GEDICHT VAN DE WEEK

4de PAASZONDAG B – 29 APRIL 2012

‘MENS VOOR DE MENSEN ZIJN’

Vandaag viert de Kerk ‘roepingenzondag’, met het evangelie van de Goede Herder, die zijn schapen kent en ervan houdt. De schapen vertrouwen hem dan ook en luisteren naar zijn stem.

Elke roeping begint bij Jezus, die op vele wijzen tot ons hart spreekt. Naar Hem hebben we geluisterd, naar Hem blijven we luisteren.

Zijn vraag om zijn boodschap uit te dragen is van alle tijden en nodigt ons uit tot toewijding en overgave.

In die tijd zei Jezus: ‘Ik ben de goede herder. Een goede herder geeft zijn leven voor zijn schapen. Maar een huurling, geen echte herder dus, als die een wolf ziet komen, laat hij de schapen in de steek en gaat ervandoor – het zijn immers zijn eigen schapen niet! – en de wolf overvalt ze en drijft ze uiteen. Hij is immers een huurling en bekommert zich niet om de schapen.

Ik ben de goede herder: Ik ken mijn schapen en mijn schapen kennen Mij, zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken; Ik geef dan ook mijn leven voor mijn schapen.

Ik heb nog andere schapen die niet uit deze schaapskooi komen. Ook voor hen moet Ik een herder zijn: ze zullen luisteren naar mijn stem. Zo wordt het: één kudde met één herder.

Daarom heeft de Vader Mij lief, omdat Ik mijn leven geef, om het daarna weer terug te nemen. Niemand neemt het Mij af, Ik geef het uit eigen vrije wil. Daartoe immers heb Ik de macht, zowel om het te geven als om het terug te nemen.

Dat is de opdracht die Ik van mijn Vader heb ontvangen.’ 

(Johannes 10,11-18)

‘Herder of huurling’

Vandaag de dag is de herder uit ons straatbeeld verdwenen, zelfs op het platteland, zoals we dat vroeger kenden. Een herder, die met zijn kudde langs kalme wegen trekt, het  is van een andere tijd, wereldvreemd in een landschap met havens, industrie en snelwegen.

Maar de betekenis van de vergelijking is niet verouderd of verdwenen. Ook vandaag zijn er mensen die vertrouwd zijn met elkaar en bij elkaar horen. Mensen die op elkaar zijn aangewezen en afgestemd zijn op elkaar, net zoals herder en kudde bij elkaar horen en op elkaar zijn afgestemd. Ook vandaag zijn er nog mensen die herders en hoeders zijn voor elkaar.

En ook de huurling heeft de tijd overleefd, soms zelfs diep in ons eigen hart. De huurling die koel zijn profijt berekent, zijn uren klopt en alles afweegt.

Die huurling, die in mij kan wonen, fluistert mij dan in: ‘Laat maar gebeuren, het is tenslotte jouw zaak niet! Trek het je niet aan en was je handen maar in onschuld, liever dan ze vuil te maken.’ De huurling, die in mij kan wonen, zet zich in tot op het ogenblik dat het gevaarlijk wordt of tot er niets meer te verdienen valt. En dan wendt de huurling zich af, of ‘loopt in een boog erom heen’, zoals de priester en de leviet in die mooie parabel van Jezus.

(Geïnspireerd door een tekst van  ‘Levensecht’)

Aan het einde van elke eucharistie worden wij nochtans gezonden en gezegend om trouw te blijven aan onze roeping. En die roeping zal nooit anders of verouderd zijn: gestalte geven aan Jezus, de Goede Herder, de veilige gids, de Mens voor de mensen. 

Vader, 

 hier ben ik 

 om vereenzaamde, 'overbodige' mensen

warmte en geborgenheid te geven.

Uw troost vraag ik

om gebroken, geknakte mensen

te doen blijven hopen,

Uw zachtmoedigheid vraag ik

om de wereld, uw schepping

een stukje goddelijker,

een beetje menselijker te maken.

Uw gerechtigheid vraag ik,

om onrecht en eigenliefde

in mij en rondom mij tegen te gaan.

Uw barmhartigheid vraag ik

om met een open hart

naar mensen toe te gaan.

Uw zuiverheid vraag ik

om uw stem in de stilte horen.

Uw vrede hoor ik

om aan al uw kinderen te vertellen

dat Gij Vader en Moeder zijt.

Opdat uw wil geschieden zou

ben ik bereid.

Vader,

hier ben ik,

zend mij.

  (Martien D'Hollander)

DROOGTE IN BAHIA

23 april 2012

Wegens de grote droogte in Bahia staat er thans weinig of geen water meer in veel stuwmeren. In Vitoria da Conquista, in het zuidoosten van Bahia, wordt het water duurder verkocht dan de benzine: 3,50 Reais of ongeveer 1,50 Euro. Normaal is de prijs van een liter mineraal water, ongeveer 1 Real. Benzine daarentegen kost ‘slechts’ 2,77 Real per liter.

De stuwmeren van Vitoria da Conquista hebben nog een watervoorraad voor 60 dagen. Met de ‘natuurlijke meren’ of drinkputten voor het vee is het al niet beter gesteld: bijna of geheel uitgedroogd. De regering heeft in verschillende steden al “cestas basicas”, basisvoorraden van voedsel voor een week uitgedeeld: rijst, bonen, suiker, olie ….

Verschillende stuwdammen mogen ook niet meer aangewend worden om elektriciteit  te produceren omdat het water moet gebruikt worden voor menselijke consumptie. Morgen, dinsdag 24 april, is er een spoedvergadering van de regering voorzien.

In onze streek – in en om Mundo Novo – heeft het wat geregend maar ruim onvoldoende. De temperatuur blijft, ook in ons microklimaat, hoger dan normaal zodat het weinige water meteen opdroogt.

In de weiden staan geen koeien meer. De boeren kunnen ook niet planten. Geen maïs of bonenoogst dus dit jaar. Maïs en bonen zijn nochtans het basisvoedsel in Bahia. Zelfs de cactussen drogen op. Sommige, ‘zachtere’ cactussen kunnen bij normale droogtes evenwel dienen als voedsel voor geiten en koeien, als er geen gras meer is.

Langs de boorden van de asfaltwegen staat er wel nog wat gras. De kleine boeren laten daar hun koeien grazen. Dit is zeer gevaarlijk en is niet zelden oorzaak van  ongevallen. Langs de wegen liggen kadavers van dieren die door auto’s werden aangereden. Elders zie je kadavers van vee dat omkwam bij gebrek aan voer of water. Rond de kadavers zwermen de  zwarte ‘urubus’, grote aasgieren, die de dode dieren opruimen en in deze trieste situatie hun naam alle eer aandoen: de ‘vuilniskar’ van de natuur.

Met dank aan Padre Francisco Verhelle. Zie ook de bijdrage van vorige dinsdag, 17 april.

                         Stille Zaterdag

't Is morgen Pasen – God, maar overal is de dood;
en zou ik dan van leven moeten spreken?
Mijn denken blijft bij Goede Vrijdag steken,
want daar leed Jezus onze diepste nood.

't Is morgen Pasen – maar waar blijft de zon
die onze zieke wereld kan genezen?
Ik sta met Uw discipelen in angst en vrezen
bij 't lege graf, waar 'k U niet vinden kon.

't Is morgen Pasen – feest van het gericht
dat U gevoerd hebt tegen dood en lijden,
feest van voorbijgaan van de dood, feest van bevrijden;
Heer, doe ons opstaan in Uw levenslicht!

          Nel Benschop 

                                 Hij droeg onze smerten
 
‘t En zijn de Joden niet, Heer Jesu, die u kruisten,
 Noch die verradelijk u togen voor 't gericht,
 Noch die versmadelijk u spogen in 't gezicht,
 Noch die u knevelden, en stieten u vol puisten,
 
‘t En zijn de krijgslui niet die met hun felle vuisten
 De rietstok hebben of de hamer opgelicht,
 Of het vervloekte hout op Golgotha gesticht,
 Of over uwe rok tsaam dobbelden en tuisten:
 
Ik ben 't, ô Heer, ik ben 't die u dit hebt gedaan,
 Ik ben de zware boom die u had overlaen,
 Ik ben de taaie streng waarmee gij ging gebonden,
 
De nagel, en de speer, de gesel die u sloeg,
 De bloedbedropen kroon die uwe schedel droeg:
 Want dit is al geschied, helaas! om mijne zonden.

 Jacobus Revius

Een lied naar Pasen: donderdag

Zij zeggen avondmaal en het is een les
hoe men zijn leven uitdeelt aan velen
een heldere dood tegemoet

Dit is een oud beeld: het delen
van brood, het drinken van bloed.

Brood smaakt al eeuwen naar liefde:
zie wat zwetend de boer prevelt
wat de dagelijkse moeder doet.

De tafel is bevrijding van de haat.
Aanzittend met geldlikkers
met pooiers gewapende analfabeten
met wellicht een harde hoer
en tien magere heiligen:
men geeft zich aan elkaar als brood te eten.

De dood is bij ons
wetend
ongeweten.

Jan Veulemans

                                 Petrus

Hij stond wreed voor de rechterstoel gebonden,
en zij verweten mij zijn vriend te zijn
en lasterden, wat heilig is en rein,
als laagheid en afschuwelijke zonden.

‘k Zag hoe zij Hem bespotten en verwondden.
Hij leed geduldig smaad en vuige pijn.
Ik vreesde hunner ogen valse schijn
en dat ze als Hem mij martelden en schonden.

Zij vroegen huichelend: gij hebt Hem lief?
Eer Hij naar mij zijn tedere ogen hief
had ik mij vloekend van Hem afgescheiden.

Toen stiet de haan zijn schelle morgenkreet.
‘k Voelde mijn hart, dat borst van bitter leed.
‘k Voelde mijn ogen, hoe ze brandend schreiden.

Willem de Mérode

PALMZONDAG – 1 APRIL 2012

             HEER JEZUS, HET VOLK JUICHTE MET PALMEN

Toen Jezus en zijn leerlingen Jeruzalem naderden, in de richting van Betfage en Betanië op de olijfberg, zond Hij twee van zijn leerlingen uit met de opdracht: ‘Gaat naar het dorp daar vóór u, en bij uw binnenkomst is het eerste dat ge zult vinden een veulen dat vastgebonden staat en waarop nog nooit iemand gezeten heeft; maakt dat los en brengt het hier. En als iemand u de opmerking maakt: Wat doet ge daar? antwoordt dan: De Heer heeft het nodig maar Hij stuurt het spoedig weer hier terug.’

Zij gingen weg en vonden een veulen vastgebonden aan een deur buiten op straat. Ze maakten het los maar sommige mensen die daar in de buurt stonden riepen hun toe: ‘Wat doet ge daar, om zo maar dat veulen los te maken ?’ Ze antwoordden zoals Jezus hun had gezegd en de mensen lieten hen ongemoeid.

Ze brachten het veulen bij Jezus, legden er hun mantels overheen en Hij ging er op zitten. Velen spreidden hun mantels op de weg uit, anderen groene takken die ze in het veld gehakt hadden.

De mensen die Hem omstuwden, jubelden: ‘Hosanna; Gezegend de Komende in de naam des Heren; Geprezen het komende koninkrijk van onze vader David! Hosanna in den hoge!’
(Marcus 11,1-10)

                                                          ---

                                      Jij, kleine palmtakje,
                                     Je kost helemaal niets,
                                   En toch beteken jij zoveel.

Jij spreekt van Jezus
op weg naar zijn lijden.

Jij vertelt van Noach en de duif
boven het eindeloze water
met een takje in haar bek,
teken dat de redding nabij was.

Met jou in de hand zien we
de vreugde van Witte Donderdag,
de droefheid van Goede Vrijdag,
en de rouw van Stille Zaterdag.

Als ik jou vasthoud
draag ik Hoop in mijn handen.
Jij kijkt naar Pasen,
ons nu al gegeven.

Gezegend ben je.

(bron onbekend)

---
Gij met uw zachtzinnige oren
en uw geduldig gezicht:
Ik ben u zeer verplicht.

Dat gij het hebt aan willen horen
hoe toenmaals het is geschied;
en hoe mij de ander verried.

En dat ge zelfs niet hebt bewogen
mij slechts hebt getroost met uw ogen.
Dat kunnen de mènsen niet.

(Ida Gerhardt)

Het uur is gekomen

Nu is het uur gekomen
van zijn ontsteltenis:
dat al zijn mensendromen
hem worden afgenomen
en dienen doodgaan is.

Nu zal hij moeten lijden,
om ons van alle schuld
en schande te bevrijden.
Nu worden onze tijden
door eeuwigheid gevuld.

Nu zal hij moeten sterven,
graankorrel in de grond.
Bloed zal de aarde verven,
maar wij, wij zullen erven
van elke diepe wond.

Nu wordt het kwaad verdreven,
nu wordt ons arm bestaan
hoog op het kruis geheven
en deelt het in een leven
dat nooit meer zal vergaan.

Michel van der Plas

5de VASTENZONDAG B – 25 MAART 2012
IN DE LEERSCHOOL VAN HET LIJDEN

De voorbije weken stond de kruisgang van Jezus voorop, en evenzeer ‘de kruisgang door de tijden’, van zoveel andere mensen.

De gekruisigde Christus is onmiskenbaar het grote mysterie en de diepste kern van ons geloof. Paulus noemde dit terecht: een dwaasheid in het oog van de mensen, maar voor wie gelooft is juist dit kruis ‘Gods Kracht en Gods Wijsheid.’

Goede Vrijdag komt nu heel dichtbij, deze eucharistie spreekt daarom eens te meer over die samenhang van kruis en verlossing, van leed en leven, die onverbrekelijk met elkaar verbonden zijn, ook al gaat dit alle verstand te boven.


Lezing uit de brief aan de Joodse christenen

Zusters en Broeders,
Christus heeft tijdens zijn leven op aarde onder tranen en met luide stem gesmeekt en gebeden tot Hem die hem kon redden van de dood, en werd verhoord vanwege zijn diep ontzag voor God.

Hoewel hij Gods Zoon was, heeft hij moeten lijden, en zo heeft hij gehoorzaamheid geleerd.

En toen hij naar de uiteindelijke volmaaktheid gevoerd was, werd hij voor allen die hem gehoorzamen een bron van eeuwige redding.
Hebreeën 5,7-9

GEHOORZAAM IN HET LIJDEN’

‘Christus heeft tijdens zijn leven op aarde, onder tranen en met luide stem, gesmeekt en gebeden’ ‘en zo heeft hij gehoorzaamheid geleerd’. Weer eens klinkt de eerste lezing hard. Maar Jezus’ eigen woorden in de hof van Olijven zijn nog pijnlijker: ‘Vader, red mij uit dit uur. En als het mogelijk is, laat deze kelk voorbijgaan. Doch niet mijn wil, maar uw wil geschiede’.

Kruis, gehoorzaamheid en redding zijn de diepste kern van Jezus’ leven, en dus ook van ons geloof. Maar laten wij dit goed verstaan: het lijden wordt niet om zichzelf geprezen, en Jezus’ gehoorzaamheid is geen slaafs naleven van zinloze regeltjes. Zijn lijden sluit aan bij zijn diepste roeping: ‘de mensen vrij  maken, van zonde en van alle kwaad dat uit die zonde voortkomt. Zo toont Hij ons een weg ten leven en voert Hij ons weg uit duisternis en dood. Zo opent Hij de toegang tot het ware leven van een diepe en volkomen vreugde. Ook de gelovige koestert het lijden niet om zichzelf, maar opdat de medemens menswaardiger zou kunnen leven. Wie zich door Jezus laat leiden aanvaardt het om eigen voordeel en belang op te geven, hopende om zo het leven van zijn lijdende medemens draaglijker te maken … want zo heeft Jezus voorgedaan. Zo zijn kruisgang en redding onlosmakelijk verbonden.

En dan is er die gehoorzaamheid, zo dikwijls misbruikt om mensen klein te houden of te onderdrukken. De gehoorzaamheid die Jezus voorleeft is een gehoorzaamheid aan God zelf. Wij moeten inderdaad afstand doen van eigen willetjes en grilletjes, om een hoger goed te dienen, een doel dat groter is dan ons eigen persoontje: een aarde, waarvan we niet alleen bij de schepping kunnen zeggen: ‘en God ZAG dat het goed was’, maar een aarde, die ons ook nu laat jubelen: ‘en God ZIET dat het goed is’. De voltooiing van zijn Rijk, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar God daadwerkelijk en zichtbaar woont tussen de mensen.

Daar staan wij nog ver van af … en we zullen nog heel wat  gehoorzaamheid moeten opsteken in de leerschool van het lijden. In het Oude Testament  lezen we al: ‘Beide houd ik u voor: dood en leven. Kies dan het leven’.

Kies dan het leven … dat vraagt de onthechting van de graankorrel, dat vraagt lijden, dat leven geeft, en gehoorzaamheid aan Gods eigen mensgeworden Woord en aan zijn visioen over deze aarde en al wat er woont.

Hoe kunnen wij
bij de opbouw van de mensenfamilie
voorbijgaan aan het feit

dat zovele volkeren
de gestalte aannemen van
'de lijdende Dienaar Jezus'

veracht, verguisd,
volkeren, voor wie men de ogen sluit,
zij, die eigenlijk onze ziekten dragen.

Broeder Roger van Taizé

"Mijn lieve Eva,

Vele keren heb ik in gedachten deze brief geschreven. Ik wist dat ik je niet zo lang meer bij me mocht houden, alhoewel ik dacht nog wat tijd te krijgen.

Nu heb ik er zo'n moeite mee, zeker omdat het moment toch zo onverwacht kwam. Ik voel me zo leeg. 8 jaar heb ik je gekoesterd, bemind, niet als mijn gehandicapte dochter, maar als mijn allerliefste zonnetje.

Ik ben ondanks mijn immens verdriet zo dankbaar omdat ik je moeke mocht zijn. Jij hebt mijn leven zoveel inhoud, zoveel warmte en zoveel kracht gegeven.

Soms bewonderden mensen ons omdat we dit allemaal aankonden. Akkoord het was soms zwaar en vermoeiend alle nachten opstaan en vooral moeten leven met de angst wat er weer komen zal, welke stap achteruit er nu weer ging komen. Toch was jij het die de bloemen mocht krijgen.

Steeds was het echter jij weer die er ons bovenhaalde. Je wou "leven", gelukkig zijn en dat was je, gekoesterd, omarmd door ons en de vele vriendinnetjes en goede vrienden. 'Moeke', zei je, 'ik had zo graag nog eens gelopen of was zo graag ballerina geworden, maar toch ben ik gelukkig. Ik heb mijn rolwagen en iedereen ziet me graag.'

Je kon ook zo spitsvondig zijn en met grappige opmerkingen uit de hoek komen. We hebben samen veel gelachen. Je sprak steeds zo enthousiast over je school, het koor, je muziekles.

Eva, je had ook zo'n grote moed. Weet je nog – je universitair diploma voor grote moed gekregen in het UZ van Gent. Je hebt veel dokters gezien, maar zeer weinigen hebben jou zien wenen.

Weet je Eva, niet het beeld van jouw handicap blijft nu hangen, maar wel wie je was van binnen als kind. Al die zorgen, o schat, die ben ik al vergeten.

Eva, het wordt nog een moeilijke tijd voor ons. Weet je, we moeten nog doorheen al die 'eerste keren': de eerste keer dat papa alleen Sarah naar school moet brengen zonder de wandeling doorheen de schoolgang de eerste keer dat Sarah alleen naar Samson, naar de droomfabriek zal kijken; onze eerste wandeling; al onze verjaardagen; Jonas die zijn voetbalmatch geeft in de tuin zonder jouw bravogeroep; de Kersttijd waar je zo van hield en je hield ook zo van gezelligheid, kaarsjes aan, de brandende open haard en een mooi muziekje.

Ik hoop, Mieke muis, dat je nu verder voor ons zal zorgen. We blijven je nodig hebben om die grote leegte langzaam weer samen te vullen."

(Ans Hillebrant, mama van Eva, 14 februari 1994)

Jan.

Ik heb u nooit door bitterheid bedrogen,
onder mijn huid bloeide blijmoedigheid.
Want ook de bloemen leven snel en open
en leven heet vergankelijkheid.

Nu lopen vogels in de vlakte van mijn ogen,
ik ken de onschuld van de made, ken de averij.
Dit is mijn dageraad, de moed voor regenbogen,
Gods jonge vingeren verwekken mij.

Ik laat u nog een zachte zomer over.
Liefde is het huis waarin gij achterblijft.
Treur niet om mij, ik loop op wolken, tover
met Peter en met Geert ons eigen paradijs.

Adriaan Magerman

---

‘In piam memoriam’

voor de kinderen en volwassenen, die de dood vonden in het tragische busongeval, dinsdag 13 maart 2012, in Zwitserland.

Mogen familieleden en vrienden troost en hoop vinden in een geloof, dat geen antwoord biedt op het ‘waarom’ van zulk immens leed, maar een genade kan zijn, omdat het ons vertelt van een God, die mede lijdt, zoals ons geopenbaard werd in Jezus: verworpen, gemarteld, gekruisigd en verrezen, tot leven gewekt. Een geloof dat verre van gemakkelijk of vanzelfsprekend is, maar als genade kan groeien uit ervaring en mijmering.

4^de vastenzondag B – 18 maart 2012
‘Hij schenkt ons leven’

‘HIJ schenkt ons LEVEN’  horen we straks in het evangelie en vooraan in elke kerk hangt een levensgroot beeld van Hem. Het is een beeld dat ons ten zeerste ontroert, als we er minutenlang biddend naar kijken: 

Jezus, verworpen, gefolterd,

als een boosdoener door mensen gekruisigd. 

En juist deze Gekruisigde is het grote mysterie, de diepste kern van ons geloof.

‘HIJ schenkt ons LEVEN’:

door zijn Liefde tot het uiterste,

door zijn Lichaam, gegeven en gebroken!

In die tijd sprak Jezus tot Nikodemus: ‘De Mensenzoon moet omhoog worden geheven zoals Mozes eens de slang omhoog hief in de woestijn, opdat eenieder die gelooft in Hem eeuwig leven zal hebben. 

Zozeer immers heeft God de wereld lief gehad dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan maar eeuwig leven zal hebben. 

God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gezonden om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered. 

Wie in Hem gelooft wordt niet geoordeeld, maar wie niet gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet heeft geloofd in de Naam van de eniggeboren Zoon Gods. 

Hierin bestaat het oordeel: het licht is in de wereld gekomen, maar de mensen beminden de duisternis meer dan het licht,  omdat hun daden slecht waren. 

Ieder die slecht handelt heeft afschuw van het licht en gaat niet naar het licht toe uit vrees dat zijn werken openbaar gemaakt worden. 

Maar wie de waarheid doet gaat naar het licht, opdat van zijn daden moge blijken dat zij in God zijn gedaan.’
(Johannes 3,14-21)

‘Hij schenkt ons Leven’

Nikodemus komt op een nacht bij Jezus, in een zoektocht naar licht en leven. Hij vindt dat licht, dat leven ook bij Jezus. Maar dat vraagt tijd. Hij aarzelt om de sprong te wagen. Hij aarzelt om zich toe te vertrouwen aan die Christus, die gekruisigd zal worden.

Het kruis, dát is hét mysterie van de God die Leven geeft! Niemand heeft ooit God gezien, maar de Zoon heeft Hem doen kennen. Wat wij ten diepste van God weten, leren we in het lijden en de dood van Christus. Daarin geeft Jezus zichzelf totaal en geeft de Vader zijn Zoon. Want Jezus lijdt tijdens zijn kruisgang en op zijn kruis. En de Vader lijdt mee als Hij zijn Zoon zó ziet. Vader en Zoon lijken totaal uiteengerukt: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten’. Maar zij zijn volkomen één: in hun gegevenheid, in hun gebrokenheid voor de mens, in hun Liefde, die zich heel en al schenkt.

Hoe kunnen wij geloven dat God leven geeft langs de weg van lijden en dood? Hoe kunnen wij geloven dat God leven geeft, wanneer lijden en dood ook nu zo overdonderend aanwezig blijven? Hoe kunnen wij geloven dat God leven geeft? Met zoveel onrecht, oorlog en persoonlijke miserie? Waarom zoveel bloed en tranen? Waarom geen antwoord of verklaring voor al dit lijden? 

Omdat er geen antwoord of verklaring is. Omdat we niet mogen zeggen dat God dit lijden veroorzaakt of wil. Maar de Gekruisigde leert ons hoe wij MET dit lijden toch kunnen leven? En dat kan enkel: door in Hem te geloven zoals Hij was: verworpen, gemarteld, gekruisigd, verrezen. Zo was zijn Liefde. En alleen die oneindige Liefde laat toe om met het lijden toch te leven.

Beter dan het evangelie kunnen wij het niet zeggen: ‘God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat ieder die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om te oordelen, maar om die wereld door hem te redden.’

Moge dit geloof ons – over alle twijfels heen – geschonken zijn!

Droom met de hand aan de ploeg.

Droom van vriendschap voor de rest van je dagen.
Droom van afwezigheid van alles wat scheidt.
Droom van een leven in goede gezondheid.
Droom dat armoede niet meer bestaat.
Droom van het beste voor heel je familie.
Droom van een tijd zonder oorlog en strijd.
Droom dat het goede gedaan kan worden.
Droom van zorg voor de wereld en elkaar.
Droom van de liefde en droom van de vrede.
Droom dat gerechtigheid overal heerst.

Maar als je droomt,

droom dan niet in je bed.
Droom met de hand aan de ploeg.

En bid,

dat God je kracht geeft,

genade en moed,
te bidden, te werken en te sterven

voor je droom.

(Zuid-Afrika)

‘Ik wil pleiten voor een Kerk,

die gelooft

in de inspiratie van de Heilige Geest

die in haar leden werkt.  

Een Kerk

die niet angstvallig

een starre dogmatische geloofsschat bewaakt,

maar het geloof van haar leden kan inspireren,

die erop inspeelt,

die het steeds onder nieuwe vormen verwoordt.  

Een Kerk

die geduldig kan wachten

bij ons groeiproces.  

Een Kerk

die geen starre morele principes opdringt,

maar vanuit een evangelische inspiratie

menselijke waarden bevordert.’

 

(Emma Vorlat: ‘Ik zie het zo’, p. 24)