braaf

Ze zeggen dat een ezel zich geen 2 keer aan dezelfde steen stoot. Awel, ik ben 'geen' ezel! Want heb vandaag  mijn vijver bijna terug laten overlopen. Gelukkig nog net op tijd gezien (toch weer even een 4 uurtjes gepompt). Borges heeft zich weer vermaakt. En vandaag denkelijk terug geflitst. Ik moet toch wat allerter en braver op de baan gaan zijn. Doeme toch!! (Duvelke terug  in u kot!!!)

 Ik ga de uitdaging aan. Neen, niet van de icebacketchalenge. Dus geen 'wateroverhoofdgooiengedoe' zoals op facebook. Neen, ik heb besloten om de uitdaging aan te gaan om het basisjaar 'De mens' te volgen. Dus hier is mijn uitdaging: ik ga die cursus volgen en proberen om de verschillende ziektebeelden, waaronder ALS wel zal zitten denk ik, en hun daar aan verbonden psyche te begrijpen. Of het mij gaat lukken weet ik niet, Zal alleszins een geheugentraining zijn,( niet slecht op mijn leeftijd   ),  maar het zal zeker boeiend zijn  en ik ben een ervaring rijker. Voor wie wil, ik hou jullie op de hoogte. Aanmoediging is altijd welkom

Vrijdag naar de bruiloft van mijn metekind en gisteren naar het afscheidskampvuur van Herman zijn petekind. Het ping pong van gevoelens is zo intens. Je zou soms op de duur verward raken in wanneer je welke gevoelens waar moogt tonen. Liefde en haat, leven en dood het ligt zo kort bij mekaar. Zoals ik al vroeg: Hoe dun kan een lijntje zijn?

Ik dook in mijn gedachten, hield mijn adem in en probeerde nog dieper te zwemmen! (uit het boek 'Ik ben pelgrim)

Vandaag vertrekt Thomas naar Dublin. Hij gaat daar een workshop over Samuel Becket volgen voor zijn doctoraat. Om half 4 stijgt hij op in Charleroi. Bang dat ik ben, ze geven slecht weer en je hoort niets anders dan vliegtuigen die neerstorten. Ik zal opgelucht zijn als hij laat weten dat hij goed geland is.

Ook speelt het jaloesieduvelke mij parten en ook het twijfelduvelke. Er is een enorm gevecht tussen die 2 in mijn lichaam gaande. Ik probeer ze telkens onder te duwen en hun onder te dompelen  met alles op te sommen en binnen te laten stromen waar ik dankbaar moet voor zijn. 

Hoorde net van een vriendin dat die blij is dat ze alleen is. Haar zoon heeft haar onlangs in mekaar geslagen. En ze vertelde dat al 2 jaar bezig is. Ze heeft hem buitengezet. Ze weet niet waar hij is en wil het ook niet weten.

Ik mag dus echt niet klagen en moet dankbaar zijn maar voel wel dat ik 'misschien' iets kan doen om mij te verbeteren.

ping pong ping pong pffff 

Ik hoor tot de groep van de eeuwige twijfelkonten. De ene keer denk ik dat ik naar Brabant wil verhuizen , naar mijn familie, ma en zussen en broer en ook nog vrienden van vroeger en heel wat collega's. Maar mijn kinderen wonen in Limburg. Ook heel wat huidige vrienden en familie langs Herman zijn kant. Ik ben mijn man gevolgd toen we gingen samenwonen. Mijn kinderen zijn hier geboren en getogen. Toen Herman stierf dacht ik na 2 jaar terug naar Brabant te gaan. Thomas was toen 14 en mijn dochter 12. Mijn zoon is vrij introvert en maakt niet snel vrienden. Hij was pas van school veranderd en voelde er zich eindelijk goed. Hij zei:'Mam, je zet me terug 2 jaar achteruit!' Daarom bleef ik. Maar nu zijn ze uitgevlogen en ik ben zo dikwijls in Leuven en ik voel me daar zo goed. Ik voel mijn roots daar. Hier blijf ik met een groot gemis zitten. Maar als ik daar woon zou ik mij daar gelukkiger voelen? Dan kunnen mijn kinderen niet even binnen springen. Stel dat er kleinkinderen komen! Ik kan ze dan niet opvangen of bijspringen als ze mij nodig hebben.

Vandaag slaat de balans naar Brabant. Vorige week toen ik discussie had met een zus was ik blij dat ik naar Limburg terug kon.

Ping pong ping pong. Doeme toch, die eeuwige twijfel!!!

Duvelke had mijn bon voor gratis ontbijt verstopt (cadeau van metekind). Heb het half kot ondersteboven gezet. Zelfs naar het werk gebeld of hij daar niet lag; (had hem eens mee naar daar genomen om te bekijken) Onderweg in mijn zoektocht vond ik nog ons doosje met de opbrengst van een rommelmarkt vorig jaar (ik dacht nochtans dat zus Gaby en ik ddat hadden opgedaan  . Ook nog een boek tegengekomen waar ik even naar op zoek was. Maar geen bon. Dan maar mijn bed gaan opmaken  ondertussen piekerend waar ik die bon toch gelaten had. Daarna wil ik een omslag nemen uit de schuif en wat stak daar??  Inderdaad die bon!! Ik ga in het vervolg bewust naar iets anders zoeken, dan vind ik misschien dat wat ik eigenlijk wil hebben!

Naar het schijnt heet dat serendipiteit:even gegoogeld: Serendipiteit  is het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders of door de Amerikaanse onderzoeker Julius Comroe wel beeldend omschreven als het zoeken naar een speld in een hooiberg, en eruit rollen met een boerenmeid.

28 jaar geleden kreeg ik een zoontje zonder schoenen en eentje met. Om 0u50 een wezentje dat ik zelf gecreëerd heb en zo gelukkig mee was en ben,  en om 10u 's morgens kreeg ik in het ziekenhuiseen telefoontje  dat het papier toegekomen was met de goedkeuring dat Rudy, zoon van overleden schoonzus, definitief bij ons mocht blijven . Dubbele vreugde en geluk!!

Wanneer stopt dat?