Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

GEDICHT VAN DE WEEK

ZWERVERSLIEFDE

 

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -

want, o de maatloze verlatenheden,

die over onze moegezworven leden

onder de sterren waaie' in de oude wind.

 

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet

het trotse hoge woord van liefde spreken,

want hoeveel harten moesten daarom breken

onder de wind in hulpeloos verdriet.

 

Wij zijn maar als de blaren in de wind

ritselend langs de zoom van oude wouden,

en alles is onzeker, en hoe zouden

wij weten wat alleen de wind weet, kind -

 

En laten wij omdat wij eenzaam zijn

nu onze hoofden bij elkander neigen,

en wijl wij same' in 't oude waaien zwijgen

binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

 

Veel liefde ging verloren in de wind,

en wat de wind wil zullen wij nooit weten;

en daarom - voor we elkander weer vergeten -

laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

 

Adriaan Roland Holst

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 18:17 Reageer op dit bericht

ZONDAG 5 FEBRUARI

5de ZONDAG A: 5 FEBRUARI 2017

‘LICHT VOOR DE WERELD’

 

Na zes weken is de sfeer van Kerstmis helemaal verdwenen en Pasen lijkt nog heel ver weg. In deze lange tussentijd worden we, week na week, opgeroepen om niet in te dommelen, maar om te blijven getuigen van de Blijde Boodschap van het Rijk van God, de Blijde Boodschap, die Jezus ons gegeven heeft.

Het is onze roeping om geen lauwe christenen zijn, maar christenen die hun geloof tonen, in woord en leven. Christenen, die leven in het spoor van Jezus, als zout, dat smaak geeft en bewaart, en als licht voor de wereld.

 

Als u het juk uit uw midden verwijdert,

geen vinger bedreigend meer uitsteekt

en geen valse aanklachten indient;

de onderdrukte met voedsel verzadigt,

dan zal uw licht in de duisternis opgaan,

uw nacht als de heldere middag zijn.

(Jesaja 58,9-10)

Jullie zijn het licht van de wereld.

Je steekt een lamp niet aan

om haar onder de korenmaat te zetten,

maar laat jullie licht schijnen voor de mensen.

(Matteüs 5,15-16)

 

LICHT EN KLEUR BRENGEN

‘Gij zijt het zout van de aarde. Gij zijt het licht van de wereld.’

 

Zusters en broeders, dat zegt Jezus tegen zijn apostelen. En als Hij dat tegen zijn apostelen zegt, zegt Hij dat ook tegen ons. Ook wij zijn dus het zout van de aarde en het licht van de wereld. Dat zijn heel diepgaande woorden. Vooral dat wij het licht van de wereld zijn is aangrijpend. In een discussie met de farizeeën zegt Jezus immers van zichzelf: ‘Ik ben het licht van de wereld.’ Die opdracht geeft Hij dus aan ons: dat we, net zoals Hij, licht zouden zijn: licht voor onszelf, licht van de wereld, licht voor onze medemensen. En Hij voegt eraan toe dat we ook het zout van de aarde zijn.

Licht en zout: vandaag klinkt dat niet echt indrukwekkend, want er is licht in overvloed. Onze steden, wegen en dorpen barsten van het licht, zozeer dat er eerder te veel dan te weinig licht is. En zout: daar gaan we zuinig mee om, want naar het schijnt is veel gebruik ervan niet goed voor onze gezondheid. Maar in Jezus’ tijd was er helemaal niet te veel licht, integendeel, er was geen of nauwelijks licht in het donker. En er waren ook geen frigo’s of diepvriezers, dus was zout zowat het enige bewaarmiddel van voedsel. Licht en zout waren dus van levensbelang. En dat is wat Jezus tegen zijn apostelen en tegen ons zegt: dat we van levensbelang zijn voor onze medemensen. Dat we in alle omstandigheden smaak moeten geven aan hun leven, en ook licht, zodat ze niet verloren lopen. En wat dat inhoudt, hoorden we vorige week in de Zaligsprekingen. Wees barmhartig, zoek naar vrede en gerechtigheid, veroordeel niemand en help mensen in nood, zegt Jezus. En wees nederig in je geloof in de algoede God.

Precies daarin zit de kern van onze opdracht om het zout van de aarde en het licht van de wereld te zijn: dat we gelovige mensen zouden zijn, en dat we voor ons geloof zouden uitkomen. Dat we op die manier licht zouden zijn voor onze medemensen, zoals Jezus was. Hij was het licht dat de weg wees naar zijn Vader die geen god was van wreedheid en wraak, maar een algoede Vader van liefde en vrede. Dat licht straalde Jezus uit, en dat licht moet ook ons geloof uitstralen. En dat kan het alleen als we er openlijk voor uitkomen. Als we trots zijn op ons geloof en op onze Kerk. Dat is het zout en het licht dat Jezus ons vraagt te zijn: dat we ons geloof zo uitbouwen dat het de smaak en licht geeft aan onze medemensen. De smaak van het geloof en het licht dat hen de weg wijst naar onze algoede God.

Zusters en broeders, toen onze kerken jaren geleden nog vol zaten, kwamen op de eerste zondag van de maand alle mannelijke leden van de Bond van het Heilig Hart naar dezelfde mis. Ze gingen allemaal aan dezelfde kant van de middenbeuk zitten, en op het einde van de mis zongen ze uit volle borst hun Bondslied. En het refrein van dat lied luidde: ‘O Jezus’ hart, wij zijn uw zonen, krachtig van wil, sterk in getal. Dat zijn wij en dat zullen wij tonen, overal.’ Toegepast op vandaag: wij zijn helemaal niet meer sterk in getal, integendeel. Maar het is vooral het laatste vers dat blijvend en beklijvend is: de bondsleden beloven dat ze altijd en overal zullen tonen dat ze zonen van Jezus zijn. Dat ze dus zullen uitkomen voor hun geloof. Dat ze Jezus’ licht zullen uitstralen, altijd en overal. Wel, laten ook wij doen: altijd en overal uitkomen voor ons geloof. Ook al zijn we niet sterk in getal. Laten we dus niet aarzelen te doen wat Jezus ons vraagt: door ons geloof smaak geven aan de wereld en zijn licht uitstralen over alle mensen. Amen.

(Romain Debbaut)

 

Als de wereld er niet beter van wordt,
hebben wij geen reden van bestaan,
als mens niet,
als gezin niet,
als groep van mensen niet,
als Kerk niet.

Wij zijn het zout der aarde,
en dus bedoeld

om smaak te geven aan het leven.
Wij zijn het licht van de wereld,
en dus bestemd
om alle duisternis uit het leven te weren.

 

Wij staan ten dienste van het geluk van allen.
De één met de pen, de ander met een schop,
de één met de computer, de ander aan de kassa,
de één op school, de ander in de fabriek,
de één in de politiek, de ander in een sociale organisatie,
de één op de preekstoel, de ander aan het ziekbed,
de één in de kleine kring van het gezin,
de ander op het internationale forum,
de één in de schijnwerper,
de ander in de stilte en de eenzaamheid.

 

Maar allen staan wij
ten dienste van het geluk van anderen.
Want als de wereld er niet beter van wordt,
hebben wij geen reden van bestaan.


Carlos Desoete



2004838-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

2004838-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

2004838-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

2004838-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

2004838-032b2cc936860b03048302d991c3498f.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 14:52 Reageer op dit bericht

MARIA LICHTMIS

EEN GEBED BIJ LICHTMIS

– de opdracht van Jezus in de tempel –

 

God van leven en van licht,

altijd weer wilt Gij met ons op weg gaan.

 

Nooit waart Gij ons meer nabij dan in Jezus,

die op deze dag aan U werd toegewijd.

 

Doorheen zijn woord en leven

mochten wij U leren kennen:

dankzij Hem weten wij

wie Gij zijt,

hoe Gij zijt.

 

Naar Hem kijkend,

zien wij U,

naar Hem luisterend,

horen wij Uw woord.

 

Bovenal heeft Hij

– zijn aardse leven lang –

uw Liefde getoond

en zijt Gij ons nabij gekomen.

 

Zo

– en alleen zo –

zijt Gij onze hoop geworden,

naar het woord van Simeon:

‘de redding die Gij bewerkt voor alle volken:

een licht dat ons geopenbaard wordt.’

 

Mogen wij Hem erkennen

als onze Messias, onze Redder,

die ons verzamelt en bevrijdt

van alles wat Uw licht verduistert:

wij zijn Uw Rijk van vrede toegewijd.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 09:44 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

WIEG

 

Geur van honing

en jonge melk,

van een nestdiertje

dat slaapt.

Een ademhalen van dons.

En speurbaar aan de neusvleugels

de geur van wat gebeurd is:

geboorte,

geheim.

(Ida Gerhardt)

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:16 1 reactie Reageer op dit bericht

ZONDAG 29 JANUARI

4de ZONDAG A – 29 JANUARI 2017

GELUKKIG ZIJN ZIJ …

 

Geluk is een toverwoord dat ons sterk aanspreekt. Maar wat we eronder verstaan kan nogal verschillen. Ook als onze materiële noden bevredigd zijn, blijft er nog steeds dat verlangen naar méér en naar dieper. Een onrust, die vraagt om een meer dan materiële voldoening.

Jezus reikt ons vandaag enkele zalige woorden aan op de weg naar diepmenselijk geluk. Hij noemt een aantal zaligheden die in Zijn Koninkrijk gelden. En die staan nogal haaks op wat wij veelal onmiddellijk betrachten.

 

Vandaag is het ook de 'Werelddag voor de Melaatsen'. Het geheim van de heilige pater Damiaan is precies dat hij die woorden van Jezus zeer ernstig nam. Laten we in deze viering in eenheid verbonden zijn en bidden. Tot geluk en vreugde. Tot zaligheid van velen.

 

Zoek de Heer,

u, dienaars van het land,

die zijn geboden naleven.

Zoek de gerechtigheid,

zoek de bescheidenheid.

(Sefanja 2,3)

 

`Gelukkig die arm van geest zijn …

Gelukkig die verdriet hebben …

Gelukkig die zachtmoedig zijn …

Gelukkig die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid …

Gelukkig die barmhartig zijn …

Gelukkig die zuiver van hart zijn …

Gelukkig die vrede brengen …

Gelukkig die vervolgd worden vanwege de gerechtigheid …

Gelukkig zijn jullie,

als ze jullie uitschelden en vervolgen

en je van allerlei kwaad betichten vanwege Mij.

(Matteüs 5,3-12)

 

ZOALS TOEN GEBEURDE OP MOLOKAÏ

Het gebeurde in Kalawao op het eiland Molokaï, op een nacht in 1881. Pater Damiaan schrok op uit zijn slaap. Hij hoorde luid hulpgeroep: ‘Makua Kamiano, vadertje Damiaan, doe open, ik ben zo bang.’

Pater Damiaan keek naar buiten, daar voor het hek stond een jonge vrouw, mooi, maar wel melaats. ‘Ik heet Lilu'ai en ik ben niet van uw kerk. Maar mijn man is gestorven en nu komt mijn buurman en hij dringt mijn huis binnen en hij valt me lastig. Asjeblieft Kamiano, laat me schuilen bij jou. Ik ben zo bang.’

Pater Damiaan legde een dekentje op haar schouders en improviseerde een bed voor Lilu'ai in zijn huisje. En Lilu'ai bleef bij hem wonen en zorgde voor hem en ook voor Kialu, het jongetje van een andere melaatse vrouw die pas gestorven was.

Enige tijd later zei Lilu'ai tot een overste die Molokaï bezocht: ‘Kamiano is als een vader voor ons allemaal.

Er was hier eens een dokter, die zette de pot met zalf aan de deur en met zijn wandelstok hief hij de lompen van de melaatsen op om hun lichaam te onderzoeken.

Maar Kamiano strijkt de zalf zelf op de wonden. Kamiano spreekt niet over liefde:

KAMIANO IS LIEFDE!’

(uit 'Kamiano', verteltheater)

 

Zulke verhalen zijn als visioenen en zulke visioenen hebben we nodig. Het is er nog niet, dat koninkrijk van God, van waarheid, heiligheid, liefde, gerechtigheid en vrede. Maar het wenkt aan de horizon en het sluimert in onze diepste dromen.

Het is er nog niet, dat visioen, maar: ‘Waar het visioen ontbreekt, verwildert het volk’, schreef de grote theologe Dorothée Sölle.

Het visioen komt dichterbij als wij werken aan dat koninkrijk van zaligheid voor vele, vele mensen.

'Wie zal zeggen, of datgene wat wij hopen ook bestaat?

Het is ermee als met de wegen op aarde.

Eerst waren er geen wegen, maar ze ontstonden,

toen vele mensen in dezelfde richting gingen'

(Lee Sjuun)

 

 

VREUGDE

 

Uw woorden, Jezus,

zijn niet bedoeld om onvruchtbaar

in onze boeken te blijven sluimeren,

maar om ons hart te doordringen

en de wereld te doorlopen.

 

Geef dat dit vuur van vreugde,

eens door U op een berg aangestoken,

ons eigen hart verwarmt

en dat deze vonken van geluk

ons leven tot een licht maken.

 

Geef dat wij, bewoond door die woorden,

door alle straten van onze stad lopen,

in de massa concrete mensen ontmoeten.

 

Laat ons,

zelf besmet door de zaligsprekingen,

voor allen besmettelijk van vreugde zijn.

 

Madeleine Delbrel



2002314-774bd582ba4d3fe8ecf4abab49436241.JPG

2002314-838d422ab77057ce0489a417b2520c8b.JPG

2002314-6574ece026267c7f49257bb0e29a6174.JPG

2002314-c6ef85a0bf83b2718adf02e0dd9c759b.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:35 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

VASIEL HAD EEN DROOM

 

In het najaar had Vasiel een droom. Een onweerstaanbaar verlangen naar politieke vrijheid deed hem zijn land ontvluchten. Maar die droom heeft hij duur betaald. Zeer duur!

Hij moest weg van de vrouw met wie hij zijn leven deelde, hij maakte zich los van de liefde die leven mogelijk maakt. Hij zei vaarwel aan zijn dorp en zijn land, waarmee hij tot in zijn ziel verbonden was.

Zijn autootje van 350 euro bracht hem met zijn geschiedenis, zijn twijfels en ook zijn hoop naar Brussel. Hij geloofde in Brussel, de stad die hem echter geen brood en geen enkele kans op leven gaf. Hij dwaalde er even rond, vond niemand en verzeilde ten slotte in de havenstad Antwerpen.

In het huis van de daklozen ontmoette hij Willy, die hem een beetje wegwijs maakte in die onbekende wereld. Toen kwam Jos, de wijkagent, die Pierre van de vreemdelingenpolitie aansprak in verband met een erkenning als politiek vluchteling. Liesbeth nam de rol van tolk op zich. Maria heette hem welkom en de mensen van MIN zochten werk voor hem.

Vasiel sprak alleen Pools, Roemeens en een mondje Duits. Toch vonden wij een werkgever die bereid was hem in dienst te nemen. Eindelijk verdiende hij wat geld om een

ruimte voor zichzelf te huren, een eigen thuis. In de avond van 10 januari trokken Jaak, Eugène en Annemarieke met een bestelwagen vol meubeltjes naar de Grote Kauwenberg. Het werd een onvergetelijke avond!

Een smalle trap leidde hen naar de derde verdieping. Op twee kleine kamertjes, leeg en zonder verwarming, troffen ze de Roemeen aan met ogen die ondanks alles toch nog hoop uitstraalden. De buurvrouw snelde toe met een: 'Wat kan ik voor jullie doen?' En het studentenpaar dat een verdieping lager woonde hielp mee om de kast en het gasfornuis via de moeilijke trap naar boven te zeulen.

Ondertussen kwam nog een andere studente aanzetten met een uurwerk, een zetel en een paar posters. En in een paar uur tijd schiepen mensenhanden een gezellige thuis voor de vreemdeling in de havenstad!

Het was een heerlijke dag, omdat een vluchteling een stukje thuis en warmte vond en welkom werd geheten in een vreemd land. 'Ik was vreemdeling en jij hebt Me opgenomen,' hoor ik Jezus zeggen.

Zo zijn er nog heel wat andere mooie verhalen van 'engelen' in de grootstad. Over hen wordt in de kranten nooit geschreven.

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 15:38 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

LIEFDELEED

 

Hoe moeilijk is ‘t oprecht te zijn

bij u, die ik bemin.

De dromen die mij dierbaar waren

ontvingen vorm en kregen zin,

omdat zij eens uw aangezicht verwierven.

Gij kwaamt bij mij, ik was bij u,

en ‘t gaf mij niets,

dat al mijn dromen stierven.

 

 

Maar ook de liefde is zo vlug ontluisterd,

zoals een wolkje rook zo snel verijld.

Lang voor de avond van ons leven duistert,

is er geen ander licht dan ‘t dagelicht,

dat buiten ons over de wereld ligt,

geen licht dat in onszelf nog wijlt.

 

 

Gewoon wordt alles, zonder gloed,

en droog als oudgebakken brood:

het hart der anderen, ons eigen hart

is, als ‘t zijn kloppen staken moet,

slechts waardig voor de dood.

 

 

Het is dan lang alleen geweest

en moederziel verlaten.

Ik ben zo gans alleen

terwijl gij bij mij zijt.

Zoekt gij ook vruchteloos

in uw ommuurde eenzaamheid

niet naar mijn hand, niet naar mijn geest,

wel naar de kern van mijn persoon,

de ziel van mijn aanwezigheid?

 

 

Zo weet ik niet waartoe ‘k dit leed

in mij bewaar,

waarom ik u bemin

en altijd van u houden zal.

Gij denkt als ik: het heeft geen zin

en toch, wij dulden maar

die wanhoop om elkaar,

die liefde heet.

 

 

André Demedts

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 20:26 Reageer op dit bericht

ZONDAG 22 JANUARI 2016

3de ZONDAG A – 22 JANUARI 2017

‘KOM … EN VOLG MIJ’

 

Vorige week lazen we in het evangelie over het doopsel van Jezus door Johannes de Doper … en de opvallende ‘naamgeving’ daarbij: ‘Zie, het Lam Gods’: ‘kijk, daar gaat die mens, die in zijn liefde zover gaat, dat Hij zichzelf ten einde toe wegschenkt, opdat anderen tot leven zouden komen’.

Meteen daarna begint Jezus aan de opdracht, die Hem is toevertrouwd: het rijk der hemelen, het Rijk Gods, verkondigen én gestalte geven. Hij ziet dit evenwel niet als een werk, dat Hij helemaal alleen zal tot stand brengen. Van bij het begin vraagt Hij medewerkers, gewone mensen, vissers, om samen met Hem mensen op te vissen uit elke vorm van duisternis: kwaad, zonde, eenzaamheid…

Eeuwen geleden ging Jezus zo te werk: Hij sprak mensen aan, die Hij ontmoette en vroeg hen om mee met Hem op weg te gaan, een nieuwe horizon tegemoet. Vandaag blijft die oproep onverminderd en onveranderd klinken … maar we moeten deze ‘roeping’ zien als een uitnodiging voor ons allen – allemaal heel gewone mensen – en niet alleen bestemd voor enkelingen, die beroepshalve in zijn dienst staan.

 

Het volk dat ronddwaalt in het donker,

ziet een helder licht.

Over hen die wonen in een land vol duisternis

gaat een stralend licht op.

(Jesaja 9,1)

 

Toen Hij eens langs het meer van Galilea liep,

zag Hij twee broers – Simon, die Petrus genoemd wordt,

en zijn broer Andreas – het net uitwerpen in het meer;

want het waren vissers.

Hij sprak hen aan: `Kom achter Mij aan,

en Ik zal jullie tot vissers van mensen maken.'

Meteen lieten ze hun netten achter en volgden Hem.

Verderop zag Hij nog twee broers,

Jakobus van Zebedeüs en zijn broer Johannes;

ze waren in de boot met hun vader Zebedeüs

hun netten aan het klaren.

Hij riep hen.

Meteen lieten ze de boot en hun vader achter en volgden Hem.

(Matteüs 4,18-22)

 

BLIJFT DIE STEM NOG ROEPEN?

 

Een Man aan het meer en enkele vissers die hun job laten staan en Hem volgen. Een kleine anekdote, maar dat feit heeft de wereld veranderd.

Het Jezus-verschijnsel heeft een wending gegeven aan de geschiedenis. Het heeft het westen en een stuk van de wereld tot een leefbaar huis gemaakt. Ondanks de ontsporingen, de afwijkingen, de wreedheden zelfs … die in Zijn naam bedreven zijn.

Het bezorgde ons een wereld waarin niet alleen kathedralen en kunstwerken tot stand kwamen maar waar vooral een moreel aanvoelen kon groeien met aandacht en voorkeur voor de lijdende medemens, en een moraal die gegrondvest was op heilige fundamenten.

Is dat alles nu voorbij, weggevaagd door een nooit geziene golf van ontkerstening? Worden de kathedralen musea en de liturgie folklore? Is de moraal van morgen een menselijk bouwsel, gefundeerd op de grootste gemene deler van de publieke opinie. Is het Jezus-verschijnsel een voorbijgaande episode en stappen we nu een post-christelijk tijdvak binnen?

Voelen we dat niet tot in ons eigen leven toe? Wat schiet er over van ons geloof? Wat restanten van een opvoeding, van vroegere gewoonten? Met nu en dan een stuk religieuze ontroering op zondag, een eilandje in onze oppervlakkige televisiecultuur maar zonder dat dit ons leven verandert.

 

Inderdaad, een tijdperk is voorbij. Maar het einde van iets betekent ook altijd een nieuw begin. Veel is verdwenen. Dat betekent ook dat veel bijkomstigheden zijn weggevallen en dat we terechtgekomen zijn bij de kern van de zaak.

Als we tot op de kern willen gaan, dan komen we tot de vaststelling dat het enige dat Hij de wereld is komen zeggen is: dat wij, mensen, door God worden bemind. God laat ons niet los, en dat we daarom ook elkander moeten omringen met respect en met liefde. Dat is zijn blijde boodschap. Dat is het licht voor een volk dat in de duisternis wandelt.

Vandaag staan we terug aan de oever van het meer, staan we terug voor dezelfde verscheurende keuze. Kiezen tussen een leven in banaliteit of leven vanuit Jezus’ blijde boodschap. We staan terug voor de eenvoudige uitnodiging van een Man zonder macht of invloed maar met de aandrang van een minnaar: Kom, volg mij.

De christen is diegene die zich daarvan laat doordringen en met dat besef, met die innerlijke rijkdom door het leven gaat.

Geen wonder dat een christen op een andere manier naar de toekomst kijkt. Wie zich gedragen weet door Gods liefde kan niet anders dan met optimisme naar de toekomst kijken, en met een onvoorwaardelijk geloof in de mens, aan die toekomst werken.

De droom van het Rijk Gods is niet voorbij ook niet in dit rijke westen. Daarvoor zijn er te veel geestelijk daklozen: zoekende mensen. Alleen zal die droom van het Rijk Gods anders ingevuld worden met minder autoriteit van bovenaf en meer ruimte voor persoonlijke inbreng, meer aandacht voor een gemeenschap waar mensen elkander mogen dragen.

(Manu Verhulst)

 

Mijn naaste

die in nood verkeert

benaderen met mooie plannen

is ijdel en schijnheilig

wanneer mijn hand niet opengaat,

want ieder mens heeft recht

op 'werkelijke goederen'

van de aarde.

 

Verantwoordelijkheid

opnemen voor die ander

is zeggen met mijn lichaam:

'hier ben ik'!

Niet op mijn woord

maar op mijn handel

en mijn wandel

wordt Gods Rijk gebouwd.

 

Op zichtbaar en tastbaar

werk van handen, op

'Handelingen van apostelen'

die zonder medialawaai

metterdaad verkondigen:

 

'Ik wil voor je zorgen,

ook als jij me zorgen vraagt.'

 

(De Graankorrel)



2000006-d493a40600463790a11d7013c40277c3.jpg

2000006-a18c3f1c2b68a4c530c38f3349af2b64.JPG

2000006-b69b62c6e246131ae939aefad294b3b2.JPG

2000006-9ce1eee22f142d846d922fde1c61b329.JPG

2000006-d1e219705ea79d7f261482a5fe00b379.JPG

2000006-fe921ad070285c998f113e0c4c6603ab.jpg

2000006-d1d260281e2034cd037063f786611117.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 15:36 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

HET OPEN HEK

 

Elk bos heeft zijn geheimen. Ook een bos dat je door en door kent, maar 's avonds is dat anders. Of 's nachts als je droomt. En juist het bos waarvan je droomt, dat zul je nooit vergeten, zoals Mozes dat bos op een berg.

 

'Vertel ons van dat bos, vertel ons van dat droombos', vroegen de luisterende kinderen. De nacht was anders dan andere nachten. Er was geen licht van maan en van sterren en toch kon je zien waar je liep. Het pad was afgesleten, kronkelend als een slang tussen de bomen, maar de latere wandelaars zagen het niet. Ze hadden veel te bespreken ...

 

Ineens liep hij daar, een witte man, met een last op zijn schouders. Hij leek wel een boom met honderd vragende armen. Hij ging voorbij ... nog een keer keek hij om ... het was geen bevel. Het was een vraag, zoals nog nooit iemand gevraagd had.

 

Die een die was blijven staan ging naar binnen. Het was maar een stap ... Wie die stap heeft gezet en de zoetheid van deze wonderlijke verleider heeft gesmaakt, kan niet meer terug. Een groot avontuur lokt hem verder en verder. Hij kan er niet meer buiten. Hij is buitenste-binnen gekeerd, voor eeuwig uit de droom geholpen.

 

De luisterende kinderen keken met grote ogen en gingen heen. Ze vingen een vlinder en lieten hem los toen zijn trillende vleugels smeekten als hoog gevouwen handen. Ze volgden hem zover ze konden ...

 

Omer Gielliet



1998995-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1998995-bc61d13152edd1f9f740dc7053f4a50b.JPG

1998995-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1998995-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 16:44 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

vader,die mij leven liet

in een onbegrensd gebied

en het schelpje dat ik vond

noemde een versteende vis

 

is wat nooit een ander is

is een warme arm die rond

mijn vermoeide schouders ligt

 

is een hart tot mij gericht

 

neeltje maria min

 



1998267-9fbffce7d46176a2227bbddae7ee60de.JPG

1998267-393b1b0179a472ff73099029f42d1112.JPG

1998267-11b18e482a4904a3f7ac140401e0abdf.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 16:00 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten