modern sprookje

lang voor de nacht binnensluipt

lang voor het strand op adem komt

rond haar lichaam is eeuwenlang

geen dageraad geweest

nooit elders dan hier

heeft zij haar huis

zij strekt zich uit

haar vingers gespreid

raken lichtzinnig de rilling van het water

en boven haar ogen zweeft

een torenhoge droom

stuifmeel in fladderend windgestoei

kom zeg ik kom

jij bent een kelk

ik ben een man

schaamteloos zwelt elke ruimte

tot een boordevolle tijdeloosheid

hoe zacht weegt nu de vermolmde steen

in heilige woorden

ligt ze vast en veilig bij mij aan

ginds met de blik op morgen

zeilen de wolken weg met witte boord

ik vouw biddend

mijn handen om mijn handen

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

4

de zee zwenkt een zijstraat in

want de wolken werpen zich geruisloos op de golven

zou het de stilte voor de storm zijn

dit moet ik god gaan vertellen

verderop stoeien de vissen in fladderend blauw

de dag ligt lui en naakt op het strand

met de benen opgetrokken

want de zon bakt het bruin vandaag

de zee is een vrouw en trekt mij aan

wild als zij is met schuim op de mond

misschien vind ik morgen rust

aan haar doorweekte borsten

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

3

grensloos aan de tijd

geboren uit wind en wolken

de zee slijpt elk vierkant

terug tot cirkel

was het donker voor het eerste licht

was het stil voor het eerste geluid

daar denk ik dikwijls aan

als de zon naar me fluit

het gesprek der meeuwen is verstomd

hier slaap ik geruisloos en koortsig

in de plooien van het water

als mijn moeder legt de maan een hand op mijn hoofd

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

2
gisteren heb ik mijn lippen verbrand

aan de stemmen van het bos waardoor

de vrouwen lopen met opgetrokken rokken

vandaag hangt de zon halfstok

de straat draagt een hoge hoed vandaag

want het is feest

met een gepolijste glimlach op de lippen

vegen de huizen zich de tranen af

het bos verschuilt zich achter elke boom

en houdt indringers nauwlettend in de gaten

weer heeft de nachtegaal zich vermomd als indiaan

met een groene tak in elke hand

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

1

met twee ellebogen op de aarde

ligt de winter in hinderlaag

de huizen trekken hun nek in en

vluchten naar de grens van het zwijgen

mijn woord breekt als een hostie

in de grijpgrage handen van de kou

op mijn gezicht blijven de blauwe

vingerafdrukken van de vriesnacht achter

in de zomer slapen hier de vogels van het zuiden

nu dwaalt de ijswind

met het mes in de hand

ik kruip van schrik op mijn schouder

als je bij me bent

worden de tijgers rond mijn huis niet groter

dan breekt de angst als een schaduw

en plant de stilte zich in onze kelen

je duizend lippen tasten aan mijn hart

de witte spin van je hand dwaalt door mijn bed

je lichaam

is een stad waarover ik beweeg met geruisloze

vleugelslagen en het zeewier van je biechtgeheimen

wekken de mieren in de straten van mijn bloed

je woorden zuigen tranen van mijn vingers

je lijf is een tempel vol paardengetrappel

is een boek waar ieder oog

de zenuw over snijdt

een muur waartegen stormrammen leunen

een rode druppel van de moederlijke weg

een breekbaar ei veilig in het snoer

van gevederde vingers

aan de olie van je wervels

de kroeg waar de glazen rinkelen

heb ik tastend aan de duistere deur

mijn handen verwond

witte vogels zweven als scherven boven onze hoofden

de wolken worden zwanger en je borsten

wit en zacht als brood

ik heb beschroomd en met de teerste zoen

je lange lippen toegedrukt

laat me nu slapen

aan een strand waaraan de golven klotsen zonder

einde

in de halfmanen van je ranke vingers

wil ik me geslepen op een veel te zachte steen

geschaduwd voelen

door een fluisterend groot geheim

je adem verweven

tot een barend woord

hel lachend in het kristallen huis

de geur van heilige handen

rijgt voortaan onze huid als parels aaneen

maar als ik verdrink

in de groene golven van je ogen

dan weet ik dat je niet bestaat

je mistlamp zal verdwijnen in de laagvlakte

aan de rand van mijn droom

dan weet ik mijn liefste is verzonken

in een andere zee

toch vaar ik uit

naar eindeloos lauw water

weet je

dat ik nu van de grotten hou

om de echo van mijn lach te horen

die zich als een valscherm opent

over onze onlangs ontwijde grond

de zon breekt middendoor

en het regent buiten om je glanzend lichaam

de maan glijdt onder onze dijen

deze morgen was de zon een dag te laat

misnoegd

trok de regen onhoorbare sporen

in de plooien van het strand

tot ik jou aan de overweg van de regenboog zag

je was zo mooi als het satijn van je ogen

en je droeg bloemen in het strogeel van je haar

kom dicht bij me

fluisterden je ogen

je lichaam werd een krolse kat

en maakte de mieren wakker

in de straten van mijn bloed

ik besefte

je hebt nooit van me gekregen

wat je mij vandaag wilde geven

een trage vogel krijst de lucht open

de wolken trekken hun benen op

blauw

ligt het geluk met de armen gespreid

op de achterbank van de tijd

de zee lacht haar tanden bloot

en spoelt de wrange woorden

onder mijn oksels weg

ik denk

dit moment moet ik koesteren als een driekleurige vlag

gedrapeerd

over de dikke buik van een generaal