Wees eens anders, er zijn al zoveel dezelfden.’

Heer, ik bezit in overvloed alles

wat ik voor mijn leven nodig heb.

Ik denk aan allen die in ellende leven.

Ik heb geen gebrek aan kleding.

Ik denk aan allen die het koud hebben

en allen die niet voldoende kleding en dekking hebben.

Ik heb schoenen aan mijn voeten

en denk aan naakte voeten

op de straten en in het stof van de wereld.

Ik ben gezond en heb een dokter.

Ik denk aan de zieken

en aan allen die sterven,

omdat niemand naar hen omziet.

Ik leef in vrede

en denk aan allen

die verpletterd en vernietigd worden

door onmenselijke oorlogen.

Ik sta voor U als uw kind.

Ik denk aan allen die wanhopen

omdat ze U niet kennen,

U, die Vader zijt van alle mensen.

Missio – Gebedenboek

Een open land met polder

vruchtbaar elke dag,

rust en kracht voor mens en dier.

Er ligt schaduw met rust in kruis

voor mensen die mensen gingen ...

door de dood ...

Het priesterhuis ook honderd jaar

en hemelhoog het kruis.

Mensen horen mensen

bidden en rouwen

in zorg en vreugde

in vragen en danken

in hoop vooruit ...

 

God zij eer en dank

met mensen, om mensen

om ons huis ...

Een kerk als huis.

Een thuis waarin men dankt.

 

Louis Van Overloop

Allerheiligen 2011

‘Zalig zijn diegenen, die …’

Op Allerheiligen vieren wij alle mensen die voor onze ogen de goede vruchten van de Geest beleefden: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en trouw, zachtheid en ingetogenheid.

Zo waren velen, op hun eigen manier, een licht voor ons en voor anderen. Zij toonden hoe God is, wie God is.

Omwille van deze mensen willen wij danken. En wij geloven dat ook wij geroepen zijn om van die Goede Geest van God te getuigen.

Bij het zien van deze menigte ging Jezus de berg op, en toen Hij was gaan zitten, kwamen zijn leerlingen bij Hem. Hij nam het woord en onderrichtte hen met deze woorden: 

`Gelukkig zijn zij, die arm van geest zijn,

want hun behoort het koninkrijk der hemelen.

 Gelukkig zijn zij, die verdriet hebben,

want zij zullen getroost worden. 

Gelukkig zijn zij, die zachtmoedig zijn,

want zij zullen het land erven. 

Gelukkig zijn zij, die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid,

want zij zullen verzadigd worden. 

Gelukkig zijn zij, die barmhartig zijn,

want zij zullen barmhartigheid ondervinden. 

Gelukkig zijn zij, die zuiver van hart zijn,

want zij zullen God zien. 

Gelukkig zijn zij, die vrede brengen,

want zij zullen kinderen van God genoemd worden. 

Gelukkig zijn zij, die vervolgd worden vanwege de gerechtigheid,

want hun behoort het koninkrijk der hemelen. 

Gelukkig zijn jullie, als ze jullie uitschelden en vervolgen en je van allerlei kwaad betichten vanwege Mij. 

Wees blij dan en juich, want in de hemel wacht jullie een rijke beloning.

Zo hebben ze immers de profeten vóór jullie vervolgd.

(Matteüs 5,1-12)

 ‘IN TEGENSTROOM’

‘Zalig ben je, als ze je uitschelden, vervolgen en van allerlei kwaad betichten om mijnentwil’. Is Jezus’ boodschap dan geen blijde boodschap, en zegt het evangelie niet dat hij weldoende rondging, zieken genas en duivels uitdreef?  Hoe is het dan mogelijk: ‘om zijnentwil vervolgd te worden?’ Eeuwen eerder gaf Jesaja al de reden: ‘Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet mijn wegen, zo luidt de godsspraak van Jahwe. Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo gaan mijn wegen uw wegen te boven.’

Paulus spreekt scherper: (1 Kor 1,22-24): ‘Joden vragen wonderen en Grieken zoeken wijsheid, maar wij verkondigen een gekruisigde Christus. Voor Joden is dit aanstootgevend en voor heidenen dwaas. Maar voor wie geroepen zijn, is Christus Gods kracht en Gods wijsheid.’

De wijsheid van Jezus is in strijd met de idealen van deze wereld. Dat moet moeilijkheden geven. Wie Jezus volgt, botst met diegenen die zweren bij de praktijken, die hier opgang maken. Elke zaligspreking toont dat.

‘Zalig die arm van geest zijn …’ In een wereld waar geld en macht  regeren, predikt Jezus de geest van armoede: onthechting, nederigheid.

In een tijd, die alleen plezier zoekt, noemt Hij treurenden zalig. Dat is geen ziekelijke zelfkwelling, die de pijn zoekt en koestert. Maar de diepe vreugde van het Rijk van God reikt verder dan wat deze wereld kan bieden: ons leven blijft altijd beneden de maat van ons heimwee.

Zachte waarden, een warm hart en mensen, die gewoon goed zijn … zij worden door Jezus geloofd: ‘zalig de zachtmoedigen, zalig de barmhartigen.’

En – niet in het minst - zalig, die mensen die zuiver van hart zijn … eerlijk, oprecht, betrouwbaar.

De zaligsprekingen van Jezus vellen een hard oordeel over onze tijd en onze wereld. Maar het is een genade zijn boodschap te mogen ontvangen, het doet deugd Hem te mogen volgen. In die geest wens ik jullie van harte een zalige hoogdag!

Allerheiligen

Heilig is de mens

die eenvoudig en waarachtig blijft

te midden van de overvloed.

Hij leeft in Gods licht.

Heilig is de mens die lijdt,

en toch staande blijft.

Heilig is de mens die liefheeft,

die onverdeeld van hart is

en die barmhartig is.

Heer God,

vandaag vieren we het feest

van vele heilige mensen,

bekend en niet bekend,

groot en klein.

Overleden en nog in leven.

Moge hun eenvoud en volharding

ons hart ontroeren en verwarmen.

Mogen zij in ons uw adem opwekken.

Dat het verlangen groeit

om met een zelfde gezindheid te leven.

Amen.

Kerk en wereld

31^ste ZONDAG A – 30 OKTOBER 2011

 ‘Eerlijk voor God’

De tijd van het jaar, de nabijheid van november, de blaren die vallen, het bezoek aan een kerkhof, het doet ons denken aan de diepste dingen:

‘waarom zijn we hier? waarvoor leven wij? wat zal van ons bewaard blijven? wat is echt belangrijk?’

In het evangelie verwijt Jezus nog maar eens de huichelaars, die onecht leven, oneerlijk met zichzelf, met anderen, met God. Huichelaars, die hun vroomheid alleen maar veinzen.

Paulus echter wijst ons met tederheid en genegenheid op de vreugde van de blijde boodschap, die hij predikt, een wegwijzer naar ware wijsheid en diepe vreugde.

In die tijd sprak Jezus tot het volk en tot zijn leerlingen: ‘Op de leerstoel van Mozes hebben de schriftgeleerden en de Farizeeën plaats genomen. Doet en onderhoudt daarom alles wat zij u zeggen, maar handelt niet naar hun werken; want zelf handelen ze niet naar hun woorden. 

Zij maken bundels van zware, haast ondraaglijke lasten en leggen die de mensen op de schouders, maar zelf zullen ze er geen vinger naar uitsteken. 

Alles wat zij doen, doen zij om bij de mensen op te vallen; zij maken immers hun gebedsriemen breed en hun kwasten groot, ze zijn belust op de ereplaats bij de maaltijden en de voornaamste zetels in de synagogen, ze laten zich graag groeten op de markt en willen door de mensen ‘rabbi’ genoemd worden. 

Maar gij moet u geen rabbi laten noemen. Gij hebt maar een Meester en gij zijt allen broeders. 

En noemt niemand van u op aarde ‘vader’; gij hebt maar één Vader, de hemelse. 

En laat u ook geen ‘leraar’ noemen; gij hebt maar één leraar, de Christus. 

Wie de grootste onder u is, moet uw dienaar zijn. Alwie zichzelf verheft, zal vernederd en wie zichzelf vernedert, zal verheven worden.’

(Matteüs 23,1-12)

Een blijde boodschap

Paulus zingt zijn vreugde uit dat hij het evangelie mag verkondigen. Delen wij die vreugde? Hier moeten we naar de kern gaan. In ons geloof gaat het eerst om een kijk op het leven. En daaruit vloeit een levenswijze’ voort.

Eerst dus een ‘blijde boodschap’. We worden ‘kind van God’, de mooiste omschrijving van ons mens-zijn. Maar het klinkt versleten: we hebben het te vroeg, en te vaak gehoord. Daardoor zegt het niet veel meer. Denk aan de parabel van de zaaier: het woord van God wordt kwistig uitgestrooid van in de vroege ochtend van ons leven, het wordt ook graag beluisterd door kinderen. Maar dat mooie woord wordt vlug verstikt: door oppervlakkigheid, drukte, door de ongeloofwaardigheid van sommigen, die zich gelovig noemen, door trieste ervaringen in het leven. Wie alleen maar egoïsme en hardheid ontmoet, kan moeilijk geloven in een liefdevolle God, want hij of zij heeft nooit ervaren wat liefde is en zal moeilijk geloven dat God Liefde is. Dat God een Vader, een Moeder voor ons is en wij ‘kind van God’. Een grotere bron van vertrouwen is niet denkbaar.

Als je een andere mens geworden bent omdat je God als een Vader of Moeder mag zien, zal je ook een andere levenswijze kiezen. De bijbel laat hierover geen enkele twijfel bestaan: als christen zet je je af tegenover de levenswijze van de wereld, die onvermijdelijk tot alle vormen van lijden en dood voert, en kies je voor een andere levenswijze die leven en vreugde geeft. In ‘Spreuken’ staat het zo: ‘Beide houd ik u voor: dood en leven, kies dan het leven.’

De verdere inhoud is gekend: in die levenswijze gaat het om de liefde, en niet langer om vele verboden en geboden, die schuldgevoelens kunnen voeden. Het komt erop aan op een eerlijke wijze je hele leven te laten leiden door die liefde. Een goed gevormd geweten kan in elke concrete situatie aanwijzen wat goed is, wat slecht is. Geen liefde alleen met woorden, of als een romantisch gevoelen dat de realiteit ontvlucht en wegdroomt in een illusie, maar een liefde metterdaad. Daarbij komt een voorkeursliefde voor de misdeelden, de armen, de kleinen, de verdrukten. Als wij zo geloven, wordt ons geloof inderdaad een bron van vreugde.

Daartoe is hij gekomen
 

De hele stad was voor hem uitgelopen.

Hij heeft de zieken en de hopelozen

getroost, gesterkt, genezen van hun noden.

De mensen zijn weer naar hun legersteden.

En hij is moe van spreken en genezen.

Hij trekt de heuvels in, hij wil alleen zijn.

Laat op de avond bidt hij tot zijn vader,

want er zijn nog zoveel verloren schapen.

Hij is hun herder en hij kan niet slapen.

Hij staat alweer, rechtop onder de sterren.

Hij moet de heuvels over, hij moet verder,

verder, naar al de kudden zonder herder,

naar nieuwe steden en hun synagogen,

waar bange mensen op verlossing hopen,

het woord van God, daartoe is hij gekomen.
 

Michel van der Plas

'Er waren eens drie profeten-leerlingen, die net hun studies beëindigd hadden. Ze waren dan ook heel fier op hun diploma, en ze wilden meteen aan de slag gaan bij de mensen. Daarom zeiden ze tot elkaar: wij hebben nu de heilige boeken gelezen, en wij kunnen de mensen dus gaan onderrichten.

De eerste ging dan voor de mensen staan en zei, helemaal in de beste eeuwenoude trant van de dreigende profeten: 'wee U, gij moet u gaan bekeren!' De mensen luisterden en vroegen hem: ‘Gelijk heb je, maar: hoe moeten wij dat doen?’ Hij legde hun dus nog maar eens de wet uit, met zijn vele geboden en nog meer verboden, een onnoemelijke hoeveelheid van heel gedetailleerde, concrete puntjes en punten: ‘dit moet je … en dat zal je niet’. En hoeveel het ook was: de mensen deden alles wat hij hun zei, ze leefden naar wet en geboden, maar ze bekeerden hun hart niet tot God!

De tweede zag dat allemaal gebeuren, en hij dacht bij zichzelf: ‘het moet dus anders’. En daarom ging ook hij de mensen tegemoet, en zei eveneens: 'mensen, luister, het is waar: gij moet u bekeren tot God!' En gedwee als ze waren, vroegen ze: 'dat is waar, maar hoe moeten wij dat doen?' Hij ging voor hen staan en deed hen voor hoe ze moesten bidden. Allen deden het na en prevelden gebeden zoals het was voorgedaan, vele uren, vele dagen, maar ze bekeerden hun hart niet tot God!’

En dan was er de derde, hij voelde zich helemaal niet meer geleerd of beter. Daarom ging hij gewoon tussen de mensen staan, en samen met hen luisterde hij  naar Gods woord. Toch vroegen de mensen nog aan hem, want hij was tenslotte een afgestudeerde profeet: 'Jij hebt dat allemaal bestudeerd, wet en geboden, en de profeten van vroeger, zeg ons dus: wat moeten we doen?’ Maar hij zweeg, ging huiswaarts en bekeerde zich tot God. Toen bekeerden ook de mensen hun harten tot God.

(Chassidische vertellingen)

Ik zwem in tegenstroom van vijftien jaren

sinds je verscheiden naar de koninkrijken

die ik niet meer of nog niet kan bereiken

en waar je bent herkenbaar aan gebaren

en oogopslag en zachtgezegde woorden.

De zoute zeeën van een eenzaam leven

hebben mij verder van jou weggedreven.

Misschien kun je mijn armslagen tóch horen

daar aan jouw kust, en kom je moegezwegen

mij met een taal vol aardse tekens tegen.

Anton van Wilderode: 'Dorp zonder ouders'

30^ste ZONDAG A – 23 OKTOBER 2011

‘Het eerste gebod … en het tweede’

Godsdienst – God dienen – is geen zaak van grote woorden. We hoeven er ook niet geleerd voor te zijn of spectaculaire dingen te doen.

Vandaag horen we uit de mond van Jezus zelf waar het echt op aan komt: ‘Bemin de Heer, uw God, met heel uw hart, en uw naaste als uzelf.

Zelf heeft Jezus dit gebod volbracht ten einde toe, ten dode toe … en met deze opgave brengt Hij ons hier samen.

Nadat de Farizeeën hadden vernomen dat hij de Sadduceeën tot zwijgen had gebracht, kwamen ze bij elkaar. Om hem op de proef te stellen vroeg een van hen, een wetgeleerde: ‘Meester, wat is het grootste gebod in de wet?’  

Hij antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod.  

Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. 

Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.’

(Matteüs 22, 34-40)

LIEFDE IS … 

Liefde … het is één van die weinige woorden, die in onze taal voortdurend gebruikt worden, en daardoor ook vaak misbruikt worden. We horen het in talloze liedjes op de radio en op onze CD’s, we zien het op TV, en we stellen vast dat heden ten dage de klemtoon veelal gelegd wordt op passionele liefde, de liefde als passie, een bevlieging die mensen geheel in haar greep heeft voor een poos, een passie die hen even overrompelt, en dan weer uitdooft als een kaarsje, dat nog even flakkert en dan voorgoed uitgaat. Voor altijd gedoofd, voor altijd voorbij. Daarom is het goed om eens te luisteren naar een oude, wijze man van 88 jaar, Maurice Bellet. 

Maurice Bellet is een Franse priester, die in 1923 geboren werd. Naast een doctoraat in de filosofie en in de theologie, studeerde hij ook psychoanalyse, en werkt tot op vandaag op het raakvlak van die verschillende domeinen, die met de diepste innerlijkheid van de mens te maken hebben. Vele jaren was  hij, met al zijn diploma’s, onderpastoor in een parochie, hartje Parijs, en stond daar in voor de ‘confessional omnibus’, de biechtstoel waar je zo maar kan aanbellen, en ongekend een diep gesprek voeren. 

In een gesprek met iemand, die door hem begeleid werd, geeft hij een heel eigen en ook heel concrete overweging bij de liefde, het tweede gebod, dat gelijk is aan het eerste.

‘Wel kijk,

wat ik wil dat de anderen voor mij doen,

is precies dat zij mij niet veroordelen.

Dat wil zeggen:

dat ze mij nemen zoals ik ben,

mij aanvaarden en in mij geloven,

vertrouwen in mij hebben en mij op mijn best nemen.

En dat ze mijn vergissingen en tekorten vergeven.

Ik wil, zoals iedereen denk ik,

gerespecteerd, geacht, beluisterd worden.

Ik wil dat ze van mij houden.

Ik verwacht dat ze mij kansen gunnen,

mij de middelen geven om te laten zien wat ik kan.

Dat ze waarderen wat ik gedaan heb

en mij aanmoedigen.

Dat ze het goede in mij hoog schatten

en niet te lang stilstaan bij het slechte in mij. 

En dat ze mij nooit als minderwaardig behandelen,

zelfs als ze in een hogergeplaatste functie

boven mij staan. 

Wel kijk,

dat is wat ik aan de anderen

zal proberen te geven.

Dat zal de weg van mijn volmaaktheid,

dat zal de weg van mijn liefde zijn.

vrij naar Maurice Bellet

Weten wij nog wel

dat 'liefde' te maken heeft

met 'gave' en 'overgave',

met de diepe vreugde

van gegevenheid aan de ander,

met 'een hart hebben' voor de ander,

met tederheid en zachtmoedigheid,

met vriendelijkheid en vergevingsgezindheid,

met afstand nemen van macht en bezit,

met afstand doen van geweld,

met vrede? 

Weten wij nog wel

dat 'liefde' te maken heeft

met verantwoordelijkheid? 

En weten wij nog wel

dat God de uitvinder is van de liefde? 

Want God is liefde. 

vrij naar Phil Bosmans

          De missionaris.

Al wat mijn vader en moeder mij deden,
De brabantse goedheid van heel mijn geslacht,
Zijn durf en zijn godsvrucht, zijn vele gebeden
En al wat door zielen vergeefs is verwacht
Voelt in mijn hart zich benauwd tussen wanden
En stijgt onbedwingbaar in mij als een vloed
Over zijn oevers naar wachtende landen.
Vader en moeder, ik ga, want ik moet!

Noem het geen ontrouw aan wie mij nabij zijn,
Dat ik de ziel van de vreemde bemin,
Noem het geen roekeloos haken naar vrij zijn
Als ik daarginds een nieuw leven begin,
Want ik draag niets dat ik niet heb ontvangen
Over de bergen en over de zee:
Elk is de slaaf van een erflijk verlangen
En voert zijn verleden naar overal mee.

Nooit zal ik andere woorden meer spreken
Dan woorden, die recht uit het vaderhart gaan;
Zegenen zal ik het volk met het teken,
Dat ik van moeder heb leren verstaan;
Die mij verwekt hebt en pijnzaam verworven,
Die mij in vroomheid hebt opgevoed,
Weet, dat uw voorbeeld in mij ligt bestorven
Als het zaad in de grond, waar het groeien moet.

Zoals uw deugden mijn roeping verdienden,
Is het uw liefde tot God, die mij drijft,
Achter te laten verwanten en vrienden,
Te gaan met een hart, dat vereenzaamd blijft,
Namens degenen, die hier zijn, gezonden
Streef ik daarginds naar ’t gemeenzame wit
En in gebed met hen allen verbonden
Offer ik al wat ik ben en bezit.

Niets gaat verloren, waar ’t al wordt gegeven,
Slechts wat vervuld is, stort overvloed uit:
Zo schenkt de Kerk ons het eeuwige leven,
Zo geeft de bruigom zich weg aan de bruid,
Zo ga ik heen naar de velen die vragen
En geef wat ik zelf van uw goedheid ontving.
Is er een zoeter troost voor uw klagen,
Is er een rijker herinnering?

                   Anton van Duinkerken.

Er stonden drie kruisen op Golgotha,

bomen, weggehakt uit het levende bos,

het kruis van dat domme ongeval,

het kruis van die slepende ziekte

en het kruis van de dood.

Bomen, zonder takken of twijgen;
het kruis van het brute geweld,
het kruis van de armen,
mensen zonder armen,
het kruis van de oorlog,
die van elke stok een wapen maakt.

Bomen, waarin geen vogels fluiten,
het kruis van de moedeloze machteloosheid,
het kruis van het slechte humeur,
het kruis van het vele kleine verdriet
dat elk lied verbiedt.

Er stonden drie kruisen op Golgotha,
een kleine heuvel even buiten de stad;
daar waar mensen hun wonden likken,
daar waar mensen in eenzaamheid huilen.

Er stonden drie kruisen op Golgotha,
een kleine heuvel even buiten de stad:
opdat niemand, die die weg uit moet gaan
ooit zou denken dat hij die weg alléén,
heel alléén moet gaan,

en opdat ieder weten zou: 
er is iemand die mij begrijpt,
er is iemand die bij mij blijft,
er is iemand die dit alles heeft doorstaan
en mij naar leven en verrijzenis is voorgegaan.

E. Laridon

Wees gegroet

Een somber, moe en angstig man,
zo simpel als hij bidden kan:
Maria, wees gegroet.

Gij glimlacht, daar ge in licht gewaad
in felle zon te glanzen staat
want gij zijt mild en goed.

En ‘k glimlach naar het ogenlicht
dat teer maakt uw verdroomd gezicht
en mij vertrouwen doet.

Glimlachend zien we elkander aan,
geef dat ik zó voor u mag staan,
eens en voorgoed.

Maria, wees gegroet.

Hubert van Herreweghen

29^ste ZONDAG A – 16 OKTOBER 2011

GEEF AAN GOD WAT AAN GOD TOEKOMT

Al enkele weke horen wij in het evangelie dat Jezus heftig tekeer gaat  tegen de hogepriesters en de oudsten van het volk, kortom tegen de godsdienstige leiders van zijn tijd.

Ook vandaag is het zo in het evangelie. Zijn tegenstanders willen Hem in de val lokken, zij doen alsof zij een groot ontzag hebben voor Jezus, maar in werkelijkheid proberen ze Hem in de val te lokken.

Jezus antwoordt snedig en gevat, en toont dat Hij opkomt voor waarheid, oprechtheid, eerlijkheid, en het dispuut niet mijdt met deze godsdienstige leiders. Zo was het toen.

En nu?

Op zekere dag maakten de farizeeën plannenom Jezus in zijn woorden te strikken.Ze stuurden hun leerlingen op Hem af, samen met de Herodianen.

Die zeiden: `Meester, we weten dat U een waarheidlievend man benten naar waarheid onderricht geeft over de weg van God,en U door niemand laat beïnvloeden,want U ziet geen mens naar de ogen.Zeg ons dan wat U hiervan vindt:mag men belasting betalen aan de keizer of niet?'

Maar Jezus, die hun kwalijke opzet doorzag, zei: `Waarom stelt u Me op de proef, huichelaars?Laat Mij eens een belastingmunt zien.'

Ze gaven Hem een denarie.Hij zei hun: `Van wie is die afbeelding en het opschrift?'Ze zeiden hem: `Van de keizer.'Daarop zei Hij tegen hen: ‘Geef dan aan de keizer wat van de keizer is, en aan God wat van God is.’

Matteüs 22,15-21

EERLIJK VAN BINNEN, VROEGER EN NU!

Dit stukje evangelie toont veel kwade wil: de tegenstanders van Jezus willen Hem vangen in zijn eigen woorden, en zijn geloofwaardigheid wegnemen. Ze beginnen vleiend, en dan stellen ze een vraag, die gezichtsverlies moet meebrengen. Elk antwoord van Jezus zal wel verkeerd uitgelegd worden.

Maar Jezus doorziet hun valsheid en noemt hen op de man af: ‘huichelaars’. Toch zoekt Hij niet te ontsnappen, Hij geeft een antwoord, dat eigenlijk zeer duidelijk is: ‘Geef aan de keizer wat aan de keizer toekomt, en geef aan God wat aan God toekomt’. Jezus wijst zo op de rol van ons eigen geweten in onze dagelijkse handelingen.

De keizer staat voor de burgerlijke overheid: wat mogen gezagsdragers eisen? Jezus zegt ons zonder omwegen om een eerlijke houding aan te nemen in politieke zaken. Waar het onrecht manifest is, in eigen land, of op wereldvlak, mag ons dat niet koud laten. Als de groten der aarde misbruik maken, mensen uitbuiten, en evidente mensenrechten schenden, mogen wij niet onverschillig blijven.

Maar geef ook aan God wat aan God toekomt. God vraagt dat wij, naar best vermogen, voor iedereen betrachten wat rechtmatig is, dicht bij ons maar ook op wereldvlak. In eigen land en in de wereld moet elke vorm van uitbuiting ‘diefstal’ genoemd worden.

Als Kerk moeten wij geen wereldse macht vormen. Maar wij moeten wel de politieke machthebbers durven  beoordelen vanuit de persoon van Jezus. Geen partijpolitiek maar een persoonlijke opdracht in geweten: met woord en daad opkomen voor waarheid en rechtvaardigheid, en ook de moed hebben om uitbuiting, misbruiken en onrecht aan te klagen.

Als we dit ernstig nemen, zullen we wel eens meer tegenstroom moeten roeien. We zullen ook botsen en tegenkanting ondervinden. Maar zo is het nu eenmaal: ‘Jezus heeft ons geen gemakkelijke weg, maar wel een behouden thuiskomst beloofd.’

Een morgengebed

Een nieuwe dag, hier ben ik weer.

Het is nog vroeg, het is nog stil.

Buig U naar mij voorover, Heer,

en zeg me wat God wil.

U die een mens de waarheid zegt

en ieder in zijn waarde laat,

u die ronduit bent en oprecht,

zeg mij waar het op staat.

Zeg mij op deze morgen wat

ik heb te doen en waar en hoe

en maak, o Heer en meester, dat

ik dat van harte doe.

Dat ik mijn naasten om mij heen

van hoog tot laag het hunne geef;

dat ik niet voor mijzelf alleen

mijn aardse leven leef.

Maak mij vandaag dan welgezind

en doe mij door uw ogen zien

hoe ik in keizer en in kind

mijn God en schepper dien.

Michel van der Plas

Blijf altijd jezelf,

met een eigen mening

waar je voor durft uit te komen.

Duik niet onder in de groep,
durf het op te nemen voor de zwakken,
duld geen onrechtvaardigheid,
wees blij met wat je hebt en bent.

Kies een eigen weg,

soms langs ongebaande paden,

durf grenzen doorbreken,

en leven met onzekerheden,

maar nooit ten koste van anderen.  

Het is niet de gemakkelijkste weg,
elke stap kost je
misschien moeite en pijn
en de verleiding is groot
om je te laten meedrijven
met de stroom… 

Je moet leren kiezen
elke dag opnieuw
en zo groeien tot een levenskeuze. 

Doorbreek het gewone
eer je ‘doodgewoon’ wordt.

Bron onbekend