2^de ZONDAG A – 15 JANUARI 2017

‘ZIE HET LAM GODS’

Na de kersttijd keren we nu terug naar de gewone zondagen. Week na week overwegen we wie Jezus is, en wat Hij voor ons betekent tot op vandaag. We hebben gezongen over vrede en toch lijkt dat weer allemaal zo ver weg. Het nieuws gaat weer over onrecht en oorlog, en we kennen ook de kleine twisten in de eigen kring.

Johannes de Doper zegt in het evangelie dat Jezus de zonden van de wereld wegneemt. Maar we zien daar niet veel van, denken we.

Inderdaad, dat kan niet gebeuren zonder onze bijdrage. Laten we dan ook de kant kiezen van dat ‘Lam van God, dat de zonden uit de wereld wegneemt.

De volgende dag zag Johannes de Doper Jezus,

terwijl die naar hem toe kwam.

‘Daar is het lam van God,’ zei hij,

‘diegene die de zonde van de wereld wegneemt.’

(Johannes 1, 29)

‘DE WEG VAN HET LAM’

‘In wat voor een wereld leven wij nu eigenlijk?’ Die vraag bekruipt ons zo dikwijls als het wereldnieuws ons bereikt. Er is geen nieuwsbulletin zonder dat er sprake is van waanzinnige vernielingen, van corruptie, vergelding en verdrukking. En telkens zijn het de minste der mensen die er het slachtoffer van zijn.

Niet alleen in het wereldnieuws  het kwaad zit dicht bij ons. En als we eerlijk zijn: het kwaad zit in ons eigen leven. In elke mens zit iets menselijks maar ook iets onmenselijks. Wijsheid en waanzin, liefde en haat liggen in mekaar verstrengeld.

Dat is geen reden tot schuldgevoelens, wel een aansporing tot zelfkennis. En het is spijtig dat in de huidige opvoedingssystemen zo weinig sprake is van zelfkennis. Gewetensonderzoek is helemaal verdwenen. Het komt slechts ter sprake bij de psychiater maar dan heeft het een andere naam, en dan is het ook te laat.

Trouwens ook op het grote wereldforum is er geen ruimte meer voor een gewetensonderzoek. 11 september was geen aanleiding om kritisch de rol van het kapitalisme en van de Wereldhandelsorganisatie te bevragen. Het was wel een aanleiding om de B52 bommenwerpers van stal te halen.

Waar komt het kwaad vandaan? Hoe komt het dat mensen zo zijn? Zit het in onze genen? We kunnen ons verliezen in allerlei beschouwingen.  Maar als de vraag heel persoonlijk op u afkomt, vanop een ziekbed of vanuit een totale ontreddering: ‘Waarom moet ik zo afzien?’ dan staat ge daar met uwe mond vol tanden. Er is geen antwoord, of liever: er is maar dat ene antwoord: ‘Ik blijf bij u.’.

Ook Boeddha zei het reeds in een beeld: Als je bij een gekwetste komt, moet je niet gaan zoeken vanwaar de pijl werd afgeschoten. Dan moet je de wonde verzorgen.

500 jaar later zou Christus in dezelfde zin antwoorden op de vraag over de blindgeborene: ‘Wie hebben hier gezondigd, hijzelf of zijn ouders?’ ‘Noch hij, noch zijn ouders hebben hier gezondigd. Hier moet Gods wil verwezenlijkt worden’ antwoordt Jezus. Dat wil zeggen: help hem.

‘Ik blijf bij u’. In die laatste en enige troost aan de lijdende mens zal Christus zo ver gaan dat hij zich helemaal zal vereenzelvigen met de lijdende mens. De gekruisigde Christus is het laatste en enige antwoord op de levensvraag naar het kwaad in de wereld en het lijden van de mens. Daarom noemde Johannes hem: het lam Gods, verwijzend naar het offerlam dat op paasavond werd geslacht als een herinnering aan de bevrijding uit de verdrukking.

Als we straks voor de communie de woorden zullen horen: ‘Dit is het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt’ is dat niet louter herinnering aan een evangelietekst. Te communie gaan is een programma onderschrijven naar de toekomst toe. Het is de gesloten cirkel van het kwaad mee willen doorbreken door de ontwapenende goedheid van het lam, ook als dit ter slachtbank wordt geleid.

Naarmate wij maar één vaderland meer hebben, onze planeet. Naarmate de wereld die ene globe wordt, wordt de weg van het lam de enige uitweg om deze planeet leefbaar te houden.

(Manu Verhulst)

Ik bid voor het geschenk van de Liefde,

want als ik de Liefde niet heb, ben ik niets.

Leer me de Liefde, opdat ik geduldig en vriendelijk word,

niet jaloers, aanstellerig of hooghartig.

Laat me niet hard, zelfzuchtig of vlug op mijn tenen getrapt zijn.

Laat me niet bijhouden wat me allemaal misdaan werd.

Laat me nooit plezier vinden in de fouten van anderen,

laat me verlangen naar de waarheid.

Dan zal er niets zijn dat mijn Liefde niet aankan,

dan zullen er geen grenzen zijn aan haar hoop,

haar geloof, haar volharding.

Mijn Liefde zal zonder eind zijn.

(Iny Driessen: ‘God, die ’t grassprietje bedacht’)

GEBED VAN EEN SCHOENLAPPER

Een schoenlapper vroeg de rabbijn Isaac van Ger: 'Wat moet ik met het ochtendgebed aanvangen? Mijn klanten zijn arme mensen die het met één paar schoenen moeten stellen. ‘s Avonds laat brengen ze hun schoenen en de hele avond en een stuk van de nacht ben ik ermee in de weer. Vaak ben ik ‘s ochtends nog aan het repareren om zeker nog klaar te zijn voor ze gaan werken. Hoe moet dat nu met mijn ochtendgebed?'

'Hoe heb je dat probleem al die tijd opgelost?' vroeg de rabbijn. 'Soms hol ik op een drafje door mijn gebed heen, maar dat geeft wroeging. En soms laat ik het gebedsuur gewoon voorbijgaan, maar ook dan voel ik me niet op mijn gemak. Iedere keer als ik dan mijn hamer op een schoen laat neerkomen, hoor ik mijn hart zuchten: wat voor sukkel ben ik toch dat ik niet eens mijn ochtendgebed kan bidden.'

‘Als ik God was’, zei de rabbijn, 'dan zou ik die zucht hoger aanslaan dan een gebed.'

Anthony de Mello

MOEDER

We liepen samen dikwijls langs de stranden

Als 't avond werd. Dan zong ze naast de zee –

Ik, kleine jongen, die haar stem zoo kende,

Ik hield haar hand en zong de liedjes mee.

Een klein wit vrouwtje, met nerveuse handen

En steeds bewegend, steeds bewegend hart –

Wij wisten dat in haar geleden werd,

Dat zij het leven kende, en 't voelde branden.

Ze ligt in 't graf met het gelaat naar boven.

Donkere moeder, wieg haar lichaam warm,

Zie, als een kind ligt zij naakt in uw schoot –

Zachter dan 't leven zij haar de eeuw'ge dood,

Die menschen eenzaam maakt en stil en arm –

Maar die het witte zonlicht niet kan dooven.

Martinus Nijhoff

DE DRIE KONINGEN

Het sneeuwde over de karavaan

en over drie gouden kronen.

De ster ging al maar uit en aan

boven hun rode konen.

Zij treuzelden wat, zij aarzelden wat,

zij waren al half verblind

door de sneeuw die tussen de ster in zat

en de ijskoude wind.

Van mirre, van wierook, van klinkklaar goud

stonden hun mantels bol.

Maar de wind was tegen, de sneeuw was koud

en de wereld was daarvan vol.

En achter hen slonk hun koninkrijk

en voor hen zwol de nacht,

en een ster, die eerbiedig gehoorzaamd werd,

was het overschot van hun macht.

Toen, plotseling, waaide de sneeuwvlaag om

en sneeuwde terug naar de hemel;

en de ster, die nu op een afdak glom,

wenkte hen af van de kemel.

Daar lag op inderhaast wat stro

– een trog als wankele troon,

maar ach, want het ontroerde zo –

iets lieflijks: Gods Zoon.

En dit was dus des werelds heer?

En dit was zijn paleis?

Zij deden voorzichtig hun kronen neer

en baden het Kyrie Eleis.

Bertus Aafjes

NIEUWJAARSDRONK

Ik drink op de mensen 
Die bergen verzetten 
Die door blijven gaan met hun kop in de wind 
Ik drink op de mensen 
Die met vallen en opstaan 
Blijven geloven 
Met het geloof van een kind.

Ik drink op de mensen 
Die dingen beginnen 
Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn 
Ik drink op de mensen 
Van wagen en winnen 
Die niet willen weten van water in wijn.

Ik drink op de mensen 
Die blijven vertrouwen 
Die van te voren niet vragen 
‘Voor hoeveel’ en ‘waarom’ 
Ik drink op de mensen 
Die dóór blijven douwen 
Van doe het maar wél 
En kijk maar niet om.

Ik drink op de mensen 
Die alles verloren 
Die weg zijn gezakt 
En zijn ondergegaan. 
Ik drink op de mensen 
Die terug bleven vechten 
En daarna herboren 
Weer op zijn gestaan.

Ik drink op het béste 
Van vandaag en van morgen 
Ik drink op het mooíste waar ik van hou 
Ik drink op het maximum 
Wat er nog in zit 
In vandaag en in morgen 
In mij en in jou!

(Paul Van Vliet)

NIEUWJAARSBEZINNING 2017

Bij de geboorte van Jezus
hebben we de menslievendheid erkend
van Hem die zich noemt:
‘Ik zal er zijn voor u ‘.

Zoals Hij ons heeft voorgeleefd
pogen wij:

zacht te zijn
voor wie door hardheid van mensen is verwond

medelevend te luisteren
naar het verhaal van wie vereenzaamd leeft

waardering te laten aanvoelen
aan wie alle zelfvertrouwen mist

trouw nabij te blijven
bij wie niet meer in de goedheid van het leven gelooft

in iedere ontmoeting
telkens weer het beste te leggen van onszelf.

Zo hopen we hier en nu
Jezus’ zegen voor elkaar te zijn.

(Valeer Deschacht)

MARIA

Ik zou het zo graag

met heel mijn hart

en met al mijn adem

willen uitschreeuwen, God,

maar vaak is mijn hart

heel klein

en is mijn adem snel op.

Wil Jij dan Jouw hart

in mijn hart leggen.

Wil Jíj dan in mij

in- en uitademen.

Wil Jij dan van mij houden

zoals een moeder van haar kind.

Wil Jij mij troosten dan?

En mij jouw hand reiken

als ik zelf geen uitweg zie.

Dank je wel, God,

dat ik Je op de moeilijkste

momenten van mijn leven

‘Jahwe’ mag noemen:

‘Jij-die-er-voor-mij-wilt zijn’

Dank Je wel dat Je me steeds opnieuw

in mijn oor fluistert:

‘Vrees niet! Ik ben bij je!’

(Bron: Welzijnszorg)

HET KIND

Eigenlijk bevreemdend

hoe God

voor zijn Zoon

twee doodgewone mensen

uitgezocht heeft.

Hij heeft niet

aan de rijken gedacht,

niet aan koningen

of ministers,

niet aan generaals

of bankiers,

niet aan politiekers

of fabrieksbazen

maar gewoon

aan twee doodeenvoudige mensen,

een timmerman

en een huisvrouw.

En de eersten

die Jezus bezochten

waren herders,

het uitschot van het volk,

de armen,

zij die niet meetellen.

Wat zoeken wij het

vandaag soms zo ver?

Misschien

vinden we Hem opnieuw

bij de eenvoudigen

en bij hen

die niet meetellen,

bij hen

die nog gewoon kunnen ont-moeten

omdat zij niets te verliezen hebben?

(Bron: Welzijnszorg)

HET VERLOREN SCHAAP

Mijn dossier was zoekgeraakt.

Ik wist mijn nummer niet meer.

Ik moest mijn nummer zeggen.

Mijn naam was niet genoeg.

Aan een naam hebben we niets,

zei het loket.

Uw nummer hebben we nodig.

Dan kunnen we zoeken in het bestand.

U zit onder een code.

Ik heb toch een naam, zei ik.

Wij kunnen u alleen op nummer vinden, mijnheer.

Ik vergeet soms, zei ik.

Ik ben suikerpatiënt.

Ik ben soms ontregeld.

Daar hebben we niets mee te maken.

Dat zijn dokterszaken.

Wij willen alleen uw nummer.

Een lange rij stond achter mij.

Er klonk steeds meer gemompel.

Wie vergeet nu zijn nummer.

Dan moet je wel stom zijn.

We hebben hier allemaal een nummer.

Je moet van goeden huize komen

als je hier komt zonder je nummer.

Toen ging er een deur open.

Komt u maar even hier rustig zitten,

Zei een vriendelijke stem.

Ik haal wat koffie voor u.

Toen ze terugkwam met haar koffie,

Wist ik mijn nummer weer.

Hoe is uw naam, zei het jonge meisje.

Ik noemde mijn naam.

Zo heet mijn vriend ook, zei ze.

Ik vind het zo een mooie naam.

Marinus van den Berg

DE STER

Eeuwig heimwee

drijft ons voort

en houdt ons gaande

in goede en kwade dagen.

Heimwee naar geborgenheid,

hunker naar een warme thuis

en naar de veilige plek

waar een mens aanvaard,

bemind mag zijn zoals hij is.

Onvoorwaardelijk,

de eenzaamheid voorbij.

Nood aan ruzieloos samenleven.

Droom van vrede,

van een wereld

waar eenieder

tot zijn recht kan komen

en waar alles wordt gedeeld

met allen.

Diep verlangen naar geluk:

zien en voelen

en van harte weten:

het is goed te mogen leven.

Tijd om op adem te komen;

grond onder de voeten te voelen:

Iemand die ons draagt.

Eeuwig heimwee drijft ons voort.

Sterk is het zoeken van de mens

naar een ster van hoop.

Carlos Desoete

DE MENSEN VAN DE STAL

De mensen van de stal

zijn daar terechtgekomen

omdat de herberg

al ‘volzet’ was.

Armoede van velen

ontstaan uit de opgepotte

rijkdom van enkelen.

Eenzaamheid

is het bittere resultaat

van de gesloten kring,

van mensen die genoeg hebben

aan elkaar.

Dan is er geen plaats

voor een kind,

de vreemdeling,

de werkzoekende,

de ongehuwde man of vrouw,

de echtgescheidene …

Alleen in de stal

is er altijd plaats.

Carlos Desoete

DE OS EN DE EZEL

‘Ossen en ezels’

klinkt in het Hebreeuws als

‘sjorrimachorim’

– schorriemorrie –

het kleine, simpele volk …

De os is het beeld van hen die dienen,

die stil en verborgen de grond klaarmaken

voor het zaad …

De os draagt het juk en werkt samen,

trekt in een tweespan of driespan.

Zo’n trekkers zijn er nodig in elke groep.

Mensen die bereid zijn samen te werken.

Die in ploeg kunnen werken

en mét de ploeg aan de slag willen gaan …

De ezel is vanouds

het lastdier van de armen.

Een ezel is een dier,

dat één en al oor is

om heel veel te kunnen luisteren,

het verhaal van mensen te aanhoren

en ermee op stap te gaan,

een dier dat geweldig veel kan dragen,

verdragen en vér dragen.

En alles wat die os en die ezel te doen hebben,

daar in de kerststal:

dat is terzijde staan,

heel bescheiden,

en wat warmte geven,

een beetje adem,

wat levenskansen …

Want zij weten:

alles van waarde is weerloos en kwetsbaar.

Zeker een mensenkind!

Wat een os en een ezel kunnen,

dat kunnen wij toch ook?

(Bron: Welzijnszorg)

DE HERDERS

Er is een grote nood aan

een kerk van herders

waar iedereen zorg wil dragen

voor de ander.

Waar niemand in verlorenheid

dreigt ten onder te gaan.

Herders,

die hun volle aandacht richten

op wie verloren lijkt

voor de samenleving,

die ze gaan zoeken en bezoeken,

die ze in hun kwetsbaarheid

op de schouders dragen

en weer midden de kudde brengen.

Een kerk van herders

die plaatsen van ‘LEVEN’ aanwijzen,

ruimte scheppen waar het ‘GOED’ toeven is,

waar iedereen ten volle kan leven.

Verantwoordelijke herders

die durven voorgaan

maar ook achteraan

de kudde willen stappen,

op het tempo van de zwakste

van de groep.

(Bron: Welzijnszorg)

DE ENGEL 

Engelen

zijn wezens van een andere planeet

of uit oude, mythische verhalen …

Wie gelooft nu nog in engelen?

En toch kunnen we ze nog zien,

Gods engelen,

toch kunnen we hun aanwezigheid

bij momenten nog ervaren,

al was het maar in engelen van mensen,

in mensen die de kunst verstaan,

zelfvergeten te gaan leven,

in mensen die het nooit moe worden

dienstbaar aan anderen te zijn,

in mensen die tegen stroom

blijven leven,

in mensen die niet toegeven

aan de mentaliteit van elk voor zich,

in mensen die dag in dag uit

voor een ander blijven zorgen,

in mensen die hun grootste

vreugde vinden

in een ander gelukkig te maken.

Zo’n mensen laten ons ervaren:

onze God is niet veraf.

Hij komt ons heel nabij.

In zo’n mensen wordt het duidelijk:

God laat zijn mensen niet in de steek,

en blijft zijn engelen sturen

om Zijn vreugdevolle boodschap

te laten weerklinken.

(Bron: Welzijnszorg)

KERSTLIED

Nu zal het wel gauw gaan sneeuwen,

dan worden de wegen wit.

Dan rijden de drie kamelen,

waarop elk een koning zit,

door een woestijn van eeuwen,

vol boosheid en gevit.

De herders liggen bij nachte,

te waken op het veld,

bij hun schaapjes met witte vachten.

Een engel heeft hun verteld,

dat Jezus niet langer kan wachten,

want de wereld moet hersteld.

Wat herders en koningen hopen,

het maakt gering verschil:

men kan het geluk niet kopen,

maar voor mensen van goede wil,

gaat de hemel éénvoudig open,

en dan wordt alles stil.

Alleen wie het kwade begeren,

die mogen niet binnengaan,

de hemel is daar voor wie leren

de goedheid te verstaan,

die de mensen door ons ontberen,

als wij hebben kwaad gedaan.

Door een woestijn van eeuwen

vol boosheid en gevit

rijden de drie kamelen

waarop elk een koning zit.

Nu zal het wel gauw gaan sneeuwen

en dan wordt de wereld wit.

Anton van Duinkerken

HET IS DUISTER MAAR IK GELOOF

BIJ KERSTMIS 2016 IN BRAZILIË

Verpletterd

weent een Syrisch kind in Aleppo

Omran Daqneesh is zijn naam.

En ontroostbaar

huilt het jongetje van de Guarani-Kaiowa

in het uitgebrande dorp.

In de verte klinkt nog de klacht

van een jongeman zonder toekomst

in de Afrikaanse nacht.

Ik zie de Eerste Wereld die zijn grenzen sluit

voor vluchtelingen zonder bestemming.

Ik voel de onmacht van de daklozen in de stad

en van de landloze boeren die zich verzetten

tegen de machtigen die hen verdrukken.

Het leven dat begint kreunt in een wrede wereld

en wij zwijgen!

Machteloos schreeuwt de gewonde aarde

door het blinde winstbejag

van perverse heersers.

En wij zwijgen!

Opnieuw wordt het land

in boeien geslagen

en verliest zijn rechten

door een schandelijke staatsgreep

En wij zwijgen!

Ondanks onze onverschilligheid

komt God ons tegemoet

in een kind uit de periferie.

Nu eerst ons geschonden gelaat reinigen,

terug de straat op

om de kreet te laten horen

van de vertrapte utopie,

onze ziel versterken met liefde en tederheid

de altijd nieuwe uitdaging opnemen

van een mensgeworden GOD!

Gedicht (Portugees): Paulo Gabriel

Vertaling: Frans Verhelle

MIJN KERSTVERHAAL

De dag voor Kerstmis woonde ik met mijn kleinkinderen de avondmis bij in de Finisterraekerk. De sfeer was heerlijk, prachtige kerstklanken op het orgel. Hier en daar zagen we al wat mensen binnenkomen, allemaal feestelijk gekleed. Toen de viering begon, waren alle plaatsen bezet. Daar klonken de eerste noten van de inleidende muziek. We zaten stil te luisteren toen we achteraan gerommel hoorden. Een oud vuil mannetje strompelde binnen, onze kant uit, en geen enkele stoel meer vrij. Hij had zijn hele hebben en houden bij zich, tot geblutste kookpotten toe, alles meedragend in twee vuile, bijna versleten plasticzakken. Zijn sjofele kleren zaten vol vlekken en zijn oude pantoffels hadden geen kleur meer. Zelf was hij ook smerig (sorry voor deze uitspraak), eigenlijk niet om aan te zien. Zijn haren krioelden van de schilfers en de geur die hij verspreidde was bijna niet te harden

Niemand maakte een stoel vrij. Niemand wilde hem naast zich op de vooravond van Kerstmis. Er was letterlijk en figuurlijk geen plaats voor hem. Opeens, zomaar opeens vroeg ik aan Klara (het jongste kleinkind, 4 jaar oud) of zij ook vooraan op de roodfluwelen kussentjes voor het altaar wilde gaan zitten. En ja, plots zat dat ventje naast mij. God, wat had ik het daar moeilijk mee. Ik probeerde deze situatie in mijn hoofd en in mijn hart een plaats geven.

De dienst was juist begonnen en begeleid door de zachte melodie van ‘Stille Nacht, Heilige Nacht’, bracht pastoor Nimmegeers in zijn armen de kribbe met het kindje Jezus naar voren. We baden mee, en het mannetje bad mee. Ik wendde mijn hoofd af om zijn geur niet te moeten opsnuiven. Onder de offergang zochten we naar centen. Ik bood het mannetje een cent aan, maar hij haalde uit zijn armtierige beursje zelf een cent. We keken elkaar voor het eerst aan. Hij lachte vertederend met zijn waterige, etterende oogjes, vol met groene vuiltjes. Mens, wat hield ik plots van hem. Ik vergat zijn vieze jas en zijn vieze geur.

We gingen samen te communie en we baden hand in hand het onzevader. Nadien, op uitnodiging van de pastoor voor alle mensen van goede wil, zoenden we elkaar ook nog. Ik voelde zijn traan op mijn wang. Ik weet niet of iemand van de omstanders dat kon vatten. Mijn kleinkinderen begrepen het niet.

De viering was voorbij. De kerk liep leeg. Wij gingen als laatsten naar buiten. De huisraad van het ventje rinkelde. Ik vroeg of hij nu ook deze avond ergens mee mocht gaan feesten. Zijn antwoord zal ik wellicht nooit vergeten: ‘Ik heb al een kerstfeest gehad, jij hebt mij een feest gegeven, want ik heb heel de tijd naast jou mogen zitten.’ We keken elkaar begrijpend aan. In onze ogen borrelden tranen. Menslief wat waren we twee gelukkige mensen. Misschien raakte hier even de hemel de aarde.

Je zette je muts op. Je ging naar jouw thuis, de straat.

En ik ging samen met de kleinkinderen naar huis... feestvieren.

Kerstavond zal nooit nog een avond zijn als de andere. Ook dit jaar zal ik je op de vooravond van Kerstmis verwachten. Maar ik weet bijna met zekerheid dat jij ondertussen de straat hebt geruild voor de eeuwigheid. Lieve man, ik zal je nooit vergeten ..., zeker niet op kerstavond rond 18 uur!

Marieken

(uit Mensen Onderweg, 2009, 10)

VAN KERSTMIS TOT KRUIS

In de Geestelijke Oefeningen brengt Ignatius Menswording en Paasmysterie als vanzelfsprekend bij elkaar: ‘De Heer moest geboren worden in uiterste armoede, om na zoveel honger, dorst, hitte en kou, beledigingen en aanvechtingen te hebben doorstaan te sterven aan het kruis. En dat alles voor mij [116].

Reeds vanaf de geboorte worden de krijtlijnen getekend van Jezus op het kruis, waar Johannes Hem uittekent als een koning zonder rijkdom, zonder macht, zonder geweld.

In je gebed kun je zowel vanaf de geboorte kijken naar Jezus die zijn dood tegemoet gaat, als vanaf zijn dood naar de geboorte toe. In Bethlehem was er geen plaats voor Hem, in Jeruzalem wordt Hij gekruisigd buiten de stad. In beide gebeurtenissen was de armoede totaal. Al vlug wordt het kind Jezus naar het leven gestaan en moet het kleine gezin op de vlucht slaan. Na 33 jaar zullen ze Hem effectief ter dood brengen. Jezus is ons komen bevrijden van zonde en kwaad, niet met pracht en praal, niet met ijzeren vuist, maar met dienende liefde of, zoals Ignatius schrijft ‘met liefdevolle nederigheid’. Dat is de weg die Jezus ons wijst te gaan.

(Adventsretraite Ignatiaans Bidden: ‘WANDELEN IN HET LICHT’)

'HERFST'

Ik ben een herfstlijke boom, verdord,

bewonderd om zijn vruchteloze kleuren;

wil deze schijnbloei van mijn takken scheuren

en maak het najaar van mijn schande kort.

Hoor het gebed, dat in mijn takken mort,

hoe ik begeer te bloeien en te geuren,

hoe ik verlang het hangend fruit te beuren,

dat ik ontvanklijk voor het leven word!

Kom met uw wind de dorre blaren dunnen

en let niet op het schreiende geluid

van blaren die toch niet meer groenen kunnen.

Schud met uw wind de dode blaren uit

en wil mij toch uw nieuwe leven gunnen,

vruchtbaarder, bloeiender, met blad en fruit.

Piet Penning de Vries S.J.