Vroeg uit de veren

Nogaro ligt in het Baskenland en daar hebben ze rare gewoonten.
Als we toekomen hebben we al heel de namiddag zware motoren gehoord in de verte. We slapen haast naast het snelheidscircuit voor motoraces!
Ik vraag bij aankomst of het toch niet de 24u van Nogaro zijn die momenteel worden gereden!
"Neen, de races stoppen om 18u!"
Doordat ik nu al enkele maanden in een trager pelgrimsritme leef zeggen die motoraces me niks dus ik neem mijn douche en doe daarna mijn handwas en ga niet naar de race kijken.... Jean-Yves en Christiane daarentegen, zijn verwoede fans van de snelle motoren (Jean-Yves is een ex paris-dakar deelnemer van het eerste uur) en ze zijn een kijkje gaan nemen natuurlijk.
Maar er is daarnaast nog iets anders te doen: iets met jonge koetjes!!
De arena ligt vlakbij onze gite communale, en het evenement begint om half 7. Allen daarheen

Er zijn 5 gasten in de arena die een bloemeke moeten plukken tussen de horens van een jonge "vachette" (koetje). Als de koe komt aangestormd moeten ze zich bliksemsnel uit de voeten maken en over de omheining springen of zich achter een stevige houten plaat beschermen. Er zijn veel kijklustigen en een brassband (zoals bij den basket in België) zorgt voor de nodige sfeer. De toegang is gratis, maar onder de pauze komen ze "met hun klak rond" voor een vrijwillige bijdrage.
Echt leuk om eens te zien. Tijdens de halve finale moeten we spijtig genoeg de arena verlaten om onze pasta nog te kunnen kopen, want de supermarkt daarnaast sluit om 19u30 en we hebben nog niks om te eten voor vanavond.
Ik bespaar jullie de culinaire details ( weeral pasta, dit keer  met room en champignons dankzij Michelle) maar vertel nog dat Aad, een bejaarde pelgrim uit NL enkele foto's van ons genomen heeft tijdens de feestmaaltijd.
Ik zal zien of die foto's ooit hier geplaatst kunnen worden ( want misschien is het aantal lege flessen van de huiswijn op de tafel wat te groot in verhouding tot het aantal aanwezigen...) ?

Feestgroeten uit Nogaro, Baskenland

Mark

Na mijn omweg naar Rocamadour kom ik weer op de klassieke weg naar St. Jean-Pied-de-Port, de Camino Podiensis,  terecht enkele dagen later. Zo kom ik o.m. een koppel uit Antwerpen weer tegen, Charlotte en Henk, en ook Joémie en Fanny. Deze laatste 2 slapen ook bij Frits, die Duitser.
Verder slaapt er nog Carmen, een Zwitserse, en Alain, de snurker van Moissac, en een kleine Michel, die samen met zijn “zware vriend “ stapt. Kleine Michel heeft een moordend wandeltempo en zijn dikke vriend kan hem amper volgen en komt elke avond 2 uur later aan zodat hij denkt aan opgeven.

Na een “rustige” nacht bij Alain begint iedereen op ons kamertje weer te rommelen om half 7. En nu ben ik eens de voorlaatste weg op mijn eentje om 7u45. Maar na enkele km kom ik Charlotte en Henk, en Christiane met Jean-Yves tegen. Langs een mooie spoorwegbedding die helemaal is overgroeid stappen we naar Eauze. Het is dezelfde mooie route die we gisterenavond in de andere richting stapten na onze wegvergissing. Ik drink er samen met Michelle en Alain een tasje koffie in een oud historisch café met een norse uitbater. Dan een kort bezoekje aan de mooie kathedraal, bij de drukke beenhouwer ga ik wat kaas en worst  kopen, en weer rustig alleen verder tot in Manciet. Daar kom ik op een stemmig dorpspleintje naast een arena voor “koetjes-pesten” (zie verder in Nogaro). Op de bankjes is het ideaal voor picknick: de Antwerpenaren maken plaats voor mij en een beetje later komen Carmen en een Zwitserse kettingroker erbij. Het is lekker warm en het wandeltraject is een makkie: mooie verharde golvende wegen in een prachtig decor.

De volgende dag in de namiddag, een beetje voor Nogaro, liggen Joémie en Fanny wat  te zonnen en/of rusten. Ik hou even halt. Ik ben hun namen weeral vergeten , maar op de camino gebeurt dat wel vaker, niet alleen met mij naar het schijnt...

Ik mag ook ineens de leeftijd van Fanny schatten, de Zwitserse met sproetjes. Dat is even moeilijker: 26? "Nee", ik zak naar 24, weer mis, ik gok op 28 dan...
Ze is nog maar 20, maar Joëmie, de Canadese is 26, dus ik heb toch een beetje juist gegokt vind ik van mezelf!
Ik kom een beetje voor hen aan in de "gite communale" in Nogaro. Ze hebben niet gereserveerd en alles is volzet. Maar er wordt voor hen een bedje bijgezet in de grote slaapzaal, recht voor de nooduitgang.
Fanny slaapt alzo toevallig (want ik heb de plaats van dat extra bed niet bepaald) naast mij.
Ze vraagt of ik snurk?! Ik ga dit verhaaltje al ineens afmaken : nee, ik heb niet gesnurkt, maar naast mij sliep nog een Zwitser aan de andere kant, en dat was een kettingroker die heel de tijd lag te hoesten, en nog een bed verder lag Alain, de snurker uit Rijsel....
De Zwitser stond al heel vroeg op vanmorgen, dus mijn nachtrust, en die van Fanny , was niet zo bijster goed...

pelgrimsgroeten
Mark

Frits is de  naam van de Duitser die de gite open houdt
Buiten het eten dat hij klaarmaakte voor ons en de muziek uit de flowerpower tijd die hij opzette was het maar een matige ontvangst: hij doet totaal geen moeite om Frans te leren en nog minder om het te spreken. Hij verstaat het wel maar doet alsof hij het niet verstaat als het hem uitkomt: selectieve doofheid. Hij slaapt in een caravan in de tuin naast zijn huis waar wij, de pelgrims, slapen.
We zitten 's avonds nog wat in de tuin na te genieten met een biertje. En omdat ik niet zo snel kan drinken (?) blijf ik nog even alleen doormijmeren met mijn laatste pintje, terwijl de rest al terug naar binnen is. Frits heeft zonder iets te zeggen de voordeur al gesloten. Eerst houdt hij zich van de domme en laat me eens langs de slaapkamerdeur, aan de achterkant van het huis gaan proberen of ik binnen geraak. En als ik dan terugkom laat hij me zonder woorden met een veelzeggend lachje toch binnen...
Wel mocht ik ook zijn pc gebruiken in de vooravond , dus zo tegendraads was ie nu ook weer niet...

Mark

Ja het is al heel lang geleden maar vandaag had ik het weer vlaggen.

Als allerlaatste van de +/- 30 pelgrims op pad om, jawel, je leest het goed : kwart over 8 !
In de loop van de dag ontdek in dat mijn rechterhiel van de bottin is doorgesleten. Even een lichte vorm van paniek want ik ben nog een heel eind verwijderd van mijn doel !

Na de lange etappe van gisteren (+/-35km) volgt er nog zo eentje want dit weekend is het in Condom groot feest : optreden van heel veel folkloregroepen en wedstrijd " les Bandas" . Bij de start in Lectoure loop ik verloren in mijn eentje bij het verlaten van de stad op de heuvel. Als ik dan toch de Camino heb teruggevonden maak ik nog een ommetje via La Romieu, een mooi klein dorpje met een mooie grote kerk en aanpalend Romaans klooster: la Collégiale de Romieu uit 1318. Na het bezoek trek ik rond 2u verder en ik kom een "terugstapper" tegen. Het is een pelgrim die al helemaal terug gestapt is vanuit Santiago op weg naar Le Puy en Velay. Liever hij dan ik!

Ik kom goed moe aan in Condom rond een uur of 4. Ze zijn er overal rond de mooie kerk partytentjes aan het opstellen en ook een groot erepodium .

Bij het eten was er ook nog eens wijn in 2 kleuren  (weer voor 1€). Er zijn veel foto's gemaakt , vroeg of laat komen ze wel op de blog terecht.

Een feestende pelgrim groet jullie

Mark

Ja het is zover: nog "maar" 1000km te gaan...

Nu kunnen jullie al een beetje beginnen aftellen ! Ik  doe gewoon verder 

Vanmorgen eerst een bezoekje gebracht aan het 1000 jaar oude klooster en de kerk Saint-Pierre van Moissac tegen pelgrimstarief. Het opende pas om 10u dus we hebben uitgeslapen tot 8u.
Om stil van te worden, al die mooie verschillende Romaanse beeldhouwwerkjes van vele honderden jaren oud die zo goed bewaard zijn gebleven.
Nog wat geld uit de muur halen en een portie koude pizza kopen en ook een paar (dure) appels in een speciaal magazijntje bij een Marokkaan, en we zijn weer op stap, Nicolas en ik.
Het wordt, gelet op ons late vertrekuur een korte etappe van een km of 20. Eerst lopen we een heel eind langs het canal du midi, en laten na een paar uur stappen onze voetjes even bengelen in het frisse water.
En neen, we zitten niet in Auvillar, maar we stopten 1km ervoor.
We slapen in een oude hoeve in Espalais bij Sylvie en Vincent, waar op het terras Guy Thatcher zit, de Canadees van het schildpadongeval. Hij roept ons "binnen": "this is my favorite place". We laten ons verleiden en zitten hier nu ook. Te gast bij een prachtig koppel , dat niet zo lang geleden deze hoeve aankocht om het als gite voor pelgrims in te richten. De sfeer is er echt heel gastvrij en warm.
Eigenlijk zijn we een dagje te laat, hier in Espalais, want dit weekend was het hier een klein dorpsfeestje met petanquetornooi gevolgd door een gezellig samenzijn voor de buren met discobar etc etc.
De vlaggetjes hangen nog overal en de buren komen nog eens terug langs om wat na te kaarten.
Ik denk dat het heel plezant is geweest.
Een pelgrim kan niet steeds overal op het juiste moment op de juiste plek zijn  hé..
We gaan allen samen buiten onder een afdak eten aan een lange tafel. De gastvrouw zorgt voor een lekkere pasta etc., maar ze vergat dat pelgrims soms grote honger hebben....Er was geen draadje spaghetti meer over! Wijn was er wel in overvloed en er heerst al direct een ongedwongen gezellige sfeer hier, terwijl ik in de living van het gastgezin even op de pc mocht tokkelen. . Er zit een jonge knaap bij ons aan tafel die alsmaar water drinkt. Hij had last van spierkrampen bij het wandelen en ze hadden hem gezegd dat hij héél veel water moest drinken, tot 4 liter per dag. Hij nam dit letterlijk, en drinkt ook als hij niet stapt zoveel hij kan. We proberen hem wat te temperen. 

De volgende 3 dagen worden het langere etappes van meer dan 30 km.
De uitleg hiervoor volgt nog wel.

Pelgrimsgroeten uit het dorpke Espalais,

Mark

PS hier in de buurt hebben ze ook zo'n kanon als bij ons in St. Gillis-Waas waarmee ze de hagelbollen kapotschieten in de lucht om hun bloesems en fruit te beschermen. En momenteel hangt er een onweer in de lucht. Het kanon klinkt zoals thuis.

Vandaag is het zondag.
Het is ook de dag van de tweede verkiezingsronde voor de Franse president: "Il faut choisir entre la peste et le cholera" heb ik al enkele keren gehoord.
Het is de pest geworden en naar het schijnt staat er al een hele file Ferrari's en andere chique auto's richting Zwitserland om de geplande belastingen die er zullen aankomen onder de nieuwe socialistische president Hollande te ontvluchten.
Het is precies overal hetzelfde ...

Maar nu even wat anders. We passeerden vandaag in Montcuq, een dorpke wereldberoemd in gans Frankrijk dank zij een conférence van vele jaren terug van een Franse humorist Daniel Prevost die een bezoek brengt aan dit stadje maar de naam slecht uitspreekt: "Mon cul" ("mijn gat") in plaats van "Montcuq" met een "k" als laatste letter.
Gelukkig heeft mijn vriend Nicolas mij hierover al wat verteld als we aankomen gestapt.
Enkele jonge mannekes roepen ons toe: "Tu vas au centre de mon cul"?
Het is zondag en het is marktdag daar: "Beaucoup de monde dans mon cul"
"Tu vas visiter mon cul?"...
We wandelen over de markt en hebben veel pretjes met al die stomme humor. Ik koop er wat vers fruit en een mesje dat wat scherper is dan hetgene ik van thuis meenam. Verder wandelen we omhoog langs de kerk waar er een mis bezig is, en dan naar de toren van waaruit we een heerlijk vergezicht hebben op het stadje en zijn mooie omgving.
Ik ben nog vergeten te vertellen dat er heel veel vettige klei is in die regio en dat onze botinnen echt vol van die modder hangen bij onze aankomst. "ça glisse dans mon cul" en zo kunnen we nog wel even doorgaan
Misschien is het eenvoudiger dat jullie even op you-tube zoeken naar het filmke "le petit rapporteur" van die "Prevost" in Montcuq. Dat moet zeker lukken.

Verder nog meegeven dat ik nu in Lauzerte zit, een klein stadje met oude stemmige huisjes en heel weinig inwoners. Als je er rondwandelt is het precies een spookstadje. Gelukkig is er ook een stemmig pleintje in het centrum waar we tussen de regenbuien door iets lokaals kunnen drinken.
Terwijl het verkiezingsprogramma alsmaar doorgaat boven mijn hoofd zijn er ondertussen al veel pelgrims in hun bed gekropen.
Morgen naar Moissac.
Pelgrimsgroeten
Mark

Hallo allemaal!
Met mij gaat alles goed, maar met Frankrijk??
Ik zit hier in de bomvolle gemeenschappelijke ruimte van de gite met een 30-tal anderen, en het grootste deel hiervan zit nu naar de TV te kijken die boven mijn hoofd hangt. De socialist François Hollande, die juist de presidentsverkiezingen heeft gewonnen tegen Sarkozy, houdt zijn overwinningsspeech op dit eigenste ogenblik.
Ondertussen moet ik proberen het hoofd koel te houden om jullie de laatste nieuwtjes te vertellen.
Ik ga nog maar eens beginnen met het weer :
Gisteren, na Cahors ben ik tussen de onweders door gewandeld. Af en toe een fikse bui op onze kop, waarbij ik in een kerkje ging schuilen, samen met Denis, de tweede snurker uit Cahors. Hij is een zwaar gebouwde man die ook een smijttentje meezeult op zijn rug.

Al bij al is er meer zon en wind dan regen.Ik vertrok in mijn eentje, maar ik ben in de loop van de dag weer met Nicolas verder gestapt
Vanaf de Pont de Valentré in Cahors tot in St Jean-Pied-de-Port is het 377 km, een 14-tal dagen.
Dan nog een maand naar Santiago, dus het tijdsschema ziet er nog altijd goed uit...
Ik heb gisteren in een boerderij geslapen in Les Vignals (Lascabanes) en door mijn ommetje naar Rocamadour kom ik weer andere pelgrims tegen die ik al enkele dagen of weken niet meer gezien heb, onder andere Mario, de Canadees die op ons kamertje sliep en 2 Zwitserse, wat oudere dames die gelijk met mij vertrokken in Le Puy-en-Velay. De ene heet Claudine, de andere... ? De ene wandelt steeds sneller dan de andere, maar ze wacht haar vriendin regelmatig weer op, al weken lang. Mooi om ze te zien optrekken.
Ik heb daar ook, in de vuile pompbak in een werkplaats van de boer, mijn handwaske gedaan. Bijna al mijn spullen hangen nu op de wasdraad op het terras aan de slaapkamer, maar het droogde echt niet goed buiten. Het was koud en ik heb in mijn pyamavest rondgelopen, want ik heb mijn trui al (te snel) naar huis gestuurd om wat gewicht te sparen, verd......

Pelgrimsgroeten

Mark

Toen ik gisteren een bezoek bracht aan de kathedraal St. Etienne en het aanpalende klooster in Cahors speelde ik mijn vriend Jan een tijdje kwijt.
Ik loop alleen door een stemmig middeleeuws straatje en zie daar een klein schoenmakersatelier. Omdat er recent weer een haakje van mijn bottin, waarrond ik de nestel draai, was losgekomen besluit ik om binnen te gaan. Ik toon mijn vuile bottin en mag hem direct uitdoen.
Ik mag zelfs de kleur van het garen kiezen en ik ga voor "roze". Het is een lieve dame die zich over mijn onmisbaar schoeisel gaat ontfermen, terwijl ik met de heer des huizes een babbeltje sla. 
En ja hoor, enkele minuten later is het haakje weer vastgestikt en ook enkele andere naden die weer opnieuw gelost waren zijn mee gerepareerd en overstikt. Ik wil een foto nemen van de lieve dame die het stikwerk uitvoert, maar eerst wil ze niet. Ik kan haar met veel moeite toch overtuigen
Ik denk dat ik mijn schoenen wat te veel "belast": nat, droog, nat, droog en dan klimmen en dalen alsmaar weer dagaan dag. Niet het ideale leventje voor een schoen,"maar ze zijn daar toch voor gemaakt" denk ik dan. "Waarom heten ze anders stapschoen? Waarschijnlijk is zelfs de sterkste garendraad daar niet tegen bestand?"
Afin ik kan weer verder en vraag hoeveel mijn schuld is: "Zero euro, monsieur".
Ik dring aan maar slaag er niet in om iets te betalen. Ze houden van pelgrims daar in dat kleine leuke ateliertje!!

Dus beloof ik hen om binnen enkele weken, als ik het geluk heb om aan te komen, een kaartje te sturen uit Santiago de Compostella. Ik neem alvast een adreskaartje mee dat er op de “mini-toog” staat.

Wat later vind ik Jan weer terug en we gaan samen naar het station, waar ik hem uitzwaai… Daar gaat ie. Ik moet weer even een traan wegpinken terwijl ik hem nog eens stevig omhels... Hij was de rust zelve, een fijne compagnon en een supervriend waar ik heel goed mee kon opschieten de laatste 2 weken.

In de gite hier slapen ook de 4 dames, Liddy en co, die ik in Lacapelle Marival voor het eerst ontmoette en later ook in Rocamadour. Ze beëindigen vandaag hun tocht na 1 weekje stappen. Verder slapen daar Michelle en Alain, een koppel uit Bretagne. Ze zijn ook in Vézelay vertrokken en via le Puy-en-Velay, zoals ik, voor hun tweede pelgrimstocht naar Santiago op weg. Gisterenavond was er nog iets speciaals te beleven: in de grote kerk was er een viering waarbij een relikwie van de heilige Théresia van Lisieux, bewaard in een groot zwaar schrijn, vereerd werd. Heel stemmig in die grote donkere kerk. Toen ik weer naar de gite wandelde was het aan het donderen en bliksemen bij valavond...

Vanaf 7u is er ontbijt te krijgen in de gite waar ik sliep vannacht, en het begint hier rond de PC al aardig druk te worden.

Het is fris en kil buiten, maar het regent (nog) niet !
Weer een nieuwe dag, de eerste van week 10 op mijn weg naar Santiago de Compostella, de eerste dag zonder Jan, de vriend die me meenam voor het ommetje naar Rocamadour!

Een goed weekend allemaal, en ik wens jullie het goede weer toe waar hier ook iedereen naar uitkijkt!!

Pelgrimsgroeten
Mark

Hallo
Cahors, het is nu zaterdagochtend half 7,  in de gite "relais des Jacobins". Er sliepen twee Franse "ronfleurs" (vrij vertaald "ronkers, snurkers") op ons kamerke van 4. De ene heet Alain uit Lille - Rijsel ergens, de andere was Denis, een goedlachse "zware" man met al wat leeftijd en flink wat overgewicht.
Ik was gisterenmiddag Nicolas tegen het lijf gelopen toen hij aankwam in Cahors. Ik had juist mijn rugzak weggezet in deze gite en wist dat er nog 1 plaatske vrij was.
Het regende en ik had een paraplu geleend van de uitbater, om de stad te bezoeken.
Nicolas besluit om de reservatie die hij had voor een andere slaapplaats in Cahors te annuleren en bij mij te komen slapen. Hij en ik sliepen boven op het stapelbed en de 2 Fransen onderaan.
Ik heb vannacht wel wat gerommel en gesnurk gehoord, maar voor mij viel het al bij al nog mee.
Nicolas daartentegen heeft zijn matras van het bovenste bed gesleurd en heeft zich in de gang naar het toilet gelegd.
Gelukkig is ie met al die slaapmiserie zijn goed humeur niet kwijtgeraakt en we hebben zojuist samen zijn matraske weer op zijn plaats gelegd in het bovenste bed.
Gelukkig voor hem waren er vannacht ook niet veel passanten op weg naar het toilet ...

Om uit Cahors weg te raken loop ik eerst alleen enkele km langs de Lot, tot aan de “pont du diable” en daar gaat het via een steile trap recht de helling op om uit de vallei te raken. Ineens goed wakker !

Nicolas gaat eerst nog op zoek naar een paar nieuwe sokken.

Pelgrimsgroeten
Mark

Hallo koud België
Vandaag was het maar een heel korte etappe van 15 km.
Het begon al super;  in de luxueuze en heel sfeervolle oude boerderij zijn we de gast van twee  80-plussers met 4 kinderen, 13 kleinkinderen en een 7-tal achterkleinkinderen. Bij het ontbijt bied ik aan Jan mijn gouden zakboekje aan om er een afscheidstekeningetje in te tekenen voor mij.
Het is een echte artiest, en op enkele minuten tijd schetst hij, "zomaar uit het vuistje" een supermooi stel bottinnen en 2 stapstokken tussen de bloemetjes.
Rond de middag zijn we al in Cahors aangekomen. We stappen langd de rivier de Lot en zien daar een stel piepkleine eendjes achter moeder eend aan zwemmen. Ineens houdt Jan halt, en hij zet zijn wandelstok, die wat te kort was voor zijn lengte, tegen een boom. “Adieu mon baton” na 3 weken stappen, want ik kan je toch moeilijk meenemen op de trein naar Parijs… Dan hebben we onze laatste picknick samen onder aan de supermooie heel oude brug de "Pont de Valentré of pont du diable"
Na de picknick direct naar de post: het kost me 27€ om de rommel op te sturen die ik kwijt wil, maar dat heb ik er graag voor over. Nu weegt Drappy 1.5kg lichter. Ik moest wel mijn volle gewicht op de doos zetten om ze toe te persen....
Dan naar de fotowinkel om een copie te nemen van de memory-card van mijn fototoestel naar een USB stick : 1200 foto's zijn nu ook onderweg  via de post naar huis.
De kans dat ik die kwijt speel is dus ook geminimaliseerd.
Maar het leukste verhaaltje van de dag is voor straks.
Nu eerst gaan eten

Tot straks

Mark