Archief

Onze Albert had het, net zoals de kranten, over compromissen.
Wat ik me afvraag is of er over wat ons recht is, en over wat al jaren is scheefgegroeid is, wel compromissen moeten gesloten worden.
Het enige wat m.i. nodig is, is rechttrekken wat krom is. En dat heb ik hem niet horen zeggen.

In Knack - online van 15 mei 2011 vond ik een artikel van Rik Van Cauwelaaert;

De echte opdracht van Di Rupo

Rik Van Cauwelaert is directeur van Knack

Deze verwijzing is al eerder verschenen (in mei dit jaar)

Lees a.u.b. opnieuw de  bedenkingen van Van Cauwelaart en stel nu vast dat wat in de laatste alinea staat een juiste voorspelling was.

http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/opinie/columns/rik-van-cauwelaert/de-echte-opdracht-van-di-rupo/opinie-1195011664726.htm

  “Het mag daarom duidelijk zijn dat als Elio Di Rupo laat weten beschikbaar te zijn, hij dan beschikbaar is om elke poging tot verregaande staatshervorming vakkundig af te blokken.”

Het artikel is een de zoveelste analyse van de houding van de Franstalige politici, met op kop de PS, die van in het begin de zelfde was als nu.:De schijn wekken te willen meedoen  met hervormingen en ondertussen in stand houden wat ze nog steeds doen: leven op kosten van de Vlamingen zonder enige verantwoording te moeten afleggen

Di Rupo wist vermoedelijk en met quasi 90 % zekerheid (zijn schatting van de  eigen slaagkansen is veelzeggend!) dat N-VA neen zou zeggen aan zijn samenraapsel van deels onmogelijke voorstellen.

En na het terechte en eerlijke  neen van N-VA is er nu de hypocrisie van de anderen. Aan Franstalige kant was ze al lang aanwezig.

Lees daarom ook eens wat Sigfried Bracke schrijft over de 4de breuklijn: www.siegfriedbracke.be

We zijn een paar weken naar zee geweest. Het weer was de eerste week niet dat wat je in de maand juni er zou van verwachten. Maar we snoven veel zeelucht op. En dat was toch nog altijd beter dan beter dan de lucht van de groene kempen.

Omdat we voor vakantie de definitie handhaven dat we anders leven dan het dagelijkse gebeuren thuis gingen we vaak op bezoek bij de horeca. Daarbij konden we ook dankbar gebruik maken van het gratis “kusttrammen”. Waarvoor dank aan de Vlaamse belastingbetaler.  Zodoende bezochten we een aantal restaurants en bistro’s buiten onze verblijfplaats. Rekening houdend met ons budget wel te verstaan.

Toch lieten we ons een keer serieus verrassen. En dan nog wel in de stad die zich zelf als koningin der badsteden noemt. Misschien juist daarom dat we gesjost* werden.  Niet ver van het station, op de gekende Visserkaai, zagen we een lunch aangekondigd voor de naar ons gevoel schappelijke prijs van 19,95 euro met als samenstelling Garnaalkroketje of Oesters op ijs of ½ Kreeft “ Belle Vue”(+7.5 €) als voorgerecht gevolgd door Gebakken zeetongetjes met gemengd slaatje en frietjes. Vooral de oesters waren aanlokkelijk. Met een ½ literflesje spuitwater kwam dat op een bedrag, dachten we aan € 45. Maar eens we aan tafel zaten lieten we ons verleiden om een aperitief te nemen en bij de tongetjes een glas witte wijn klaar te zetten. Na de lunch werd er nog een koffie gevraagd.

 

Bij het aperitief kwam – wel wat laat aangebracht – een schoteltje met een lekker maatje. De oesters waren drie exemplaren nr4 en het garnaalkroketje was een kroket met heerlijke vulling. De tongetjes waren 2 sliptongetjes, klein maar fijn. De koffie was minimaal met maximale sterkte zodat we verplicht waren er veel koude melk bij te gieten om het drinkbaar te maken. Maar dan wel als lauwe koffie. Wanneer die al op was kwam er een toetje met 3 minidessertjes.

 

En toen kwam de rekening: 83,2 euro. Dit wil zeggen voor de lunch: 39,9 en voor alle dranken 43,3. Dat laatste kan dus wel tellen. Als les voor de toekomst voor ons zelf en de lezer volgt hier uit dat we in het vervolg de drankenkaart zullen vragen vooraleer iets te bestellen.  

 

* gesjost is het nieuwe woord dat in de volgende editie van de 3-delige VanDale zal verschijnen. ‘referentie De Standaard van 29 juni 2011’ .

    

De nieuwe ombudsman van De Standaard is voor de eerste keer naar buiten gekomen met zijn bevindingingen. Hij sloeg de nagel op de kop. Maar of het zal helpen is de vraag. De journalisten - redacteurs willen immers scoren.
Zelf heb ik dat ook al gemeld: de koppen van de artikels moetenvmeer vraagtekens bevatten. Koppens zijn bedoeld om aandacht te trekken, maar ze moeten dan wel de waarheid verkondigen en terzelfdertijd uitnodigen om vrder te lezen. Maar de eerste indruk (de koppen) blijft meestal hangen en door hun positieve roep blijft die meestal hangen in het geheugen. Zelfs al zijn het onwaarheden.

Sommige mensen zouden beter in de spiegel moeten kijken als ze uitspraken doen over andere personen. We ondervinden dat in soms in de eigen kring maar zien het ook in de huidige politieke moddergooiererij.

Is er buiten de huidskleur een verschil tussen Mobutu met entourage en Franstalige Politici?

Neen!

Mobutu fulmineert als De Gucht de waarheid zegt over de het beleid van de heerser in Congo en zijn gedragingen tegenover zijn eigen volk, de Franstalige politici doen dat als Vic Van Aelst iets zegt over de gedragingen en de houding van de Franstalige politici tegenover hun Vlaamse landgenoten.

De mensen aan de andere kant van de taalgrens zijn toch onbegrijpelijk. In een land waar een misdadiger - moordenaar kan genieten van een wet Lejeune, kan een mens die uit idealisme een verkeerde keuze heeft gemaakt en een strijd heeft geleverd tegen de gemeenschappelijke vijand in de  URSS, of zelfs als ambtenaar die de gemeenschap van toen ten dienste is geweest,  of  zich simpel als Vlaming heeft gemanifesteerd (ook al krijgsgevangen officier) en ook daarvoor veroordeeld is geweest, niet rekenen op enige vergevingsgezindheid.
Ik heb als puber gezien hoe na de bevrijding personen die niets met het verzet te maken hebben gehad, onmiddellijk na de bevrijding zich sierden met een tricolore band rond de arm en met een geweer over de schouder misdaden tegenover onschuldige medeburgers hebben bedreven.

Sommigen zijn ginder over de taalgrens niet alleen onbegrijpelijk, zij zijn onmenselijk en het niet waard dat ze in België leven om van de centen te profiteren van hen die in hun ogen inciviek zijn. .  

Uit de bestaande kranten kies ik de Standaard. Enerzijds uit traditie en anderzijds omdat ik er toch wel wat interessant nieuws in lees. Toch erger ik me frequent aan de manier van betiteling van sommige artikels. Meestal komt het neer op verkeerde duiding en misleiding. Een recent voorbeeld is de melding van het accident met de Brusselse taxichauffeur op Zaventem. Wat was de kop in De Standaard boven het artikel? Politie schiet op taxichauffeur. Wat had er moeten staan? Taxichauffeur rijdt in op politieagent. 
Zo gebeurde het al meerder keren dat op de kop van een artikel iets staat dat als een vaststaand feit wordt verkondigd terwijl het in feite over een zaak gaat waar nog veel vragen kunnen gesteld worden. Zelfs al staat er een vraagteken bij op de hoofding van het artikel, dan nog zal die hoofding bij minder kritische of toevallige lezers opvallen en in het geheugen geprent worden.

Dat is iets wat de redactie van een naar eigen zeggen kwaliteitskrant in gedachte mag houden.