16 oktober: Zoals dagelijks zag de ontbijttafel er terug zéér aantrekkelijk uit. Tijdens het ontbijt besloot opapat, samen met zijn vrouw, een dag vroeger te vertrekken met als doel een omweg te maken op de terugweg. Tijdens een losse babbel rees het idee om eens het restaurant van Piet Huyzentruit op te zoeken gelegen in de "Ardêche". Gezien opapat absoluut thuis moest zijn op 18 oktober, moest hij wel een dag vroeger vertrekken, dus na het ontbijt tufte hij, met een beetje pijn in het hart, Saint Raphaël uit richting snelweg. Na enkele uren nam hij de afrit in Bollène, vandaar richting "Gorges de 'l Ardêche", een prachtig stuk ongerepte natuur door het gebergte, waar de rivier l'Ardêche in de diepte tussen de bergen slingert, in de zomer ziet men hier honderden kano's de rivier afvaren. Opapat was hier vroeger dus ook al, maar nu in oktober en kon hij rustig deze nogal gevaarlijke baan nemen en toch eens genieten van de uitzichten, hij kon vooral overal eens stoppen op die relatief kleine stopplaatsen en oeverloos genieten van het uitzicht en de stilte. De weg tot in Vallon Pont d'Arc is een aaneenschakeling van klimmen, dalen, haarspeld bochten, afgronden, en duurt lang, héél lang, soms benauwelijk als men eraan denkt dat men op deze tijd van het jaar slechts sporadisch eens een andere auto tegenkomt, men heeft er best geen pech. Morgen of overmorgen het verder verloop vanaf Vallon Pont d'Arc. Op de foto één van die ongelooflijk mooie zichten op het gebergte.
Men was het beu om alles te moeten opkuisen. Men leerde de olifanten op een aangepast toilet hun behoefte doen, en het lukte nog ook. Een nieuw idee voor de Zoo in Antwerpen??
Gelukkig staat de winter voor de deur? Want met al dat vrouwelijk schoon op de stranden zou een man er bijna zijn hoofd bij verliezen!! Voor deze man op de foto was het zover vorige zomer.
-Een speurhond heeft het ook niet altijd gemakkelijk. -Aan de reactie van deze hond is duidelijk te zien dat hij deze speuropdracht écht niet ziet zitten !!
15 oktober: Na terug een stevig ontbijt in het hotel ging opapat terug op stap met zijn tuf tuf, ditmaal richting Cannes, één van de mooiste stukken weg, slingerend rond de baaien langs het gebergte dat op dat stuk baan meestal tot in de zee reikt.(zie foto12 oktober). Het meest opvallend is de kleur van die rotsen, rood bruin met wat goen ertussen, de azuurblauwe lucht en het blauw ogend water van de zee, een prachtige mengeling die het zó mooi maakt. In dat gebergte is het ook een paradijs voor wandelaars, je kan er verschillende wandelpaden volgen, en hoe hoger men gaat, hoe indrukwekkender het uitzicht op de zee en de verre omgeving.Vóór Cannes maakte opapat rechtsomkeer, Cannes is veel te druk, zelfs zonder filmfestival is het daar een grote stad, niettegenstaande het oude stadsgedeelte wel de moeite is om ens te bezoeken. Op de terugweg nog gestopt aan een Bistro Restaurant op het strand gelegen, op de terras genieten van de zee vlak voor u met een drankje, heerlijk was dat.Daarna bracht opapat nog een bezoek aan Fréjus, de stad wel te verstaan, want die ligt een heel eind van de zee, een stad met veel overblijfselen uit het Romeinse tijdperk, zelfs de goed bewaarde arena wordt hier nog gebruikt voor o.a. stierengevechten. Op de foto een beeld van het centrum met het schilderachtige stadhuis en een deeltje van de basiliek.
Reis oktober 2005/6
16 oktober: Zoals dagelijks zag de ontbijttafel er terug zéér aantrekkelijk uit. Tijdens het ontbijt besloot opapat, samen met zijn vrouw, een dag vroeger te vertrekken met als doel een omweg te maken op de terugweg. Tijdens een losse babbel rees het idee om eens het restaurant van Piet Huyzentruit op te zoeken gelegen in de "Ardêche". Gezien opapat absoluut thuis moest zijn op 18 oktober, moest hij wel een dag vroeger vertrekken, dus na het ontbijt tufte hij, met een beetje pijn in het hart, Saint Raphaël uit richting snelweg. Na enkele uren nam hij de afrit in Bollène, vandaar richting "Gorges de 'l Ardêche", een prachtig stuk ongerepte natuur door het gebergte, waar de rivier l'Ardêche in de diepte tussen de bergen slingert, in de zomer ziet men hier honderden kano's de rivier afvaren. Opapat was hier vroeger dus ook al, maar nu in oktober en kon hij rustig deze nogal gevaarlijke baan nemen en toch eens genieten van de uitzichten, hij kon vooral overal eens stoppen op die relatief kleine stopplaatsen en oeverloos genieten van het uitzicht en de stilte. De weg tot in Vallon Pont d'Arc is een aaneenschakeling van klimmen, dalen, haarspeld bochten, afgronden, en duurt lang, héél lang, soms benauwelijk als men eraan denkt dat men op deze tijd van het jaar slechts sporadisch eens een andere auto tegenkomt, men heeft er best geen pech.
