Uitslapen in Nájera

Hallo daar
Ik ga je even wat "bedgeheimen" (eigenlijk slaapkamergeheimen) vertellen van op de Camino.
De meesten onder jullie kennen wel een hotel. Die zijn er ook op de camino, maar ik heb er nog maar 2 gezien denk ik, lang geleden in België .
Maar er zijn ook albergues en gites. Die zullen de meeste onder jullie niet kennen vandaar een kort woordje uitleg. Want overdag valt er niet zoveel te beleven: stappen en als maar door stappen, onder de soms loodzware zon, door golvende landschappen vol afwisseling. Maar ik ben geen held in het beschrijven van die dingen. Het zou jullie snel gaan vervelen.
De ochtend in Los Arcos: ondanks het feit dat het er heel ouderwets is, met veel stapelbedden en hier en daar (juist aan mijn stapelbed) een rolluik die niet meer naar beneden wil, heb ik er toch goed geslapen.
In het bed onderaan in de hoek van de zaal slaapt een Japanner, uit een stad nabij Osaka.
Hij heeft een smartphone bij, waar hij volgens ons niet goed mee overweg kan. Ik verklaar me nader: om 6u is er al wat gerommel in de zaal en beginnen ook wij alles bijeen te zoeken. Ineens begint dat ding een zalig Oosters muziekje te spelen. Hij laat het muziekje gewoon minuten aan een stuk verder spelen en zowat iedereen kijkt in begin even aardig op, maar denkt er daarna het zijne van.
Een kwartier later speelt nog steeds hetzelfde muziekje en sommigen zijn al wat minder enthousiast van dat ochtendconcertje. Gelukkig is het een smartphone, een slimme telefoon, en houdt ie er dan ineens mee op.
Onze copine, Patricia, Patou voor de vrienden, heeft oordoppen inzitten en slaapt gewoon door. Nochtans is er behoorlijk wat geroezemoes als er meer dan 25 stappers zo stil mogelijk al hun spullen  weer in hun rugzak stoppen voor een nieuwe stapdag. 
En het valt ook mee dat ons reukorgaan  's morgens niet zo performant is als dat van jullie thuis,

In Logrono was het nog straffer: we sliepen in een "privé"gite. Dat wil zeggen alles is een beetje nieuwer, en je betaalt het dubbel van de prijs (12€) van de albergue en er is geen PC, geen ijskast, en we liggen allemaal even dicht op elkaar als in de albergues...
Mimi had om 23u30 al eens een raam opengezet omdat het er zo warm was (we lagen met 26 op stapelbedden in een "grote living")
Je moet er om 22u binnen zijn maar niemand draait de deur op slot. Om 0u30 komen er 4 pelgrims binnengeslopen na een  avondje uit. Prompt begint den dieje onder mij alles in te pakken om stillekes te vertrekken, samen met "den Italiaan op zijn sandalen van in Eunate". Ik kijk op mijn horloge en heb wat binnenpretjes, maar ik blijf stil, om niemand anders te wekken.
En ja hoor, wat later komen ze weer stillekes binnengeslopen om verder te slapen. Ze hadden niet op hun horloge gekeken en zich van uur vergist om te vertrekken!
En weer wat later passeert een flink onweer over Logrono en daar komt nog bij dat mijn oordop steeds weer uit mijn oor "kruipt"
Om 5u30 beginnen de eersten alweer te rommelen en de meesten volgen hun voorbeeld.
Wij hebben ook al lang begrepen dat je dan geen oog meer dicht doet en staan dus ook op, met dien verstande dat we Patou weer moeten wakker maken, met haar oordoppen in, want die slaapt gewoon door.
Vanmorgen sliep daar echter ook een groep Spanjaarden: en als die opstaan staat heel de gite in rep en roer. Michelle, een arme Canadese, pas op de Camino, begrijpt er geen snars van en probeert door te slapen...
In het Frans zeggen ze " Menage des cochons"
Maar voor de rest gaat alles goed.

Dortoirgroeten van op de Camino

Mark

Ja , hier ben ik weer even!!
Met mij alles goed, ik ben in de "arena" gekropen en heb de stierkes voorbij zien vlammen. Ze werden opgejaagd en je zag iedereen in de straten opzij springen. De jeugd probeerde de beestjes aan te raken en nog wat zotter te maken.
Ik stond aan een fontein achter een klein afsluitingske, samen met Gerard en zag de beestjes voor mijn neus passeren. Wat later kwamen ze weer teruggelopen in de andere richting.
Eerst enkele foto·s genomen en toen viel mijne frank dat dat oude toestelletje van mij ook kon filmen. Ik denk dat de filmkes de moeite zullen zijn want ik stond midden in de ambiance, en juist toen mijn cameraatje draaide liepen de stiertjes rechtdoor het plein vol met volk op, in plaats van hun bocht te pakken op "het afgebakende parcours". Dat was even ferme paniek bij velen die zich veilig opgesteld waanden.
Nog even aanvullen dat die "straatfeesten" 2 keer per jaar een weekend lang plaats vinden. Nu is het met jonge beestjes en in augustus met grote volwassen stieren naar het schijnt.
Maar de Vlaamse hospitaleros van onze gite vertelden me dat de ambulance niet voor niks daar klaar staat aan de kant: Gisteren was er een jongeman afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij had een "hoornstoot" van de stier gekregen op een gevoelige plaats en gaat het leven verder moeten zetten met 1 teelbal minder.
Ik ben blij dat ik toch een beetje veilig achter het hekje stond, want , alhoewel ik al heel wat kinderen en een mooie leeftijd heb, zou ik zoiets toch niet graag meemaken...

Nog vlug aanvullen dat er geen resto te vinden was waar er nog een tafeltje vrij was en dat we onze picknick voor morgenmiddag (Mimi en Patou hadden al een heerlijke koude pasta geprepareerd met tonijn en andere lekkere dingen in) vanavond al hebben moeten opeten...
Ik slaap juist ter hoogte van een raam waarvan de rolluik kapot is. Ik kreeg van de hospitalero wel een deken om ervoor te hangen maar er is niks om het deken aan op te hangen, dus wordt het slapen "in het licht". Om 21u40 liggen we toch al in bed... Het deken ligt op de vensterbank.

Pelgrimsgroeten

Mark

Voor degenen die geen Engels verstaan: "Bull Run" = stierenloop.
Pamplona is wereldwijd gekend / berucht voor zijn jaarlijkse stierenloop.
Maar ook in Los Arcos is het van dat. En ja VANAVOND nog wel!
Ik heb mijn schoenen al opgepoetst en ingelopen om me zeker niet door zo'n stiertje te laten verrassen.
Om 19u30 geven ze het "startschot"
We hadden bij onze aankomst hier al gezien dat er voor de huizen in de hoofdstraat zware houten afspanningen stonden, nu weten we waarom!!
Als jullie de volgende week niks meer van me horen, dan weten jullie dat ik te laat ben weggesprongen!!! Grapje, ik heb mijn engelbewaarders hier bij me, en ik heb bij de start aan velen thuis beloofd om "voorzichtig" te zijn , zodus belofte maakt schuld...

Torreador in spe

Mark

Ergens op de camino staat er een kraantje waaruit geen water maar Riojawijn (van prima kwaliteit) komt gelopen. En vandaag,Pinksteren,  is het zover: ik was me daar helemaal niet van bewust (echt waar), maar een Camino loop je nooit alleen en mijn gezellen wisten het wel! Om 8u begint naar het schijnt de wijn uit het kraantje te vloeien. We hadden al besloten om er ons ritme niet echt voor te wijzigen en niet te blijven wachten. Maar ik keek toch vol ongeduld uit naar die bron.
Om 6u zijn we opgestaan, ontbijt om 6u30, en weg rond 7u30. Dit is ons Spaans tijdsschema, om de hitte toch een beetje voor te blijven. Via Estella komen we aan ter hoogte van de "wijnkraan"
Om 9u proberen we onze drinkbus te vullen, tevergeefs. Er vloeit niks uit het wijnkraantje links.
Rechts vloeit water in overvloed
"Waarschijnlijk te laat" denken we dan.
In Villamajor de Monjardin ( wat een naam weer) moeten we alle drinkbussen goed opvullen want het is nog 12 km door de velden onder een blakende zon tot Los Arcos.
Bij onze aankomst, na een lange picknick tussen de mieren en andere kleine zwarte beestjes, vernemen we dat het wijnkraantje met Pinksteren pas na 9u begon te vloeien....
Ja, dat zat dan even niet mee, maar het mooie Spaanse landschap heeft ons dat tegenvallertje al lang weer doen vergeten.

Pelgrimsgroeten

Mark

Villatuerta is de naam van het  dorpke waar ik nu zit.
Er is ook een koppel uit Zemst bij Mechelen dat hier logeert ( ze zijn per fiets), en nog veel andere nationaliteiten.
Ik bofte vandaag: een dame (ik mag haar naam niet vermelden) wilde mijn " handwas " ineens samen met de hare mee doen.
Mooi meegenomen hé? Het was echt niet veel hoor, slechts 2 stuks. Ik wil niet voor een profiteur doorgaan hier.
’s Avonds op het stemmige terras drinken we samen een fles wijn, om ik weet al niet meer wat te vieren ( ik denk mijn 2000e km of zoiets ?). Dan  gaan we samen naar de mis en daarna sober eten in het plaatselijke "café-restaurant" met een koppel uit Finland. Om 22u is het weer bedtijd.
Ik heb daar ook mijn versleten stapschoenen achtergelaten in de gite op een rekje, want ik ben dat extra gewicht op mijn rug beu. Misschien kan een andere pelgrim ze ooit nog gebruiken.
Tot later!!

Pelgrimsgroeten
Mark

We zijn weer al een dagje ouder en een etappe verder.
Ik vergeet nog te vermelden dat ik Roos en Nicole tegenkwam, 2 leuke "Hollandse meiden" die beiden hun eerste dag op de camino stapten voor een korte tijd (= 1 weekje).
Als jullie dit lezen, Roos en Nicole hebben jullie je avontuur al weer beëindigd.
Ik hoop dat je de smaak te pakken hebt, jullie start was alvast super.

Ik kwam ook nog een oudere Hollandse dame tegen aan een "verkoopsstalletje" in the middle of nowhere, en raakte even met haar in gesprek. Haar vriendin vertrok en ze liep haar snel achterna.
Toen wij wat later ook weg waren kwamen we haar na 1 km weer tegen in de andere richting  onder  de brandende zon. Ze was haar wandelstok in alle haast vergeten!!
Ik voelde me een beetje schuldig.
Een stuk verder nemen we onze picknick, en naast ons zit een Franse vader en zijn zoon aan de picknicktafel met alles erop en eraan (ze zijn met de auto) . Ze geven ons hun halve fles Rioja om ons water te vervangen. Mooi meegenomen en heel wat lekkerder.
Als we ons buikje vol hebben gegeten komt de Nederlandse dame er weer aan, met wandelstok deze keer.
Ze stelt me gerust dat ik me niet echt schuldig moet voelen. Ze heeft haar wandelstok al meermaals vergeten. Toch blijf ik me een beetje mee verantwoordelijk voelen voor de extra km·s die ze vandaag liep in die verzengende hitte.
"Sorry mevrouw, oprechte sorry..."

Mark

Als je Pamplona verlaat klim je de "Alto del Perdon" op. Die staat vol windmolens en je hebt er een prachtig uitzicht over Pamplona en de omgeving.
Het is tegelijkertijd ook een eerste supertest voor mijn nieuwe stapschoenen.
De oude bengelen werkloos aan mijn rugzak Drappy. Gelukkig heeft die overal haakjes en oogjes om je natte spullen en die versleten schoenen aan te hangen.
De afdaling is echt niet van de poes, en ligt bezaaid met veel grote losse keien.
Mijn voeten doen niet méér pijn dan voordien, en ik voel niks "branden" .
Mijn angst van deze ochtend  voor nieuwe bleinen verdwijnt beetje bij beetje.
Tegen de avond maken we nog een ommetje naar een piepklein heel oud kerkje , midden in de natuur.
Superverhaaltje voor de volgende keer!

Pelgrimsgroeten

Mark

Hallo
Ook het weer is nu veel beter en een beetje "Spaans" .
We, dat zijn Gerard, Mimi (Michelle) en Patou (Patricia), lopen een korte etappe (+/-25km ) tot Larrasoaña: als je al om 7u30 vertrekt kun je heel wat km maken op een dag.
's Middags picknick in het zonnetje op een terras in een heel klein dorpje: het is te zeggen , we hebben zelf de tafeltjes en stoelen van de schaduw- naar de zonnekant verplaatst en onze drank binnen gaan bestellen en meegedragen naar buiten. We zijn 's avonds al vroeg aangekomen: de gite kost 6€ voor een overnachting: We denken:"amai da's goedkoop", maar wat later begrijpen we dat beter: een oud gebouwtje vol stapelbedden op de  boven-  en benedenverdieping en 1 WC zonder papier en 2 douches voor een 30-tal personen.
Een "leuke" ervaring, die Spaanse omgeving , en ondanks alles slaap ik heel goed in die grote barak-slaapzaal.
We moeten onze avondmaaltijd (12€) reserveren in een restaurant daar in de buurt. Als dessert koos ik een "glace". Onder dat woordje verstaan ze in Spanje een FRISCO. Dat is voor mij een zware tegenvaller als je een lekker schepijs verwacht..
Na het eten blijf ik nog een pint drinken aan de toog met Ludo.
Hij is een "Kortrijksaan", een gepensioneerde boer,  die ook thuis vertrokken is, met een geweldige spirit. Hij heeft een tante nonneke, zr Aleidis, die in den Berkenboom woont in de Kalkstraat naast de kliniek in St.Niklaas. Wat is de wereld klein.
Ik kom alleen aan in het halfdonker op mijn sandalen, terwijl ze allemaal al slapen...
En weer zijn ze de volgende morgen daar allemaal spontaan beginnen te rommelen om 6u. Dat ben ik nog niet gewoon, dat Spaanse pelgrimsritme.
Maar dan ontdek ik weer iets speciaals: ik mis Michelle la Bretonne (De Bretoense)!!  In de laatste etappes voor St.Jean-Pied-de-Port was zij het telkens die onze bottinnen en sokken nam als we goed en wel waren aangekomen. Ze plaatste ze ergens buiten om te verluchten. Voor we gingen slapen was zij het die dan de 3 paar bottinnen weer mee binnen nam. Ferm gemakkelijk voor mij natuurlijk.
Ik had gisteren in de vooravond mijn bottinnen zelf buiten geplaatst om wat te drogen en te verluchten. Maar na die laatste pint met Ludo .....
Dus vanmorgen in die klamme sokken en schoenen gekropen en eens aan Michelle gedacht.
Ik ben nu in het gezelschap van een nieuwe Michelle, Mimi. Maar voor mijn schoenen moet ik zelf zorgen van haar. De ene Michelle is de andere niet ...

Pelgrimsgroeten,

Mark